Κοινωνική, περιβαλλοντική, οικονομική βιωσιμότητα της χώρας

Οι επόμενες εκλογές βρίσκουν τη χώρα σε ένα σταυροδρόμι. Μετά τα χρόνια της οικονομικής κρίσης, ήρθαν η καταστροφή στο Μάτι, η πανδημία, οι ορατές προκλήσεις της κλιματικής κρίσης με τις δασικές πυρκαγιές, η ενεργειακή κρίση και η ακρίβεια, και τώρα το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα.

Είναι ενδείξεις ενός συστήματος, ενός περιβάλλοντος, μιας κοινωνίας σε κρίση που μας προβληματίζει όλες και όλους, επιτείνει την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα για το μέλλον και επιζητεί λύσεις που μπορούν να επιτευχθούν μόνο με ένα συλλογικό κβαντικό άλμα προς τα πάνω.

Οι εκλογές για μένα, στον απόηχο των τραγικών στιγμών που ζούμε ως έθνος, θα πρέπει να μας δώσουν ένα όραμα ανάπτυξης, δικαιοσύνης, αξιοκρατίας, ευθύνης, ασφάλειας, εντέλει ένα όραμα και έναν στόχο πραγματικής βιωσιμότητας.

Αν θέλουμε να επουλώσουμε τις πληγές μας, θα πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά με όρους δίκαιας και συμπεριληπτικής ανάπτυξης, χρησιμοποιώντας ορθολογικά τους φυσικούς μας πόρους, καλλιεργώντας τους ανθρώπινους και πνευματικούς μας πόρους με όρους βιωσιμότητας, σεβόμενοι τους περιορισμούς που το φυσικό περιβάλλον θέτει (τα πλανητικά μας όρια), αλλά και δουλεύοντας συστηματικά για την προστασία της ικανότητας των παιδιών μας να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους, την προσωπικότητά τους, να δημιουργήσουν, να ζήσουν με ποιότητα.

Θα πρέπει να διασφαλίσουμε δικαιοσύνη και ίσες ευκαιρίες για όλους, όχι μόνο προσχηματική ισότητα, να δώσουμε σε όλα τα μέλη της ελληνικής κοινότητας (και σε αυτούς συμπεριλαμβάνω όσες και όσους ζουν στην Ελλάδα, ανεξάρτητα από την εθνική τους ταυτότητα) τις ευκαιρίες που τους ταιριάζουν. Θα είναι μόνο όφελος για τη χώρα αν καταφέρουμε να κινητοποιήσουμε το δυναμικό όλων των κατοίκων της.

Οφείλουμε να απαιτήσουμε την αναγνώριση της αξίας του καθενός μας στελεχώνοντας με όρους πραγματικής αξιοκρατίας τις δημόσιες υπηρεσίες, τα πανεπιστήμια, τα σχολεία, τις μεταφορές, την υγεία, την αυτοδιοίκηση. Να δώσουμε ευκαιρίες στις νέες και τους νέους της χώρας να επιδείξουν τις ικανότητές τους γνωρίζοντας ότι αυτό θα αναγνωριστεί, θα τους ανοίξει την πόρτα για περαιτέρω ανάπτυξη και για δυνατότητα ακόμη περισσότερης προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο.

Η αξιοκρατία συνεπάγεται βέβαια και την ανάληψη ευθύνης, τη δυνατότητα ο καθένας από μας να αναλαμβάνει την ευθύνη που του αναλογεί από το μετερίζι του και να του αναγνωρίζεται η προσφορά του, είτε αυτό είναι στον δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Και αυτό είναι κάτι που πραγματώνεται όταν εφαρμόζεται ως αρχή διοίκησης, όταν δημιουργείται η αντίστοιχη κουλτούρα υπευθυνότητας και σοβαρότητας σε όλες τις εκφάνσεις της οικονομικής, εκπαιδευτικής, πολιτισμικής και κοινωνικής ζωής.

Και έτσι φτάνουμε στο ύψιστο διακύβευμα των ημερών: την ασφάλεια και την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Τα παραπάνω, η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία, η υπευθυνότητα είναιsine qua non(εκ των ων ουκ άνευ) για τη διαμόρφωση ενός αισθήματος ασφάλειας στους πολίτες, για μια αποτελεσματική προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Χρειάζεται να συνδυαστούν με αναπτυξιακές δράσεις και με τη μετάφραση της επιστημονικής γνώσης που υπάρχει και παράγεται στα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα της χώρας σε δράσεις καινοτομίας και τεχνολογικής εφαρμογής απαντώντας σε κοινωνικές προκλήσεις. Μόνο τότε μπορούμε να διασφαλίσουμε την ασφάλεια και τη βιωσιμότητα του ελληνικού κοινωνικού και περιβαλλοντικού οικοσυστήματος.

Και αυτό είναι και το τελευταίο σκαλοπάτι στην κλίμακα των προκλήσεων στις οποίες οι επερχόμενες εκλογές πρέπει να δώσουν απαντήσεις: η βιωσιμότητα της χώρας, βιωσιμότητα κοινωνική, οικονομική, περιβαλλοντική. Περιμένω λοιπόν να δω έναν δημόσιο διάλογο, μια πολιτική αντιπαράθεση που να μπορεί να δώσει διεξόδους, εναλλακτικούς δρόμους αντιμετώπισης αυτών των προκλήσεων. Αν θέλουμε πραγματικά να κάνουμε πράξη το «ποτέ ξανά» που όλες και όλοι φωνάζουμε υποκλινόμενοι στον άδικο χαμό τόσων συνανθρώπων μας, θα πρέπει να κάνουμε το καθήκον μας ως κατά τον Αριστοτέλη πολιτικά όντα.