Κρίση στο «καραμανλικό» στρατόπεδο

Με ιντριγκάρισε αρκετά αυτή η μίνι κρίση που ξέσπασε στο στρατόπεδο των «καραμανλικών» της ΝουΔου, με αφορμή το υπαρκτό θέμα της απαίτησης να μην είναι και υποψήφιος στις προσεχείς εκλογές ο παραιτηθείς υπουργός Μεταφορών Κώστας Καραμανλής. Η ιστορία είναι (φαντάζομαι) λίγο-πολύ γνωστή: ο Θοδωρής Ρουσόπουλος ερωτώμενος για το αν ο Κώστας Καραμανλής πρέπει να αποσυρθεί από τα ψηφοδέλτια, απαντάει με παραβολικό τρόπο. Αναφέρεται στη δική του περίπτωση, που ζήτησε το 2009 από τον Κώστα Καραμανλή τον ντεμέκ, να μην είναι υποψήφιος στις εκλογές, λόγω του σκανδάλου με τη Μονή Βατοπεδίου, για το οποίο είχε κατηγορηθεί, ενώ δεν είχε την παραμικρή ευθύνη. Η αναφορά του, εκτιμάται – και σωστά – ότι είναι μια έμμεση, αλλά σαφής παρότρυνση στον Κ. Καραμανλή να δηλώσει ο ίδιος ότι αποσύρεται των συνδυασμών. Αυτά το πρωί της Τετάρτης. Κατά το βραδάκι φτάνει τηλεφωνικά σε μέσα ενημέρωσης αποδοκιμασία των απόψεων Ρουσόπουλου από τον ξάδερφο, του ξαδέρφου Καραμανλή, τον Κώστα τον ντεμέκ, ότι αυτά που είπε είναι προσωπικές του απόψεις, και δεν εκφράζουν τον πρώην πρωθυπουργό. Μαθαίνει αυτά τα ωραία ο Θοδωρής, και στέλνει το πακέτο όπως είναι πίσω, στην οδό Παν. Κυριακού: «Οι απόψεις μου δεν τελούν υπό την έγκριση τρίτων»!!

Τον αποθεώνω φυσικά τον Θοδωρή. Οχι γιατί είναι φίλος μου, αλλά γιατί έπραξε το αυτονόητο: έστειλε στον αγύριστο την καραμανλική πατρωνία, καθότι πήγαινε πολύ να εμφανίζεται ότι παίρνει γραμμή από τον ντεμέκ Καραμανλή, όταν είναι γνωστό τι συνέβαινε στα περίπου 5 χρόνια της διακυβέρνησης του Ακάματου Ηγέτη. Ποιος ρωτούσε ποιον, για να είμαι περισσότερο σαφής…

Οι αγάπες με τον ΣΥΡΙΖΑ

Ρωτώντας πας στην Πόλη, έλεγαν παλιά, κι εγώ είπα να ξεκινήσω ρωτώντας για το τι βρίσκεται πίσω από όλο αυτό. Και τι βρήκα; Προκόπη Παυλόπουλο!!

Οι «κύκλοι» του πρώην πρωθυπουργού, μου υποστηρίχθηκε βασίμως από το περιβάλλον του Θ. Ρουσόπουλου, είναι ο εξής ένας, ο πρόεδρος Προκόπης, ο οποίος, προφανώς έπειτα από σχετική συζήτηση με τον Ακάματο Ηγέτη Κ. Καραμανλή, ανέλαβε να ενημερώσει και μερικά μέσα ενημέρωσης, περί της αποδοκιμασίας του, επί των δηλώσεων του Θ. Ρουσόπουλου.

Ο εστί μεθερμηνευόμενον, ότι τόσο ο ντεμέκ Καραμανλής, όσο και ο πρώην πρόεδρος Προκόπης τάσσονται κατά της απόσυρσης του Κώστα Καραμανλή από τα ψηφοδέλτια του Νομού Σερρών. Και τη στηρίζουν χωρίς αστερίσκους την άρνησή του.

Βασικά, δεν ξέρω τι μπορεί να πρυτάνευσε στη θέση τους αυτή. Αν ήταν απλώς η συγγενική σχέση Κώστα και Κώστα που την επέβαλλε. Ή έχει βάση η άθλια υπόνοια που κάνει τον γύρο της Αθήνας, ότι επιμένοντας στην υποψηφιότητα του Κώστα (επειδή θα μπερδευτούμε με τους καραμανλήδες θα τον γράφω για τις ανάγκες του έργου, του Κώστα των Μεταφορών) στην πραγματικότητα αναβιώνουν τις παλιές αγάπες και των δύο με τον ΣΥΡΙΖΑ! Διότι αρνούμενος ο Κώστας Μεταφορών να αποσυρθεί, αντικειμενικά δίνει υπόσταση στο βασικό επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι ψευδεπίγραφη η παραίτηση από το υπουργικό αξίωμα ως ένδειξη συντριβής για το συμβάν και ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για το δυστύχημα.

Εν τω μεταξύ, δεν έχει πάρει θέση και ο Αντώναρος, να ξέρουμε τέλος πάντων, με ακρίβεια τι συμβαίνει…

Καμία ελπίδα

Τώρα, έπειτα από μια σύντομη περιήγηση στα χθεσινά πρωτοσέλιδα εφημερίδων και sites που ελέγχει ο ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία καταγράφουν τις προχθεσινές διαδηλώσεις, κατάλαβα ότι παίζει πολλή «ελπίδα» δίπλα στην «οργή», την «αγανάκτηση» και τον «θυμό». Δεν θα ασχοληθώ με τα συναισθήματα, θα αναφερθώ μόνο στην «ελπίδα» την οποία διακινούν τα πρωτοσέλιδα αυτά. Για να ρωτήσω απλώς, ποια ελπίδα, και προς ποια κατεύθυνση. Διότι αν η ελπίδα είναι αυτή που φαντάζομαι, δηλαδή η διαδοχή της ΝουΔου από τον ΣΥΡΙΖΑ, έχω να παρατηρήσω, ότι οι άνθρωποι είναι έως και μακριά νυχτωμένοι. Οχι οι συνάδελφοί μου, αυτοί μια δουλειά κάνουν (όπως και οι άλλοι που σήμερα βρίσκονται στο στόμα του κάθε Κανάκη). Εννοώ τους συριζαίους, που μηχανεύονται τρόπους να εισπράξουν την οργή του κόσμου για το έγκλημα στα Τέμπη.

Εντάξει, ύστερα από 4 χρόνια, «απέκτησε» και ο Μητσοτάκης το δικό του «Μάτι», αλλά για να είμαστε ειλικρινείς δεν τρέφουμε καμιά αισιόδοξη σκέψη στην πιθανότητα να επανέλθουν οι συριζαίοι στην εξουσία επειδή το δικό τους Μάτι είχε διπλάσια θύματα.

Σοβαροί να είμαστε…

Πολύ κακό για το τίποτα

Τελικά, πολύ κακό για το τίποτα στη Διάσκεψη των προέδρων της Βουλής, σχετικά με την τραγωδία των Τεμπών. Οπως εγκύρως με ενημέρωσε, μετέχων σε αυτή, κοινοβουλευτικός, όλα ξεκίνησαν από την κοινή πρόταση που εισήγαγαν προς συζήτηση οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Βούτσης και Γ. Κατρούγκαλος, ότι πρέπει να εισαχθεί άμεσα προς συζήτηση στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας το δυστύχημα. Μάλιστα ο Γ. Κατρούγκαλος προσκόμισε και ολόκληρο κατάλογο για το ποιοι πρέπει να κληθούν προκειμένου να διαφωτιστεί η Επιτροπή. Και επειδή είχε προηγηθεί και σχετικό αίτημα της Σοφίας Σακοράφα, εκ μέρους του ΜέΡΑ25, ακολούθησε μια συζήτηση, κατά την οποία συμφωνήθηκε ότι όντως η Βουλή δεν μπορεί να είναι αμέτοχη σε όλο αυτό, αλλά το θέμα είναι τέτοιο που δεν επιδέχεται στείρες κομματικές αντιπαραθέσεις. Ανέλαβε λοιπόν ο πρόεδρος της Βουλής, Κ. Τασούλας, να πραγματοποιήσει τις αναγκαίες διαβουλεύσεις με τα κόμματα, προκειμένου να συμφωνηθεί ποιοι θα κληθούν, πότε, και μέσα από ποια διαδικασία.

Τούτων δοθέντων, το μόνο βέβαιο είναι ότι την προσεχή εβδομάδα θα συγκληθεί η επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής, στην οποία θα προσέλθει για ενημέρωση ο υπηρεσιακός υπουργός Μεταφορών Γιώργος Γεραπετρίτης, ο οποίος και θα αναλύσει το πλάνο που έχει καταρτιστεί, προκειμένου να επαναρχίσουν τα δρομολόγια των σιδηροδρόμων σε ασφαλή πλαίσια.

Ηττα της Δημοκρατίας

Από όλα όσα συνέβησαν την Τετάρτη κατά τη μεγάλη συγκέντρωση της Αθήνας για το έγκλημα των Τεμπών, θα αποφύγω να σχολιάσω οτιδήποτε άλλο (συνθήματα, μπλοκ, αγοραία προσπάθεια της Αριστεράς να κεφαλαιοποιήσει προς όφελός της την οργή του κόσμου κ.λπ. κ.λπ.), πλην ενός: την καταστροφή της πλακέτας που θυμίζει στους διαβάτες της οδού Σταδίου το έγκλημα στο υποκατάστημα της Μαρφίν, τον Μάιο του 2011. Την πλακέτα με τα τρία αθώα θύματα της τυφλής βίας των γνωστών-αγνώστων, που τους έκαψαν ζωντανούς, και παραμένουν ακόμη και σήμερα, δώδεκα χρόνια μετά ατιμώρητοι. Η Δικαιοσύνη δεν κατάφερε να τους κάνει να πληρώσουν τα επίχειρα της αποτρόπαιας πράξης τους, και εκείνοι χαίρονται την αθλιότητα της ελευθερίας τους, ζουν, κοιμούνται, γλεντούν, και πιθανώς παίρνουν μέρος και σε όσα συμβαίνουν κάθε τόσο στο κέντρο της Αθήνας.

Είναι μια ήττα της Δημοκρατίας αυτή, και η καταστροφή του μνημείου, είναι μια κραυγαλέα απόδειξη. Και αποτελεί όνειδος και για όσους ήταν εκεί κοντά, δίπλα, όταν οι χυδαίοι κουκουλοφόροι κατέστρεψαν την πλακέτα, και δεν τους εμπόδισαν. Αισθάνομαι αποστροφή…