Αν παίζεις συνεχώς με την τύχη σου, κάποτε θα χάσεις

Λένε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται. Και πράγματι χθες βράδυ στο «Απόστολος Νικολαΐδης» πήγε να επαναληφθεί. Για πολλοστή φορά την εφετινή σεζόν όσον αφορά στον Παναθηναϊκό. Οι Πράσινοι ήταν κακοί, δεν ήταν δημιουργικοί, είχαν άγχος, πίεση και έπαιξαν κακό ποδόσφαιρο απέναντι στον Βόλο. Αλλά στο φινάλε είχαν την ευκαιρία τους με το πέναλτι που κέρδισαν. Σαν μια… δύναμη να τους ακολουθεί και να τους δίνει στο τέλος πάντα εκείνο που ψάχνουν. Μόνο που όταν παίζεις συνεχώς με την τύχη σου, κάποια στιγμή θα χάσεις. Ο Παναθηναϊκός έχει παίξει με την τύχη του πολλές φορές αυτή τη σεζόν, έχει βρει γκολ πολλές φορές στο φινάλε, είτε με πέναλτι συζητήσιμο, είτε χωρίς, έχει παραμείνει στην κορυφή από τέτοιου είδους παιχνίδια. Τούτη τη φορά έπαιξε και έχασε.

Ο Σπόραρ δεν κέρδισε τον Κλέιμαν, το 0-0 δεν άλλαξε και αυτό το ματς με τον Βόλο μπορεί στην οικονομία του πρωταθλήματος να φανεί καθοριστικό. Με λίγα λόγια; Σκεφτείτε τον Παναθηναϊκό στο τέλος να χάνει το πρωτάθλημα με 1-2 βαθμούς διαφορά. Και γυρίζοντας το κεφάλι πίσω να βλέπει πως αυτοί οι βαθμοί χάθηκαν ένα απόγευμα Κυριακής με τον Βόλο στη Λεωφόρο. Χαρακίρι κανονικό. Αλλά όχι εκτός λογικής. Εκτός λογικής είναι περισσότερο αυτό που όλη τη σεζόν κάνει ο Παναθηναϊκός, δηλαδή να παίζει με τη φωτιά και στο τέλος να βγαίνει όρθιος. Εστω και με βοήθεια…

Ο Γιοβάνοβιτς ήταν σε κακό απόγευμα, οι περισσότεροι παίκτες του το ίδιο, απέναντι υπήρχε μια ομάδα που ήταν απόλυτα διαβασμένη και ένας τερματοφύλακας… κέρβερος. Εκείνος, ο Κλέιμαν, είναι ξεκάθαρα ο ήρωας του αγώνα. Κυρίως με το πέναλτι που έβγαλε, αλλά και με τη γενικότερη παρουσία του στα δοκάρια σε όλο τον αγώνα. Ο Παναθηναϊκός πήρε ένα μάθημα, αλλά όλοι οι υπόλοιποι θα πρέπει επίσης να πάρουν ένα μάθημα. Οχι από τον Παναθηναϊκό, αλλά από τον Βόλο, που έδειξε πως δεν υπάρχει ούτε μισό αδιάφορο παιχνίδι από εδώ και στο εξής.