Το παρελθόν σε προσομοίωση

Ισως ένα στοιχείο που μας έκανε να νιώσουμε ότι επιστρέφουμε στην κανονικότητα μετά τα άγρια χρόνια της κρίσης ήταν ότι σταματήσαμε να διαβάζουμε ειδήσεις για ξυλοδαρμούς βουλευτών, κομματικών στελεχών, πολιτικών ή να κάνουμε αξιολογικές κρίσεις για τη βία, ανάλογα με τον επιθετικό προσδιορισμό που προηγείται. Συμφωνήσαμε, δηλαδή, ότι δεν υπάρχει καλή επαναστατική και κακή φασιστική, αλλά ότι η βία είναι βία και την καταδικάζουμε απ’ όπου κι αν προέρχεται. Δυστυχώς, το βράδυ της Παρασκευής είδαμε ξανά σκηνές από το παλιό έργο. Ο αρχηγός του ΜέΡΑ25 και πρώην υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ Γιάνης Βαρουφάκης ξυλοκοπήθηκε στα Εξάρχεια. Ομάδα αναρχικών τον οδήγησε έξω από το εστιατόριο όπου έτρωγε και έπειτα από λογομαχία τον χτυπούσε με γροθιές και κλωτσιές στο σώμα και το πρόσωπο, ακόμα και όταν ήταν πεσμένος στο έδαφος. Το παλιό έργο σε replay. Βέβαια, είχαμε ήδη δει το τρέιλερ. Τις τελευταίες εβδομάδες η μεθοδικά φιλοτεχνημένη όξυνση, η συστηματική καλλιέργεια πολωτικών καταστάσεων, η ρητορική του μίσους που βρήκε στέγη όχι πια μόνο στα social media αλλά ακόμα και σε τηλεοπτικές εκπομπές ή podcast, σιγόβραζαν ένα μείγμα που ήταν βέβαιο ότι θα τίναζε το καπάκι. Η συνταγή ήταν γνωστή.

Οσοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του σήμερα δημιουργούν προσομοιώσεις του παρελθόντος. Μόνο που αυτή τη φορά η τραγωδία κόντεψε να επαναληφθεί ως φάρσα. «Δεν ήταν αναρχικοί, αριστεριστές, κομμουνιστές ή νέοι μέλη κινήματος, μπράβοι της νύχτας ήταν» οι δράστες απεφάνθη το θύμα. Λίγες ώρες μετά συνελήφθη ο πρώτος. Ενας 17χρονος αντιεξουσιαστής που έχει συλληφθεί και κατά το παρελθόν. Λίγο αργότερα ταυτοποιούνται και οι υπόλοιποι από τα πλάνα που κατέγραψαν οι κάμερες ασφαλείας του μαγαζιού. Πιτσιρικάδες αναρχικοί που έχουν απασχολήσει επανειλημμένα κατά το παρελθόν την Αστυνομία για επεισόδια και γνωστοί της περιοχής των Εξαρχείων.

Η συζήτηση και πάλι εκτρέπεται. «Είπαν ότι τον χτύπησαν γιατί ψήφισε Μνημόνια, ενώ εκείνος δεν ψήφισε Μνημόνια» έσπευσαν να διευκρινίσουν στελέχη του κόμματος, λες και εάν είχε ψηφίσει, θα ήταν νορμάλ να γρονθοκοπείται ο αρχηγός ενός κοινοβουλευτικού κόμματος ή και οποιοσδήποτε πολίτης που πήγε να φάει στο κέντρο της πρωτεύουσας. Οσο ο καιρός περνάει, φοβάμαι ότι αν κάτι άλλαξε τελικά όλα αυτά τα χρόνια δεν είναι ότι αποκηρύξαμε τη βία ως αντικοινωνικό χαρακτηριστικό, αλλά ότι την αποδεχτήκαμε ως συστημικό.