Αστερόπη Λαζαρίδου

Βλέπω κάθε βράδυ όνειρα. Και ξυπνώντας, τα θυµάµαι µε κάθε λεπτοµέρεια. Ευτυχώς ή δυστυχώς. Κάποια στιγµή συζητώντας το µε έναν φίλο συγγραφέα που έχει ακριβώς την ίδια κατάρα και ευλογία, είχαµε αυτή τη σύντοµη στιχοµυθία:

– Πάντως για συγγραφέα, είναι καλό να θυμάται τα όνειρά του.

– Για συγγραφέα, μια χαρά είναι. Για άνθρωπο, είναι χάλια!

Οταν στα 27 μου έφυγα από το πατρικό για να ζήσω μόνη μου, ένας ήταν ο επαναλαμβανόμενος εφιάλτης. Εβλεπα ότι οι γονείς μου μού έφερναν στο δικό μου σπίτι, όλα τα δικά τους έπιπλα. Τα βαριά και ασήκωτα, που ζύγιζαν όσο και τα παράξενα παιδικά μου χρόνια: το «σύνθετο» με όλους τους τόμους της εγκυκλοπαίδειας και τον Πάπυρο Λαρούς, το καλό σερβίτσιο που το κοσμούσαν κάτι βοσκοπούλες, τις σκονισμένες πορσελάνινες μαρκησίες, το στρογγυλό τραπέζι και τις καρέκλες του, τις ντουλάπες με κάποια ξεχασμένη προίκα, μεταφρασμένη σε ακριβές πετσέτες και κλινοσκεπάσματα. Κάθε φορά ξυπνούσα με την ίδια αγωνία, μου έπαιρνε μερικά κρίσιμα δευτερόλεπτα μέχρι να βεβαιωθώ ότι βρίσκομαι σε απόσταση ασφαλείας από το πατρικό και την πραμάτεια του.

Αργότερα, όταν έχασα τους γονείς μου και λαχταρούσα να τους δω έστω και στον ύπνο μου κι εκείνοι αργούσαν και δεν έρχονταν, επινόησα μία καθησυχαστική θεωρία: οι νεκροί έρχονται όταν είναι έτοιμοι και είσαι κι εσύ έτοιμος να τους ονειρευτείς. Εχουν κι εκεί, στην άλλη διάσταση, τη δική τους γραφειοκρατία. Μέχρι να κάνουν τσεκ ιν, να μάθουν τα κατατόπια, μπορεί να περάσει αρκετός χρόνος. Υπήρχαν στιγμές που δεν άντεχα να τους ονειρεύομαι τόσο συχνά. Τους βλέπω συχνά να είναι άρρωστοι, στα τελευταία τους, πότε ο ένας, πότε ο άλλος, πότε και οι δύο μαζί. Τότε αποκτώ ενώ κοιμάμαι, ένα είδος παράξενης συνείδησης και με ακούω να σκέφτομαι «ποιος έχει πεθάνει από τους δύο; Μήπως και οι δύο; Κι αν έχουν πεθάνει, εγώ είμαι καλά; Εχω αντέξει την απώλειά τους;». Συνήθως ξυπνάω με τη γλυκόπικρη σκέψη ότι και όμως, τα κατάφερα να αντέξω.

Ενα βράδυ, πρέπει να ήμουν πιο θλιμμένη κι από την ίδια τη θλίψη για τον θάνατο του μπαμπά μου κι εκείνος βρήκε έναν τρόπο να επικοινωνήσει. Ενιωσα μία ζεστασιά στο κεφάλι μου, σαν να με ακουμπούσε απαλά το χέρι του: «Μην ανησυχείς, εγώ σε βλέπω. Ολοι εδώ είμαστε, δεν πάμε πολύ μακριά. Είναι σαν να βρισκόμαστε στο διπλανό δωμάτιο ενός ξενοδοχείου και μας χωρίζει ένας γυάλινος τοίχος». Ξύπνησα με την αίσθηση της ζεστασιάς στο κουρασμένο μου κεφάλι. Μόλις είχε προστεθεί και η πολύτιμη αίσθηση της αφής στην παλέτα των ονείρων μου.

Δεν βλέπω μόνο ζόρικα όνειρα. Βλέπω και πολλά γελοία. Επειδή δεν ξέρω να οδηγώ, ένας συχνός φαιδρός μου εφιάλτης με παρουσιάζει να οδηγώ κανονικό αυτοκίνητο, αλλά από κάτω να είναι ανοιχτό κι εγώ να περπατάω ή να τρέχω με τα δικά μου πόδια, όπως αυτό που είχε η προϊστορική οικογένεια των Φλίντστοουνς στο αγαπημένο καρτούν. Οταν βλέπω ότι πετάω, περνάω καταπληκτικά. Εχω αναπτύξει μία εντελώς δική μου τακτική, την έχω τελειοποιήσει με τα χρόνια. Είμαι σε όρθια στάση και απλώς ίπταμαι, λίγο πιο πάνω από το έδαφος. Μπορώ να πάρω φόρα και να επιταχύνω και τότε πιάνω ταχύτητες τηλεμεταφοράς. Οταν κάποιος με καταδιώκει, είναι αδύνατο να με πιάσει. Ενα βράδυ, ονειρεύτηκα ότι πετούσα και ταυτόχρονα έκανα πιρουέτες στον αέρα. Ισως να φταίει που αποκοιμήθηκα στον καναπέ βλέποντας Πρωτάθλημα καλλιτεχνικού πατινάζ στην ΕΡΤ.

Κάθε μέρα ξυπνάω εξουθενωμένη, με ένα μυαλό γεμάτο σκέψεις και εικόνες. Καλά το είπε ο φίλος. Για συγγραφέα, καλά είναι τα όνειρα. Για άνθρωπο, χάλια. Τα ακατάστατα σεντόνια είναι οι μοναδικοί αυτόπτες μάρτυρες, ευτυχώς εχέμυθοι. Που ξέρουν ότι για ακόμα μία νύχτα, πήγες και ήρθες σε μέρη που δεν μπορεί να σου προσφέρει κανένα άλλο ταξίδι.