Συγγνώμη

Είναι κοινό μυστικό πως η δίκη για την τραγωδία στο Μάτι έκανε πολύ κακό στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι μαρτυρίες δεν θύμιζαν μόνο τα εφιαλτικά γεγονότα, αλλά και την ανικανότητα, την υποκρισία και τον κυνισμό εκείνων που τα διαχειρίστηκαν. Κάθε φορά που μιλούσε ένας επιζήσας ή ένας συγγενής, η κοινή γνώμη δεν συνέπασχε απλώς μαζί του, έφριττε και με όσους κατείχαν εκείνες τις ώρες θέσεις ευθύνης.

Το σοκ από το μακελειό στα Τέμπη δεν έχει επιτρέψει ακόμη να ξεκινήσει η δημόσια αντιπαράθεση για τις ευθύνες. Είναι βέβαιο όμως ότι αυτό θα γίνει, πλησιάζουν άλλωστε εκλογές, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα μιλήσει ανοιχτά ή υπαινικτικά για το
«Μάτι της Νέας Δημοκρατίας», είναι χρήσιμο λοιπόν να δούμε τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα στις δύο τραγωδίες.

Το ανθρώπινο λάθος είναι παρόν και στις δύο περιπτώσεις: εκεί προκάλεσε τη φωτιά, εδώ έφερε δύο αμαξοστοιχίες να κινούνται με αντίθετη φορά στην ίδια γραμμή. Το καταστροφικό του αποτέλεσμα όμως μπορούσε να μετριαστεί. Αν η ρυμοτομία στο Μάτι ήταν διαφορετική, αν είχαν τηρηθεί μερικοί στοιχειώδεις κανόνες ασφαλείας, ίσως η φωτιά να μην είχε διαδοθεί τόσο γρήγορα και οι κάτοικοι που χάθηκαν να είχαν προλάβει να φύγουν. Αν τα συστήματα τηλεματικής στο σιδηροδρομικό δίκτυο λειτουργούσαν, οι δύο αμαξοστοιχίες θα είχαν σταματήσει σε ασφαλή απόσταση μεταξύ τους. Το πολιτικό σύστημα φέρει λοιπόν τεράστιες ευθύνες κι εκεί κι εδώ για ανεπάρκειες δεκαετιών και καλείται να αποδείξει έμπρακτα ότι θα λάβει τα αναγκαία μέτρα ώστε τέτοιες τραγωδίες να μην επαναληφθούν.

Εδώ θα κριθεί η Νέα Δημοκρατία. Αντίθετα με τους προκατόχους τους, που απέτυχαν παταγωδώς τόσο στην ουσιαστική όσο και στην επικοινωνιακή διαχείριση εκείνης της κρίσης, οι σημερινοί κυβερνώντες ανταποκρίθηκαν με επάρκεια στις πρώτες ώρες μετά την καταστροφή, αν και όπως αποδείχθηκε δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά. Ενας υπουργός παραιτήθηκε. Η Αστυνομία συνεργάστηκε άριστα με την Πυροσβεστική. Ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε την άμεση συγκρότηση ανεξάρτητης επιτροπής που θα διερευνήσει τα αίτια και θα αποδώσει ευθύνες. Αν δεν έσπευδε μάλιστα να την υποκαταστήσει μιλώντας για ανθρώπινο λάθος, θα ήταν ακόμη καλύτερα.

Εδώ θα κριθεί ο νέος υπουργός Μεταφορών. Η ενοχοποίηση ενός και μόνο ανθρώπου, όσες ευθύνες κι αν φέρει, δεν είναι ούτε αρκετή ούτε πειστική. Οπως ενδεχομένως διαβάσατε και στο σημερινό άρθρο της Κίττυς Ξενάκη για το πολύνεκρο δυστύχημα του 2013 στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, οι οικογένειες των θυμάτων αλλά και ολόκληρη η κοινωνία περιμένουν έρευνες σε βάθος, ειλικρινή καταμερισμό ευθυνών, κάλυψη των κενών, επίλυση των προβλημάτων. Το τελευταίο που χρειαζόμαστε μέσα σε τόσον πόνο είναι ένας ανταγωνισμός για το ποια παράταξη βαρύνεται διαχρονικά με περισσότερους νεκρούς.

Η συγγνώμη του Γιώργου Γεραπετρίτη είναι μια καλή αρχή. Τώρα χρειάζεται δουλειά ώστε το νέο, αναπόφευκτο, ανθρώπινο λάθος να μη στοιχίσει ζωές.