Το κράτος είμαστε εμείς

Εχει μορφή το κράτος, μπορούμε να φανταστούμε την εξουσία με ανθρώπινα χαρακτηριστικά όπως έκαναν κάποτε οι αρχαίοι με τον γιο του τιτάνα Πάλλαντα και της Ωκεανίδας Στυγός; Ή μήπως τελικά είναι αόρατο για να μπορεί να προσαρμόζεται στις εκάστοτε συνθήκες ώστε να επιβιώνει ακόμα και μέσα στις χειρότερες τραγωδίες;

Για την ύπαρξη του κράτους απαιτείται η συνδρομή τριών πραγματικών στοιχείων: του λαού, της χώρας και της κρατικής εξουσίας.

Είναι φορές που ξεχνούμε πως το κράτος ξεκινά από εμάς και καταλήγει σε εμάς. Αποτελούμε μικρές ψηφίδες του και το επηρεάζουμε με τη συμπεριφορά μας, την ανοχή μας και τον νεοελληνισμό μας.

Οταν το κράτος αρνείται να διδαχτεί από τα λάθη και τις παραλείψεις του είναι γιατί εμείς πρώτοι αρνούμαστε να αποδεχτούμε την αλήθεια ακόμα και όταν αυτή ωριμάζει τόσο, που προκαλεί τον θάνατο. Το κράτος είναι μια σύνθεση πράξεων στην οποία μετέχουμε καθένας μας χωριστά και όλοι μαζί.

Στη ρώσικη ρουλέτα που παίζει η κρατική εξουσία με τους πολίτες ο φόβος για τον εκπυρσοκροτισμό του πιστολιού έχει αντικατασταθεί από τη συνήθεια και την προσαρμογή.

Ο πολίτης έμαθε να θεωρεί φυσικό το αφύσικο, και όχι μόνο το αποδέχτηκε αλλά το έκανε κτήμα στην καθημερινότητά του.

Γίναμε έτσι συνένοχοι της κρατικής ανεπάρκειας χωρίς να μπορούμε να αντιληφθούμε πως μέσα από μια τέτοια συνεργασία οι μόνοι που θα βγουν χαμένοι είμαστε εμείς.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η καρδιά της Ελλάδας μάτωσε στα Τέμπη. Στην περίπτωση του τροχαίου δυστυχήματος με το λεωφορείο στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 21 μαθητές που επέστρεφαν από την Αθήνα στο Μακροχώρι Ημαθίας από σχολική εκδρομή, τον Απρίλιο του 2003, η δίκη διεξήχθη ύστερα από πέντε χρόνια.

Τι διδαχτήκαμε από εκείνη την τραγωδία; Τίποτα απολύτως. Τι θα διδαχτούμε από τη νέα τραγωδία; Τίποτα απολύτως. Γιατί εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως το κράτος είναι κάποιος άγνωστος που μας λύνει όλα μας τα προβλήματα, ενώ στην πραγματικότητα είμαστε όλοι εμείς, καθένας από τη γωνίτσα του και το βόλεμά του.