ΕΟΜΜΕΧ

Στο «Υποδείγματα Ελληνικής Διακοσμητικής» με χρονολογία έκδοσης 1929 η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη γράφει για την έρευνά της στα μοτίβα της λαϊκής παράδοσης σημειώνοντας στον πρόλογό της: «…οι άνθρωποι κατασκευάζουν οδηγούμενοι από την ανάγκην, χρήσιμα δια την καθημερινήν των ζωήν φορέματα, σκεύη, όπλα κ.λπ. Συγχρόνως όμως και διακοσμούν ταύτα ωθούμενοι υπό εμφύτου διακοσμητικού ενστίκτου… Μελετώντες τα αντικείμενα, τα οποία εις ωρισμένην εποχήν κατεσκεύασε δια την χρήσιν του ένας λαός, δυνάμεθα να διακρίνωμεν την ιδιοφυίαν του λαού προ πάντων από τον τρόπο, κατά τον οποίον τα διεκόσμησεν…».

Η εκπρόσωπος της γενιάς του 1930 μιλά για αυθόρμητα δημιουργήματα από τα οποία πηγάζει η κοινή αισθητική. Για διακοσμητικά στοιχεία που επιζητούν την «πραγματοποίηση του ωραίου». Τι σπάνια διατύπωση τώρα πια… Και ακόμα πιο θλιβερό να ανατρέχει κανείς σήμερα σε ψηφιοποιημένα pdf αρχεία της γενικής γραμματείας υπουργείου Βιομηχανίας για να εντοπίσει σκόρπια ίχνη του αρχείου χειροτεχνικών προτύπων ΕΟΜΜΕΧ που συγκροτήθηκε μέσα στις δεκαετίες του περασμένου αιώνα καταγράφοντας και τεκμηριώνοντας αντικείμενα της λαϊκής τέχνης.Ο Ελληνικός Οργανισμός Μικρών-Μεσαίων Επιχειρήσεων και Χειροτεχνίας έληξε το 2011 μέσα στην καταιγίδα της κρίσης. Οταν καταργήθηκε υπήρχαν ενεργά 10.000 εργαστήρια σε όλη τη χώρα. Ομως σήμερα κανείς δεν ξέρει να πει τι απέγινε η κινητή περιουσία του. Είναι όλα αυτά τα αντικείμενα κεραμικής, υφαντικής, ταπητουργίας, μεταλλουργίας που έβγαιναν από τα εργαστήρια και διοχετεύονταν προς πώληση στα καταστήματα του οργανισμού. Και τα οποία μαζί με πολλές εκδόσεις, έρευνες και μελέτες για τον βιομηχανικό σχεδιασμό που είχε αναθέσει ο ΕΟΜΜΕΧ σε ειδήμονες θα έδιναν συνέχεια στην πολιτισμική μας παραγωγή.

Προσπάθειες έγιναν για να ανασυγκροτηθεί ο τομέας των εφαρμοσμένων τεχνών με την επιτροπή χειροτεχνίας του υπουργείου Ανάπτυξης. Ομως είναι μία εκκίνηση από το μηδέν. Τα προικιά που έφτιαξαν οι χρυσοχέρες και οι τεχνίτες του παρελθόντος, δεν υπάρχουν για να προσθέτουν αξία στις νέες χειροτεχνικές ασχολίες και τις δημιουργικές βιομηχανίες του παρόντος. Η απουσία τους μήπως δηλώνει την αδυναμία μας να κάνουμε κάτι το ωραίο;