Προειδοποίηση χωρίς απειλές

Δυστυχώς, αλλά στην επίγεια, γεμάτη βάσανα, ζωή η διάσωση δεν έρχεται μέσω του «από μηχανής θεού». Η σωτηρία δεν βρίσκεται στη Νεφελοκοκκυγία την οποία υπόσχονται, ανερυθρίαστα, όσοι προτιμούν το στυλ μιας «λέω πολλά ψέματα» αντιπολίτευσης έναντι της ρεαλιστικής ανάλυσης των πραγματικών συνθηκών. Προφανώς η τεχνολογία δεν είναι το αόρατο χέρι που διορθώνει κάθε ανθρώπινο λάθος, αλλά εργαλείο συμπυκνωμένης νοημοσύνης που μας βοηθά να αντεπεξέλθουμε σε πιο σύνθετα καθήκοντα. Με λίγα λόγια, με «σκηνοθεσίες» δεν θα πάμε πουθενά. Ούτε ως χώρα, ούτε ως πολίτες. Το δοκιμάσαμε και αποτύχαμε.

Ο Αλ. Τσίπρας γνώριζε ότι στο οίκημα της κατεστραμμένης παλαιάς μονάδας παρακολούθησης των συρμών δεν υπήρχε τίποτε να δει. Αν ήθελε να μπει στο σκηνικό του μοιραίου γεγονότος, έπρεπε να πάει στο σταθμαρχείο Λάρισας. Ή, καλύτερα, να παρακολουθήσει την απολογία/εξέταση τεσσάρων υπουργών Υποδομών δείχνοντας ελάχιστο σεβασμό στη Βουλή. Δυστυχώς, αλλά το συμπέρασμα, στη βάση όσων ήδη γνωρίζουμε, είναι μεν καταθλιπτικό αλλά συγκεκριμένο: πρώτον, υπάρχουν βαρύτατες προσωποποιημένες ευθύνες στη βάρδια της ομάδας των σιδηροδρομικών της αποφράδας ημέρας και δεύτερον, υπάρχουν διάχυτες αλλά εξίσου συγκεκριμένες ευθύνες στο σιδηροδρομικό σύστημα. Ομως, επειδή αυτά και άλλα θα τα αναδείξουν οι εξελισσόμενες έρευνες και θα τα δικάσει τελικά η Δικαιοσύνη, καλό είναι το πολιτικό προσωπικό να κάνει δύο βήματα πίσω.

Σε τελευταία ανάλυση εκλογές έχουμε σε λίγες εβδομάδες και πρέπει να φτάσουμε ως εκεί όσο γίνεται πιο ώριμοι και ήρεμοι, ικανοί να ζυγίσουμε κάθε παραταξιακή πρόταση, κάθε μέθοδο διακυβέρνησης, κυρίως όμως τις προκλήσεις της επόμενης μέρας. Ο μιντιακός θόρυβος τίποτε δεν προσφέρει στη μνήμη των συνανθρώπων που χάσαμε και μόνον αποπροσανατολισμό προκαλεί.

Την εκλογική μας προετοιμασία θα την κάνουμε επιτυχέστερα αν βάλουμε κάποιες αυτονόητες προτεραιότητες στην υπό διαμόρφωση κρίση μας. Η οικονομία, δηλαδή το πορτοφόλι μας, θα είναι σίγουρα, όπως πάντα, το σημαντικό ζήτημα. Δικαιολογημένα. Ο πληθωρισμός, που είναι ο ρυθμός εξέλιξης των τιμών, βαίνει μειούμενος, αλλά η ακρίβεια, που είναι το επίπεδο των τιμών συγκρινόμενο προς τον όγκο του εισοδήματος, θα παραμείνει εμπόδιο στη βελτίωση της καθημερινότητας των πολλών, πιθανόν μέχρι τα τέλη του 2024. Ξεκίνησε από διεθνή γεγονότα, τα οποία ήταν αδύνατον να επηρεάσουμε, ενσωματώνεται όμως ήδη στην εθνική μας οικονομία. Η σημαντική προσαρμογή των εισοδημάτων με την αλματώδη αύξηση μισθών, αλλά και κερδών, δημιουργεί νέα δεδομένα στην αγορά εργασίας και στις συνθήκες βελτίωσης της παραγωγικότητας της οικονομίας. Ο μόνος τρόπος να ξεπεράσουμε την κρίση ακρίβειας είναι νέες, περισσότερες και καλύτερες, επενδύσεις σε περιβάλλον χρηματοοικονομικής και δημοσιονομικής σταθερότητας. Αυτό σημαίνει ότι στην επόμενη φάση χρειαζόμαστε έκρηξη επιχειρηματικότητας, πρόσθετες μειώσεις φόρων, εντυπωσιακή ανάταξη των συστημάτων υγείας, παιδείας, δικαιοσύνης και καθημερινής ασφάλειας.

Μπορεί η ατζέντα αυτή να μοιάζει «συντηρητική», σηματοδοτεί όμως τον μόνο ασφαλή δρόμο προόδου. Οποιαδήποτε παρέκκλιση θα την πληρώσουμε ακριβά. Δεν είναι απειλή αλλά, όπως λένε και στη Γαλλία, «ένας προειδοποιημένος άνθρωπος αξίζει όσο δύο».

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος
και βουλευτής Αθηνών Β3