Ο Γόρδιος Δεσμός της Ταϊβάν και η ακόμη μια φορά διχασμένη Ευρώπη

«Οι δυτικές χώρες, υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, επιδιώκουν τον περιορισμό, την περικύκλωση και την ολοκληρωτική καταστολή της Κίνας», δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ο Σι Τζινπίνγκ. Δύο 24ωρα αργότερα, ο νέος υπουργός Εξωτερικών της χώρας και έμπιστος του προέδρου της, Τσιν Γκανγκ, προειδοποιούσε: «Εάν οι ΗΠΑ δεν πατήσουν φρένο και συνεχίσουν να επιταχύνουν στον ίδιο λάθος δρόμο, δεν θα υπάρχουν επαρκή εμπόδια για να αποτρέψουν τον εκτροχιασμό, ο οποίος θα οδηγήσει σε αντιπαράθεση και σύγκρουση».

Η πρώτη απάντηση που ήρθε από την άλλη πλευρά του Ειρηνικού κάθε άλλο παρά καθησυχαστική ήταν. «Επιδιώκουμε ένα στρατηγικό ανταγωνισμό με την Κίνα. Δεν επιδιώκουμε, όμως, τη σύγκρουση», τόνισε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου για ζητήματα εθνικής ασφάλειας, Τζον Κίρμπι. «Εχουμε στόχο να ανταγωνιστούμε με την Κίνα και να κερδίσουμε αυτό τον ανταγωνισμό, όμως επιδιώκουμε απολύτως να τον κρατήσουμε σε αυτό το επίπεδο», πρόσθεσε ο ίδιος, μην αφήνοντας αμφιβολία για το γεγονός ότι οι ΗΠΑ θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να επικρατήσουν σε όλους τους τομείς – συμπεριλαμβανομένης της τεχνολογίας.

Μπορεί, άραγε, κάτι τέτοιο να επιτευχθεί ειρηνικά; Μπορεί, με άλλα λόγια, ο χαμένος να συμπεριφερθεί όπως μια ομάδα η οποία θα έχει ηττηθεί σε ένα επαγγελματικό ποδοσφαιρικό αγώνα ή θα προτιμήσει να μην επιτρέψει αυτός να τελειώσει παρά να… ταπεινωθεί στους οπαδούς της;

Το εξώφυλλο και το αφιέρωμα στο προηγούμενο τεύχος του The Economist προκρίνει το δεύτερο σενάριο – όπως και πολλοί αναλυτές. «Αμερική και Κίνα προετοιμάζονται για ένα πόλεμο γύρω από την Ταϊβάν», σημειώνει το βρετανικό περιοδικό, προσθέτοντας ότι μια τέτοια σύγκρουση «θα μπορούσε να επεκταθεί στην ευρύτερη περιοχή, με καταστροφικές συνέπειες για τον κόσμο». Παραθέτει δε πληροφορίες ότι οι αμερικανοί πεζοναύτες στην Οκινάβα εκπαιδεύονται ήδη για ένα πόλεμο με την Κίνα – ο οποίος, σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, θα μπορούσε να εκδηλωθεί κοντά στο 2027, λίγο πριν τελειώσει η τρίτη θητεία του Σι.

Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, ότι και σε αυτή την περίπτωση, η Ευρώπη είναι ουραγός των εξελίξεων. Και όχι μόνο αυτό, αλλά εμφανίζεται ήδη διχασμένη, καθώς κάποιοι τάσσονται αναφανδόν στο πλευρό των ΗΠΑ και υποστηρίζουν μια σκληρή πολιτική έναντι του Πεκίνου, ενώ άλλοι προωθούν μια πιο διαλλακτική στάση, τρέμοντας για τα οικονομικά τους συμφέροντα.

Κοντός ψαλμός…