Ενας χρόνος χωρίς τον Πέτρο Λινάρδο

Ακόμα και σήμερα νομίζεις ότι ξεφυλλίζοντας το «ΒΗΜΑ» θα βρεις την εμβληματική στήλη του «Ενστάσεις και Προτάσεις».

Κλείνει ένας χρόνος από πέρυσι τέτοιες μέρες (19 Μαρτίου) όπου ο Πέτρος Λινάρδος έφυγε από τη ζωή στα 96 του γεμίζοντας θλίψη όχι μόνο τους οικείους του αλλά και τους δεκάδες φίλους του στη λατρεμένη του Νέα Σμύρνη και τους πολλούς περισσότερους στον ελληνικό αθλητισμό.

Διότι ο Πέτρος Λινάρδος – έχοντας άλλωστε γεννηθεί στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού Σταδίου – ήταν συνυφασμένος με το αθλητικό και ολυμπιακό κίνημα που υπηρέτησε επι δεκαετίες. Από το 1952 είχε αρχίσει η συνεργασία του με το «ΒΗΜΑ» και έγραφε μέχρι την τελευταία μέρα. «Μια εικόνα… χίλιες λέξεις. Δίψα για ζωή & ολοκλήρωση του άρθρου σου!!! λίγες μέρες πριν φύγεις για το άλλο… ημισφαίριο της ζωής. Ευχαριστώ όλους για τη συμπαράστασή σας», ανέφερε χαρακτηριστικά το σχόλιο του γιου του Νίκου Λινάρδου που συνόδευε τη φωτογραφία στην οποία φαινόταν ο Πέτρος Λινάρδος στο ένα χέρι να κρατά το τηλέφωνο παίρνοντας πληροφορίες και στο άλλο να σημειώνει τα στοιχεία που χρειάζεται για τη σύνθεση ενός άρθρου. Και αυτό μέχρι την τελευταία στιγμή.

Μπορεί όταν του ζητούσαμε επίμονα να τον δούμε λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή να μας έλεγε: «Τι να με δείτε, το πουλόβερ πλέον έχει… ξηλωθεί» αλλά το κέφι του για γράψιμο ήταν ασταμάτητο. «Κώστα θα σου στείλω μην ανησυχείς, απλά ελπίζω να διαβάζονται τα άρθρα», έλεγε στον καλό συνάδελφο Κώστα Κοφινά όταν του έστελνε τα πονήματά του για το «ΒΗΜΑ». Λάτρης, εραστής του αγνού αθλητισμού και όλων των αθλημάτων. Σαφώς του μπάσκετ και λόγω του γιου του Νίκου (μέλος της μεγάλης εθνικής μας ομάδας στο Ευρωμπάσκετ του 1987) αλλά κυρίως του κλασικού αθλητισμού, της κολύμβησης αλλά της κωπηλασίας, της σκοποβολής, της ξιφασκίας και τόσων άλλων. Ποτέ δεν έβγαζε φανατισμό στα άρθρα του ενώ «τσάκιζε» με τη δύναμη της γλώσσας τα κακώς κείμενα. Πατριάρχης όχι μόνο της δημοσιογραφίας αλλά και του Ολυμπισμού τον οποίο υπηρέτησε πιστά αφήνοντας – ευτυχώς – βιβλία κληρονομιά.

Αρκετά για τον πρώτο πρόεδρο της ΔΟΕ, τον δικό μας Δημήτρη Βικέλα, τον μεγάλο Κώστα Τσικλητήρα και φυσικά για τον Πανιώνιο και τη Σμύρνη του.