Η Εθνική που θέλει να παίζει και να βλέπουμε

Πηγαίνοντας στην πρώτη προπόνηση της Εθνικής, την περασμένη Δευτέρα στο γήπεδο της Ριζούπολης, έβλεπες ποδοσφαιριστές που είχαν ανάγκη να μαζευτούν όλοι μαζί ξανά. Που ανυπομονούσαν για να προπονηθούν και να παίξουν αγώνες, που περιμένουν πώς και πώς να μπουν ξανά στο γήπεδο φορώντας το εθνόσημο στο στήθος. Και σου έλεγαν στις κουβέντες που είχες μαζί τους πως δεν έχει σημασία με ποιον αγωνίζονται. Το Γιβραλτάρ ο πρώτος αντίπαλος, αργότερα στη χρονιά θα βρουν τη Γαλλία και την Ολλανδία, θα έχουν δεύτερη ευκαιρία μέσω του Nations League αν δεν τα καταφέρουν στα προκριματικά να κάνουν την έκπληξη. Αλλά το μέλλον δεν τους ένοιαζε.

Ναι με το Γιβραλτάρ θα έπαιζαν σαν να παίζουν με την παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή. Δεν το έλεγαν για να το πουν. Το έβλεπες στα μάτια τους πως το πίστευαν. Και το είδαμε και το βράδυ της Παρασκευής στο γήπεδο. Η Εθνική είχε όρεξη. Μόνο αυτό μπορείς να κρατήσεις από ένα ματς απέναντι στο αδύναμο Γιβραλτάρ. Και αυτή την όρεξη και τη διάθεση, το πάθος και τη θέληση, θα τα έχει σε κάθε παιχνίδι. Από ένα ματς όπως αυτό της Παρασκευής, μέχρι το σημερινό φιλικό με τη Λιθουανία και το… συναπάντημα με τη Γαλλία. Κι όπου βγει.

Η Εθνική έχει ταλέντο, έχει παίκτες που στο εξωτερικό διαπρέπουν, έχει παίκτες που είναι στην Ελλάδα πρωταγωνιστές στις ομάδες τους. Και συνεχίζει να αρέσει, όπως άρεσε στο Nations League που πέτυχε τον σκοπό της. Ετούτη η πρόκληση είναι πάρα πολύ μεγάλη, γιατί θα βρει μπροστά της δύο μεγαθήρια, αλλά η εικόνα της σε κάνει να ονειρεύεσαι και να περιμένεις κι εσύ μαζί με τους διεθνείς το επόμενο παιχνίδι. Κι όπως είπε και ο Σιώπης στην πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε στα «ΝΕΑ»: «Δεν έχουμε την πίεση άλλων εποχών γιατί υπάρχει και η δεύτερη ευκαιρία. Και αυτό θα μας βοηθήσει και σε αυτά τα παιχνίδια».