Ματιά προς το μέλλον {CR}ή φυγή προς τα πίσω;

Η καταστροφή των Τεμπών μπορεί να ανέτρεψε τη μέχρι τότε δυναμική της εκλογικής αναμέτρησης και να κατέστησε το αποτέλεσμά της λιγότερο σαφές σε σχέση με πριν, αλλά επί της ουσίας δεν άλλαξε και πολλά πράγματα στην ποιότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης. Το ερώτημα για το ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός την επομένη των εκλογών δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από μία ακόμη απόδειξη της αδυναμίας των κομμάτων να συζητήσουν για τα ουσιαστικά προβλήματα της χώρας και ότι μοναδική τους έγνοια είναι το παιχνίδι των εντυπώσεων. Ακόμη και η αναζήτηση τω ευθυνών για το τι ακριβώς συνέβη στα Τέμπη χάνει, προϊόντος του χρόνου, τη σημασία της και μετατρέπεται σε έναν ακόμη βόλο λάσπης που θα πετάνε οι εκλογικοί αντίπαλοι ο ένας στον άλλον για να κερδίσουν κάποιες ψήφους. Δυστυχώς, οι ελπίδες ότι με τις εκλογές αυτές θα άλλαζε και το πολιτικό τοπίο με τρόπο τέτοιον ώστε να ξεφύγουμε από τη νοσηρότητα του μνημονιακού πολιτικού κλίματος που επικρατεί από το 2012 και να αρχίσουμε να βλέπουμε το μέλλον μας μάλλον αποδείχθηκαν φρούδες.

Είναι, λοιπόν, μάλλον θλιβερό με το ξεκίνημα της προεκλογικής περιόδου όλη η αντιπαράθεση να επικεντρώνεται σε ζητήματα που δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στον πολίτη αλλά απλά «λασπώνουν» λίγο παραπάνω τον αντίπαλο. Και όλα αυτά σε μια εποχή μεγάλης αβεβαιότητας και κινδύνων. Το αποτέλεσμα δεν είναι άλλο από την επιδείνωση της έλλειψης εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα, από την υπονόμευση της δημοκρατίας. Δεν απομένει παρά η παροχολογία, που αν μη τι άλλο θα κάνει τη ζωή μας ακόμη πιο δύσκολη την επομένη των εκλογών.

Ολα τούτα δείχνουν πόσο δεδομένους και προβλέψιμους θεωρούν τους ψηφοφόρους τους τα πολιτικά κόμματα, τη στιγμή που ένα μεγάλο ποσοστό τους δεν θα προσέλθει στις κάλπες γιατί πιστεύει ότι το πολιτικό σκηνικό δεν τους αφορά και ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν μπορεί και δεν θα δώσει λύσεις στα προβλήματά του. Το μείζον αυτό θέμα δεν θίγεται καν στις αντιπαραθέσεις των κομμάτων, απλά πασχίζουν να θέλξουν αυτούς που απομένουν ενεργοί ψηφοφόροι.

Δεν μπορεί, λοιπόν, κανείς παρά να απελπίζεται από την κατάντια της πολιτικής αντιπαράθεσης της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι σε θέση να ξεφύγει από τον «πολακικό αυριανισμό» που τον έφερε κάποτε κάποτε στην εξουσία, ενώ και το ΠΑΣΟΚ  αποδεικνύει για μία φορά ακόμη την αδυναμία του να διατυπώσει μία ουσιαστική πολιτική πρόταση. Στο πεδίο αυτό η κυβέρνηση παίζει μόνη της, ακόμη και αν δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρο τι προτείνει για το μέλλον της χώρας και – πράγμα σημαντικότατο – πώς θα επιτευχθεί.

Η χώρα δεν χρειάζεται μόνο κυβέρνηση – συνεργασίας ή όχι. Χρειάζεται εξάπαντος και μία αντιπολίτευση η οποία θα έχει ουσιαστική άποψη για τα ζητήματα που απασχολούν την Ελλάδα και θα μπορεί να εξασφαλίσει τη διάρκεια που απαιτείται για να λυθούν τα κρίσιμα προβλήματα της. Η αντιπολίτευση των κραυγών, των αφορισμών και των ύβρεων δεν θα βοηθήσει την Ελλάδα να πάει μακριά. Και είναι ήδη πολύ πίσω.

Δυστυχώς αυτό που μπορεί κανείς να διαισθανθεί για το μέλλον δεν είναι άλλο από την εξακολούθηση μιας άγονης αντιπαράθεσης που δεν θα οδηγήσει σε ξεκάθαρες απόψεις για το πώς πρέπει να διαμορφωθεί το μέλλον της Ελλάδας. Και με βάση το πλαίσιο αυτό θα ψηφίσουμε.