Πένθιμη πορεία χωρίς πένθος

Η χθεσινή συγκέντρωση στην Αθήνα δεν ήταν χωρίς αποτέλεσμα. Κάθε άλλο. Απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι αυτοί που βάζουν μπροστά τα παιδιά που πονάνε και εκφράζουν το πένθος τους για την απώλεια συνομηλίκων τους έχουν τους δικούς τους στόχους, που δεν είναι τίποτα παραπάνω παρά η βολή τους (όσοι εργαζόμενοι στο Δημόσιο, όπου έχουν μισθούς, άδειες, ικανοποιητικές συνθήκες και, κυρίως, δεν αξιολογούνται για τη δουλειά που προσφέρουν) ή πολιτικά οφέλη (ιδίως τα κόμματα της Αριστεράς, και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, που όπως το συνηθίζει από το 2008 κρύβεται πίσω από κάθε έκφραση δυσαρέσκειας κατά της κάθε κυβέρνησης). Το ΚΚΕ, που κατέβηκε με δικό του μπλοκ, με περιφρούρηση και με τα δικά του συνθήματα δεν εξαιρείται από την προσπάθεια πολιτικής χειραγώγησης «της μάζας» (κατά την κομματική αργκό), αλλά τουλάχιστον δεν κρύβεται, είναι εκεί με την ταυτότητά του.

Πόση σχέση είχε η χθεσινή συγκέντρωση στην Αθήνα με τη θλίψη και το πένθος των συγκεντρωθέντων φαίνεται από τα πανό. Ανοίγω το πορτφόλιο με τις φωτογραφίες της ημέρας από τους επαγγελματίες ρεπόρτερ και διαβάζω συνθήματα (μερικά συνδυάζουν το δυστύχημα στα Τέμπη και την ημέρα της γυναίκας): «Μνημόνια, κυβερνήσεις, ιδιωτικοποίηση: ένοχοι», «Παλεύουμε ενάντια στον καπιταλισμό», «Παλεύουμε και διαδηλώνουμε ενάντια στους πλούσιους (εκ)βιαστές και την κυβέρνησή τους», «Για το έγκλημα στα Τέμπη φταίει η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων», «Πουλήσατε τα πάντα, είστε δολοφόνοι», «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», «Ανοίξτε τα σύνορα», «Καμιά ανθρωποθυσία στον βωμό του κέρδους και της πατριαρχίας». Δεν παραθέτω επίτηδες τα ποιητικά και τα λυρικά, επειδή είναι γνωστά σε όλους μας – ωστόσο σημειώνω ότι έχουν στόχο να συσπειρώσουν απολιτικούς κάτω από μια γενική συγκίνηση, γι’ αυτό άλλωστε ανάλογα συνθήματα είχαν και πολιτικότατες ομάδες.

Τι δείχνει η συγκέντρωση με αυτά τα συνθήματα; Οτι η Αριστερά προσπαθεί να κεφαλαιοποιήσει ένα υπαρκτό κύμα δυσαρέσκειας, λόγω του πολύνεκρου δυστυχήματος. Οι οργανώσεις της, όμως, παραβλέπουν τα δεδομένα και, απλώς, αναπαράγουν ετοιματζήδικες ιδέες, το σύνηθες ταξικό μίσος. Καταγγέλλουν, π.χ., το ιδιωτικό κεφάλαιο – ενώ η βασική ευθύνη για τις δυσλειτουργίες που απέφεραν το δυστύχημα ανήκει σε υπαλλήλους του Δημοσίου, που είτε αμέλησαν προκλητικά είτε δεν είχαν τα προσόντα να εργάζονται εκεί. Τα σωματεία και η Αριστερά που ήταν χθες στον δρόμο αυτά τα παραβλέπουν – αλλά γίνεται εξυγίανση όταν διεκδικείς τη συντήρηση της παθογένειας;

Το άλλο μεγάλο πρόβλημα αυτών των συγκεντρώσεων είναι η ανοχή ή και η υποδαύλιση της βίας. Διότι δεν γίνεται να τραγουδάς ανέμελα το γνωστό υβριστικό τραγούδι για τον Μητσοτάκη και να ανέχεσαι πλάι σου κουκουλοφόρους που ξέρεις ότι θα τα σπάσουν. Και είναι διπλά προβληματικό το γεγονός ότι μαζί σου πορεύονταν αυτοί που πήγαν και κατέστρεψαν το μνημείο των νεκρών της Μarfin. Η Αριστερά και ο συνδικαλισμός είχαν υποχρέωση να προστατεύσουν το μνημείο, επειδή έχουν υποχρέωση να προστατεύουν τη μνήμη. Δεν υπάρχουν δικοί μας και ξένοι νεκροί στη δημοκρατία. Τι έκαναν επ’ αυτού; Τίποτα. Ανέχτηκαν το σπάσιμο του μνημείου, χαρούμενοι που απαλλάχτηκε (έστω προσωρινά) η πόλη από ένα ενοχλητικό σήμα – επειδή θυμίζει ότι κάπως έτσι, μέσα από τη συγκέντρωση, βγήκαν ανενόχλητοι οι εμπρηστές της Μαρφίν (που δεν τιμωρήθηκαν ποτέ), κι ότι μάλιστα επιδοκιμάζονταν από πολλούς για τη δολοφονική τους δράση.

Η βεβήλωση του μνημείου της Μαρφίν, ως μεγίστη απρέπεια, συμβολίζει την απόλυτη απαξία της ζωής, για την οποία υποτίθεται ότι έγινε η διαδήλωση. Και αποκαλύπτει και κίνητρα και σκοπούς.

Ο πολύπλευρος Λάκης Παπαστάθης

Τι ήταν ο Λάκης Παπαστάθης, ο σκηνοθέτης του «Καιρού των Ελλήνων», του «Θεόφιλου», του «Μόνου της ζωής του ταξειδίου», και ιδρυτής της εταιρείας παραγωγής τηλεοπτικών ντοκιμαντέρ Σινετίκ; Πολλά, πολύ περισσότερα απ’ όσα θα του αποδώσει η γενναιόδωρη κοινότητα του οπτικοακουστικού. Ηταν ένας αναγεννησιακός, με την έννοια ότι είχε την εποπτεία πολλών πραγμάτων και την ωριμότητα να τα συγκερνά δημιουργικά.
Η Σινετίκ, η εταιρεία που είχε μαζί με τον Τάκη Χατζόπουλο, ήταν σωστό πνευματικό κέντρο και ο Λάκης ένας προσιτός καθοδηγητής.
Με ευρεία γκάμα εποπτείας. Συαναστράφηκε μερικά από τα πνευματικά και καλλιτεχνικά αναστήματα του καιρού μας, και κυρίως τον Μανόλη Αναγνωστάκη και τον Διονύση Σαββόπουλο – το βιντεοκλίπ (πριν τα βιντεοκλίπ γίνουν τμήμα της μουσικής παραγωγής) με την Μπέλου στο «Ζεϊμπέκικο» είναι κλασικό.
Εζησε το Ελεύθερο Θέατρο στο μεταίχμιο της μεταπολίτευσης (κι η Υβόννη Μαλτέζου, που ζούσαν μαζί, συνεισέφερε σε μαρτυρίες και σε «ειδίκευση»). Είχε μια τηλεοπτική αυτοκρατορία επιπέδου. Εδινε βήμα στους νέους. Οι ταινίες του συζητιούνταν ευρύτερα. Ταυτόχρονα παρακολουθούσε τη λογοτεχνία και την ποίηση. Ηταν συλλέκτης λογοτεχνικών περιοδικών. Η πνευματική του γκάμα τού διασφάλιζε αποδοχή παντού. Χαμηλού προφίλ, αλλά σπουδαίος. Πέθανε χθες. Η γενιά του αποψιλώνεται…