Η μπάλα στον Γεραπετρίτη

Ο τρόπος αντίδρασης του Πρωθυπουργού μετά το πολύνεκρο δυστύχημα στα Τέμπη, δείχνει τον τρόπο που εδώ και μια τετραετία κυβερνήθηκε η χώρα: λέγεται «η μπάλα στον Γεραπετρίτη». Σε κάθε κρίση από αυτές που η κυβέρνηση αντιμετώπισε η πρακτική του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν η ίδια: ο Υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης έπρεπε, έπειτα από εντολή του, να αναλάβει πρωτοβουλίες.

Δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά πραγματικότητα. Ο Γεραπετρίτης ανέλαβε μετά το σκάνδαλο των υποκλοπών να φέρει ένα νομοσχέδιο που να δείχνει πως επιχειρείται μια κάποιου είδους παρέμβαση στις αυθαιρεσίες της ΕΥΠ. Ο Γεραπετρίτης έτρεχε στη Βουλή για να αλλάξει τους νόμους για να μην πάθει καμιά ζημιά ο ΠΑΟΚ. Ο Γεραπετρίτης βγήκε μπροστά και τώρα αναλαμβάνοντας το υπουργείο Μεταφορών. Τα αναφέρω ενδεικτικά. Οποιοι γνωρίζουν καλά τον τρόπο λειτουργίας της κυβέρνησης ισχυρίζονται ότι ο Γεραπετρίτης έχει λειτουργήσει πυροσβεστικά και σε άλλες περιπτώσεις – λιγότερο γνωστές. Ποιο είναι το κακό; Οτι τις αποστολές αυτές ο Γεραπετρίτης τις ανέλαβε για να περιορίσει μια ζημιά. Και δεν είναι κολακευτικό για ένα πρωθυπουργό, όταν γίνεται ένας απολογισμός του έργου του, να καταλήγει κάποιος στο συμπέρασμα ότι ο τρόπος που κυβέρνησε βασίστηκε πολύ στο ότι υπήρχε κάποιος συνεργάτης του έτοιμος να διαχειριστεί ένα πρόβλημα. Οι κυβερνήσεις πρέπει να λύνουν προβλήματα: το αν και πώς διαχειρίζονται όσα προκύπτουν (και) από τις παραλείψεις τους είναι δευτερεύον.

Το μεγάλο πρόβλημα που έχει η κυβέρνηση μετά το δυστύχημα των Τεμπών είναι ότι ολοένα και περισσότερο μεγαλώνει ο αριθμός των πολιτών που πιστεύουν πως τα προβλήματα των τρένων η κυβέρνηση τα γνώριζε, αλλά δεν έκανε τίποτα. Το ότι τα γνώριζαν και οι προηγούμενοι κυβερνώντες, μπορεί να σημαίνει πολλά, μπορεί και όχι: σίγουρα αυτό δεν έχει να κάνει με το κυβερνητικό έργο. Αυτό που η  θλιβερή αυτή ιστορία έβγαλε στο φως είναι ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση έχει γνώση των προβλημάτων της χώρας, αλλά ποτέ δεν θέλησε και να αναμετρηθεί σοβαρά μαζί τους – ειδικά αν η όποια παρέμβαση είχε πολιτικό κόστος. Το είδαμε παντού – κι όχι μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με τον ΟΣΕ και τα τρένα. Η κυβέρνηση ξέρει τι δεν πάει καλά στην παιδεία, ποιο είναι το πρόβλημα στην αστυνόμευση, τι συμβαίνει με τη φοροδιαφυγή ή τι δεν λειτουργεί στον κρατικό μηχανισμό, όταν πρέπει να αντιμετωπίσει φωτιές κι άλλες θεομηνίες. Σίγουρα ξέρει τι γίνεται στους ΟΤΑ ή στο ποδόσφαιρο ή στα πανεπιστήμια, αλλά προτίμησε να τα παρακολουθεί όλα εξ αποστάσεως για να μην ανοίξει μέτωπα. Την τρομάζουν τα οργανωμένα συμφέροντα, δεν θέλει ρήξεις, προσπαθεί να τα έχει με όλους καλά – συχνά απλά μοιράζοντας χρήματα. Κι αν κάτι στραβώσει στη βάρδια, υπάρχει ο Γεραπετρίτης.

Καθώς η τετραετία ολοκληρώνεται γίνεται κατανοητό ποιο ήταν το σχέδιο. Το περίφημο «επιτελικό κράτος» ήταν απλά ο τρόπος για να ελέγχονται οι υπουργοί – όχι για να ενθαρρύνονται να λύσουν προβλήματα: δεν θα μου έκανε εντύπωση αν όντως κάποιους τους παρακολουθούσαν. Η κυβέρνηση τα πήγε καλά σχετικά εκεί που δεν υπήρχε κάποιος τον οποίο θα στενοχωρούσε: στον ψηφιακό μετασχηματισμό, στην ανάγκη φύλαξης των συνόρων, στη συμπόρευση με όσους καταδίκασαν την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία, στην αντιμετώπιση της ακρίβειας με επιδόματα, στην αντιμετώπιση της πανδημίας, δεν υπήρχαν οργανωμένες ομάδες που να διαφωνούν με τις αποφάσεις ή φίλοι επιχειρηματίες που να έχουν άλλη γνώμη. Οχι τυχαία σε τίποτα από αυτά δεν χρειάστηκε να αναλάβει δράση ο Γεραπετρίτης. Που λέει ότι δεν θα είναι στην κυβέρνηση μετά τις εκλογές. Αρκετά κυβέρνησε. Κουράστηκε ο άνθρωπος…