Τρία χρόνια {CR}

Προχθές, στον λογαριασμό μου στα σόσιαλ μίντια «ξεπρόβαλε» μια φωτογραφία που είχα αναρτήσει στο παρελθόν. Για λίγα δευτερόλεπτα, δεν κατάλαβα περί τίνος επρόκειτο και για ποιο λόγο την είχα δημοσιεύσει. Μια νοικοκυρά σε ένα μπαλκόνι, πίσω από μια απλώστρα με ρούχα, κρατούσε δύο καπάκια από κατσαρόλες, σαν να ήταν πιατίνια, σαν να έπαιζε μουσική. Μετά, είδα την ένδειξη και κατάλαβα. Πριν από τρία χρόνια. Μια γυναίκα στη Νάπολη, κλεισμένη στο σπίτι της λόγω κορωνοϊού, συμμετείχε με ό,τι βρήκε πρόχειρο, σε μια άτυπη μπάντα που εξαπλωνόταν από μπαλκόνι σε μπαλκόνι και πολύ μας συγκινούσε εκείνες τις πρώτες ημέρες του λοκντάουν και της αθωότητας.

Τρία χρόνια λοιπόν. Τρία χρόνια από τότε που αντικρίζαμε το άγνωστο, το πρωτόγνωρο, το ανεξερεύνητο και νομίζαμε ότι ο κόσμος θα σκάσει στα χέρια μας. (Μωρέ μεγάλη ιδέα είχαμε για τα χέρια μας). Τρία χρόνια από τότε που, επί της ουσίας, ζήσαμε την άρση της πραγματικότητάς μας. Μια απόδειξη ότι ακόμη κι αυτή η τόσο ξεκάθαρη έννοια είναι, τελικά, απολύτως ρευστή. Τρία χρόνια από την πιο παράξενη άνοιξη που δεν ξέραμε καν αν θα μας έβγαζε σε καλοκαίρι. Μια άνοιξη που σερνόταν σε έρημες, αλλόκοτες πόλεις, σε πλάνα τα οποία η παντελής έλλειψη κίνησης τα έκανε να μοιάζουν με φωτογραφίες.

Θυμάμαι την αγωνία μας και τα άγχη μας εκείνες τις ημέρες. Για μικρά και μεγάλα, γι’ αυτά, δηλαδή, που συνθέτουν τη ζωή. Για το μέλλον του κόσμου και για τη ρίζα στα μαλλιά που μεγάλωνε. Για τα οικονομικά μας που, πολλών από εμάς, βρέθηκαν στον αέρα και για το αν θα φουσκώσει η μαγιά στο ψωμί που φτιάχναμε στο σπίτι. Σαν παιδιά ήμασταν που μπουσουλούσαμε σε κάτι που δεν γνωρίζαμε και δεν υπήρχε και κανείς να μας πιάσει από το χέρι. Περιμένοντας εκείνο το τηλεοπτικό ραντεβού των έξι, με τον Τσιόδρα και τον Χαρδαλιά, για να μάθουμε τους αριθμούς της πανδημίας. Θυμάμαι τις ιστορίες με τους απομονωμένους παππούδες, τα φαγητά έξω από τις πόρτες και το πιο ουσιαστικό Πάσχα της ζωής μου, τότε που βγήκαμε στα μπαλκόνια και ψάλαμε, εννοώντας το μέχρι και την τελευταία του συλλαβή, το «Χριστός Ανέστη». Θυμάμαι τα μικροψέματα που πληκτρολογούσαμε στα μηνύματα που στέλναμε σε εκείνον τον αριθμό που τον έχω πια ξεχάσει και τη χαρά μας όταν, τις πρώτες μέρες του Μαΐου, άνοιξαν κάποια μαγαζιά.

Δηλαδή τα θυμάμαι επειδή γράφω αυτό το κείμενο. Υπό κανονικές συνθήκες – και νομίζω για τους περισσότερους από εμάς – όλα αυτά είναι σαν να μην έγιναν ποτέ. Πριν από λίγες ημέρες συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από την πρώτη ημέρα της πρώτης καραντίνας. Ουδεμία αναφορά στα παντός τύπου μέσα. Πριν από ακόμη πιο λίγες καταργήθηκαν και τα τελευταία μέτρα προστασίας από τον κορωνοϊό. Ουδείς ασχολήθηκε και με αυτό. Θα πείτε, λόγω της τραγωδίας των Τεμπών. Δεν νομίζω. Απλώς, ο κόσμος κλυδωνίστηκε για λίγο και, στη συνέχεια, συνέχισε να κάνει αυτό που κάνει πάντα για να μπορεί να επιβιώνει. Να ξεχνά.