Blame game στη Βουλή

Blame game στη Βουλή

Πρεμιέρα σήμερα για τη συζήτηση, στη Βουλή, του δυστυχήματος των Τεμπών, αλλά ο όρος πρεμιέρα δεν απηχεί τίποτε το χαρούμενο ή το κοσμικό. Για τραγωδία πρόκειται, και αυτό που θα συμβεί σήμερα στη Βουλή, στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, απλώς θα είναι η έναρξη μιας μακράς διαδικασίας η οποία θα οδηγήσει μοιραία σε ένα γαϊτανάκι διάχυσης ευθυνών.

Το βασικό, ρητορικό, ερώτημα «τις πταίει;» δύσκολα θα απαντηθεί, καθώς στη Βουλή, μετά βεβαιότητος, μπορώ να εκτιμήσω, θα λάβει χώρα ένα ωραίο, πολιτικό, παιχνίδι περί των ευθυνών και του ποιος θα τις αναλάβει – ένα blame game, όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο με εκείνο το ιδιότυπο αγγλοσαξονικό ιδίωμα που μας διακρίνει. Και αν βρεθεί κάποια άκρη, εμένα να μου γράψετε…

Μιλώ «μετά βεβαιότητος», διότι συνέβη να περιέλθει σε γνώση μου κατάλογος των προταθέντων υπό των κομμάτων, όλων των κομμάτων δε, προς κλήση ενώπιον της Επιτροπής, προσώπων, τα οποία θα δώσουν εξηγήσεις ή και πληροφορίες σχετικά με το δυστύχημα. Και αν μεν περί των πρώην και του νυν υπουργού των Μεταφορών κάτι τέτοιο θα ήταν αναμενόμενο, αλλά και λογικό, το εντελώς παράλογο είναι ο κατάλογος τον οποίο γνωρίζω και ο οποίος αριθμεί περί τα… 200 ονόματα!!!

Από μια πρώτη ανάγνωση δε του αυτού καταλόγου προκύπτει η συμφωνία όλων (πλην αντιστοίχως ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, για ευνόητους λόγους) στην κλήση των Κ. Καραμανλή και Χρ. Σπίρτζη. Και από εκεί και πέρα το… χάος!

Καλούνται οι πάντες που έχουν ή είχαν σχέση με τους σιδηροδρόμους, πολιτικοί, υπηρεσιακοί παράγοντες, κρατικοί λειτουργοί, αλλά και συνδικαλιστές, σε βάθος χρόνου που υπερβαίνει τα 25 έτη!

Θα γέμιζαν το ΣΕΦ

Διαβλέπω μια έκπληξη και δεν το θέλω. Εξού και σπεύδω να διευκρινίσω ότι το άνοιγμα στον χρόνο το οφείλουμε στον αγωνιστή Κλέωνα Γρηγοριάδη (είμαι τεράστιος fan, δεν χάνω ομιλία του στο YouTube!), ο οποίος ζήτησε να κληθούν… έξι πρωθυπουργοί στην Επιτροπή για παροχή εξηγήσεων – από τον κ. Κ. Σημίτη και μετέπειτα. Αν συνυπολογιστεί ότι ο κ. Σημίτης εξελέγη πρωθυπουργός τον Ιανουάριο του 1996, αντιλαμβάνεστε τη σοβαρότητα του αιτήματος.

Εκτιμώ μάλιστα πως αν δεν είχαν αποχωρήσει για το επέκεινα οι Α. Παπανδρέου και Κ. Μητσοτάκης, δεν θα τη γλίτωναν εύκολα από το πάθος της αναζήτησης της αλήθειας, από τον ασίγαστο ερευνητή Κλέωνα. «Τυχεροί», κατά μίαν έννοια…

Αντιθέτως, το ΚΚΕ είναι πιο «μαζεμένο» στις προτάσεις του – ζητάει να προσέλθουν ενώπιον της Επιτροπής της Βουλής όλοι όσοι διετέλεσαν υπουργοί Μεταφορών από το 2007 και εντεύθεν. Μάλιστα, τους προσάπτει, δίκην κατηγορίας προφανώς, πως πρόκειται γι’ αυτούς οι οποίοι «υλοποίησαν την πολιτική απελευθέρωσης και ιδιωτικοποίησης του ΟΣΕ». Αρα παίζει γερά το ενδεχόμενο της καταγγελίας τους για καπιταλιστικές πρακτικές, μονοπωλιακές καταστάσεις, ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, και τα συναφή.

Τούτων δοθέντων, είχα την πρωτοβουλία να ζητήσω από τον, εκ Δωδώνης Ιωαννίνων ορμώμενο, Πρόεδρο του Κοινοβουλίου Κων. Τασούλα να μου εξηγήσει πώς θα καταφέρει να διαχειριστεί όλες αυτές τις προτάσεις. «Θα έπρεπε να νοικιάσω το ΣΕΦ», μου απάντησε αφοπλιστικά, «με τις κερκίδες σχεδόν γεμάτες»!

Αν κατάλαβα σωστά, πάντως, κατά τη σημερινή συνεδρίαση θα γίνει μια προσπάθεια να ομαδοποιηθούν οι προτάσεις των κομμάτων, ώστε η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας να καταφέρει να κάνει «ουσιαστική δουλειά» και «να μην εκφυλιστεί η προσπάθεια για την αναζήτηση της αλήθειας σχετικά με το τραγικό δυστύχημα».

Μακάρι, αλλά δεν το βλέπω…

Αποζημίωση σε δόσεις

Η ιστορία είναι λίγο – πολύ γνωστή: ο γνωστός Καμμένος, προ δεκαετίας, ευρισκόμενος σε διαρκή και άκρατο οίστρο λαϊκισμού, κάλεσε από τη Θεσσαλονίκη, όπου βρισκόταν, τους πολίτες της Χαλκιδικής να λιντσάρουν τον πρώην βουλευτή και υπουργό των κυβερνήσεων Σημίτη, Χρήστο Πάχτα. Ο Πάχτας, ένας ήπιος, μειλίχιος και μετριοπαθής πολιτικός, προσέφυγε στη Δικαιοσύνη. Ζήτησε την προστασία της και η συνέχεια γράφτηκε στις αίθουσες των δικαστηρίων. Καταδίκασε πρωτόδικα τον Καμμένο, εκείνος εφεσίβαλε την απόφαση, καταδικάστηκε και από το Εφετείο, και εν συνεχεία προσέβαλε την απόφαση στον Αρειο Πάγο, επικαλούμενος άδικη μεταχείριση από τους δικαστές (!!). Ο Αρειος Πάγος έκρινε ότι πολύ σωστά οι δικαστές καταδίκασαν την άθλια επίθεση του Καμμένου κατά του Πάχτα και την Πέμπτη ο συμπαθής πρώην βουλευτής Χαλκιδικής εισέπραξε την πρώτη από τις δέκα δόσεις που αιτήθηκε η πλευρά του καταδικασθέντος προς αποπληρωμή ενός ποσού κοντά στα 34.000 ευρώ, που του επιδίκασαν ως αποζημίωση.

Κατά ευτυχή συγκυρία τηλεφωνήθηκα με τον κ. Πάχτα την ώρα που βρισκόταν στο γκισέ της τράπεζας προκειμένου να εισπράξει την πρώτη δόση από την καταδίκη Καμμένου. Μου είπε ότι η δικαίωσή του ήταν μια μακροχρόνια προσπάθεια, που είχε να κάνει με την υπεράσπιση βασικών ατομικών δικαιωμάτων.

«Δεν μπορούμε», μου τόνισε, «να εδραιώνουμε την πολιτική παρουσία μας πάνω στη λάσπη, την αδικία, τον παραλογισμό και την ανθρωποφαγία. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε ποτέ και σε κανένα να εγκληματεί για ιδιοτελείς σκοπούς, στοχεύοντας στις πιο ταπεινές ανθρώπινες συμπεριφορές. Είναι για μένα έγκλημα η σιωπή μπροστά στην αδικία, τη συκοφαντία, τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Οπως έγκλημα είναι και η εισαγωγή της αυτοδικίας στην πολιτική ζωή του τόπου».

Ποιος μπορεί να διαφωνεί με όλα αυτά;

(Από την άλλη, από αυτό καθαυτό το αίτημα Καμμένου προς τον κ. Πάχτα να του πληρώσει σε… δόσεις το ποσό που του επιδίκασαν τα δικαστήρια, διείδα μια οικονομική… στενότητα από μέρους του, πράγμα το οποίο με… στενοχώρησε αφάνταστα! Κρίμα, μωρέ, ο καημένος ο Πάνος. Τα βγάζει δύσκολα πέρα…)

Ο πολακισμός και το χαμένο Οσκαρ

Γνωρίζω ότι ορισμένοι εξ υμών απορείτε διότι δεν έχω ασχοληθεί εισέτι με την παράταση του Τριωδίου στον ΣΥΡΙΖΑ. Εντάξει, θα το κάνω τώρα. Λοιπόν, κατά πρώτον, να ασχοληθούμε με το σοβαρό σκέλος της άρσης πάσης ποινής κατά του «πολλά βαρύ και όχι» Πολάκη μετά την επιστολή – μνημείο που απέστειλε στον «έλα με φόρα» brόεδρο, προκειμένου να τον συγχωρέσει. Πρόκειται για την επιβεβαίωση ότι ο «πολακισμός» δεν είναι απλώς… ιδέα, είναι ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτή πορεύεται, και με αυτή θα διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών. Αρα η καρικατούρα του μετριοπαθούς κεντροαριστερού ηγέτη που πλάσαρε ο «έλα με φόρα» brόεδρος στο Mega την περασμένη Τρίτη ήταν μια παράσταση για έναν ρόλο, ομολογώ, επιτυχής. Και είναι κρίμα που τα Οσκαρ είχαν δοθεί δύο 24ωρα πριν. Ανετα θα μπορούσε να διεκδικήσει ένα – πρώτου ανδρικού ρόλου, ίσως.

Το δεύτερο, που επιβεβαίωσε η απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ του Σαββάτου, είναι ότι δεν υπάρχει κανείς Πολάκης – υπάρχει μόνο ο αρχηγός του. Αυτός τον ενθαρρύνει, αυτός τον καθοδηγεί, αυτός τον στηρίζει, αυτός τον επαινεί και τον επιβραβεύει κάθε φορά που φέρνει εις πέρας μια επιχείρηση εξόντωσης πολιτικού του αντιπάλου.

ΥΓ: Πολύ δυνατός δικηγόρος αυτός που έγραψε την επιστολή «χαλί να γίνω να με πατήσεις, πολυχρονεμένε μου αρχηγέ» του Πολάκη. Μιχάλη Καλογήρου τον λένε; Διότι όσοι είναι βαθείς… μελετητές των κειμένων Πολάκη στο Facebook (όπως εγώ…) γνωρίζουν ότι οι σχέσεις τού «πολλά βαρύ και όχι» Κρητικού με την ορθογραφία και (κυρίως) με το συντακτικό είναι ολοσχερώς κατεστραμμένες από τον καιρό που φοιτούσε στο σχολείο.

ΥΓ2: Λογικά ο Κυριάκος, το βράδυ του Σαββάτου, θα πρέπει να κερνούσε. Υστερα από ένα 15ήμερο απόλυτης μαυρίλας, ήταν το πρώτο καλό νέο που υποδέχθηκε. Δεν αποκλείω δε πάνω στον ενθουσιασμό του να έστειλε και τίποτε λουλούδια στον «έλα με φόρα» brόεδρο για την ευγενική χορηγία. Μπορεί και σοκολατάκια από το Leonidas…