Θυσίες

Ο θάνατος 57 ανθρώπων στα Τέμπη δεν ήταν «τόσο άδικος», όπως τον χαρακτήρισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε χθεσινή του ανάρτηση στο Facebook, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι υπάρχουν και δίκαιοι θάνατοι. Πολύ περισσότερο όμως δεν αποτέλεσε μια «θυσία», κάτι που θα παρέπεμπε σε μια εκούσια πράξη για την επίτευξη κάποιου σκοπού. Είναι προφανές ότι του ξέφυγε η λέξη του Πρωθυπουργού, σε μια προσπάθεια να δώσει λυρική διάσταση στο προφανές και χιλιοειπωμένο: ότι «πρέπει να διορθωθούν όλα τα κακώς κείμενα μιας Ελλάδας που έρχεται από το παρελθόν». Μια αστοχία ήταν, στην οποία τα κόμματα της αντιπολίτευσης έκριναν σκόπιμο να απαντήσουν με μια πλειοδοσία χαρακτηρισμών: «έγκλημα» συντελέστηκε στα Τέμπη σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, «δολοφονία» σύμφωνα με το ΜέΡΑ25. Αλλά μερικές φορές είναι καλύτερη η σιωπή – ιδιαίτερα όταν οι ευθύνες είναι διαχρονικές και διακομματικές.

Αν «θυσιάστηκε» κάποιος αυτές τις ημέρες, είναι ο Πολάκης. Οχι όμως όπως είχε προαναγγελθεί, δηλαδή με τη μεταβατική μορφή του ρήματος: δεν θυσίασε τον βουλευτή του ο Τσίπρας, προκειμένου να δείξει στους μετριοπαθείς ψηφοφόρους ότι έχει ξεπεράσει πια το κακό του παρελθόν και είναι έτοιμος να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα σύγχρονο κόμμα της Κεντροαριστεράς. Συνέβη το αντίθετο: ο Πολάκης αυτοθυσιάστηκε, προκειμένου να μην αποκλειστεί από τα ψηφοδέλτια. Κατάπιε όλο τον τσαμπουκά απέναντι στον ηγέτη, προκειμένου να αγωνιστούν μαζί για να απαλλαγεί η χώρα από μια κυβέρνηση που «κάθε μέρα που περνά μάς γυρίζει δεκαετίες πίσω» (μιλάμε δηλαδή για δεκάδες δεκαετίες οπισθοχώρησης).

Η θυσία έφερε αποτέλεσμα. Η συμφιλίωση επετεύχθη. Και αποδείχθηκε για όσους είχαν ακόμη αμφιβολίες ότι το πρόβλημα του αρχηγού δεν είναι η αντιθεσμική συμπεριφορά ενός στελέχους ή οι ανεπίτρεπτοι χαρακτηρισμοί που χρησιμοποιεί στον δημόσιο λόγο του, αλλά το ότι το συγκεκριμένο στέλεχος τόλμησε να τον αμφισβητήσει δημοσίως. Ακόμη κι όταν ο Πολάκης αναφέρεται στην «παρεξήγηση» που προκλήθηκε από τη χρήση μιας φωτογραφίας με πρόσωπα δημοσιογράφων, το κάνει απευθυνόμενος στους «συντρόφους» του. Σε αυτούς δίνει εξηγήσεις. Απέναντι σ’ αυτούς αναλαμβάνει την ευθύνη. Για τα πρόσωπα που στοχοποίησε δεν μπορεί να κρύψει τη βαθιά του περιφρόνηση.

Αναδεικνύεται έτσι για μια ακόμη φορά μια μεγάλη διαφορά όχι τόσο ανάμεσα στα δύο κόμματα εξουσίας, όσο ανάμεσα στον σημερινό Πρωθυπουργό και τον προκάτοχό του. Λάθη κάνουν και οι δύο. Ομως ο πρώτος δείχνει μια ειλικρινή πρόθεση να τα διορθώσει, ενώ ο δεύτερος βάζει συνεχώς αυτογκόλ. Ο Μητσοτάκης δείχνει να σέβεται την κοινωνία απέναντι στην οποία είναι υποχρεωμένος να λογοδοτεί, ενώ ο Τσίπρας δεν μπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό να της βγάζει τη γλώσσα. Ο «δεξιός» προσπαθεί να καταπολεμήσει την τάση προς τον λαϊκισμό, ο «αριστερός» έχει τον λαϊκισμό στο DNA του.

Και ο Πολάκης είναι η βιτρίνα του.