«Νεαρά παιδιά παγιδευμένα εκλιπαρούσαν για βοήθεια»

Τη φρίκη που ακολούθησε τη μοιραία πρόσκρουση των δύο αμαξοστοιχιών στην Κοιλάδα των Τεμπών περιγράφουν στα «ΝΕΑ» επιβάτες της αμαξοστοιχίας 62, διασώστες που έσπευσαν στο σημείο και συγγενείς αγνοουμένων. Τα όσα τραγικά εκτυλίχθηκαν αλλά και οι εικόνες που αντίκρισαν δευτερόλεπτα μετά το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δυστύχημα που γνώρισε η χώρα θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στη μνήμη τους, λένε όσοι βρέθηκαν παγιδευμένοι στην άμορφη μάζα σιδερικών και οι διασώστες που τους απεγκλώβισαν.

Γιάννης Γούλας

(πρόεδρος Σωματείου
Εργαζομένων ΕΚΑΒ Θεσσαλίας)

Σκηνές τραγωδίας… σκηνές βγαλμένες από ταινία

Η πρώτη κλήση στο ΕΚΑΒ έγινε στις 11.25 το βράδυ. «Κάποιος από τους επιβάτες μάς κάλεσε και ενημέρωσε ότι το τρένο εκτροχιάστηκε», λέει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων ΕΚΑΒ Θεσσαλίας Γιάννης Γούλας και συνεχίζει: «Από την πρώτη στιγμή καταλάβαμε ότι πρόκειται για ένα σοβαρό περιστατικό, σαν και αυτά που έχουμε αντιμετωπίσει κατά το παρελθόν. Ωστόσο, αυτό που αντικρίσαμε ήταν πολύ χειρότερο από αυτό που περιμέναμε. Χειρότερο από ό,τι είχαμε αντιμετωπίσει έως τώρα. Είδαμε να εξελίσσονται μπροστά μας σκηνές τραγωδίας. Σκηνές βγαλμένες από ταινία».

Οι πρώτες εικόνες, όπως τις μεταφέρει ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων ΕΚΑΒ Θεσσαλίας, συγκλονίζουν. «Είδαμε νεκρούς, είδαμε ακρωτηριασμένους, είδαμε νέους ανθρώπους και οικογένειες με παιδιά. Η φωτιά έκαιγε ακόμα τα μπροστινά βαγόνια. Οι θερμοκρασίες ήταν πολύ υψηλές και μέσα από το τρένο έβγαιναν κατά δεκάδες επιβάτες τραυματισμένοι, με αίματα στο πρόσωπο. Φώναζαν και εκλιπαρούσαν για βοήθεια. Οι περισσότεροι ήταν νεαρά παιδιά».

Ο ίδιος και οι συνάδελφοί του κλήθηκαν να αξιολογήσουν ποιοι είναι οι σοβαρότερα τραυματισμένοι για να τους δοθεί προτεραιότητα. «Στο σημείο του δυστυχήματος και υπό αυτές τις συνθήκες έπρεπε να γίνει η διαλογή των περιστατικών», λέει χαρακτηριστικά. Αμέσως άνοιξαν τα νοσοκομεία της πόλης και επέστρεψαν στο καθήκον και όλοι όσοι δεν εργάζονταν. Το ΕΚΑΒ μετέφερε 40 άτομα τις πρώτες πρωινές ώρες στα νοσοκομεία της Λάρισας, άλλοι τόσοι τραυματίες μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης με λεωφορεία.

Η δεύτερη πράξη του δράματος εκτυλίχθηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας. Οπως λέει ο Γιάννης Γούλας, στους διαδρόμους δεκάδες γονείς περίμεναν εναγωνίως να κληθούν να αναγνωρίσουν απανθρακωμένες σορούς. Στο προαύλιο, άλλοι τόσοι γονείς, συγγενείς, φίλοι, συμφοιτητές, με φωτογραφίες στα χέρια, ζητούν απεγνωσμένα πληροφορίες για τους ανθρώπους τους, ελπίζοντας ότι κατά την επόμενη ανάγνωση της λίστας των τραυματιών θα ακούσουν το όνομα που περιμένουν.

Στέφανος Γωγάκος

(τραυματίας)

«Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω αντικρίσει τέτοιο θέαμα…»

Ο Στέφανος Γωγάκος επέστρεφε στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη ύστερα από ένα σύντομο ταξίδι στην Αθήνα για τις εκλογές του Συλλόγου Συνταξιούχων Χημικών. Πήρε τη βραδινή αμαξοστοιχία για να ξεκουραστεί και υπολόγιζε να φτάσει στην πόλη του σε τέσσερις ώρες. Καθόταν στο πέμπτο βαγόνι. Οπως λέει, πριν από τη Λάρισα, το τρένο έκανε μία αναγκαστική στάση 15 λεπτών και οι επιβάτες ενημερώθηκαν ότι πρόκειται για «μια εμπλοκή στις γραμμές».

Δώδεκα λεπτά αργότερα, κι ενώ το τρένο είχε ξεκινήσει, ακούστηκε ένας εκκωφαντικός θόρυβος. «Τα τζάμια έσπασαν και όλοι οι επιβάτες πέσαμε κάτω. Το τρένο πήρε μια κλήση προς τη μία πλευρά του δρόμου, όλα τα φώτα έσβησαν. Ακούγαμε μόνο το κλάμα των παιδιών και τις φωνές των γυναικών». Από τη βίαιη σύγκρουση ο Στέφανος Γωγάκος τραυματίστηκε στο κεφάλι. «Από το τράνταγμα πετάχτηκα αρχικά πάνω και στη συνέχεια προσγειώθηκα στο μπροστινό κάθισμα. Ετρεχαν αίματα στο πρόσωπό μου», περιγράφει.

Επειτα από αρκετά λεπτά στο σκοτάδι, κατάφερε τελικά να απεγκλωβιστεί από το τρένο με τη βοήθεια των συνεπιβατών του. «Ο ένας βοηθούσε τον άλλον. Εγώ πήρα ένα παιδάκι στην αγκαλιά μου και το έβγαλα από την αμαξοστοιχία. Η μητέρα του από την πρόσκρουση είχε φτάσει στην άλλη μεριά του βαγονιού».

Στη συνέχεια, όπως λέει, οι διασωθέντες περπατούσαν βουβοί μέσα στη νύχτα παράλληλα με τις γραμμές, μόνο με το φως των κινητών τους τηλεφώνων. «Βγήκαμε σε ένα ξέφωτο. Τα ασθενοφόρα ήταν ήδη εκεί, μόλις είδαν τα αίματα να τρέχουν στο πρόσωπό μου, με έβαλαν στο ασθενοφόρο και περιποιήθηκαν τα τραύματά μου», συνεχίζει και καταλήγει: «Ζήσαμε μια κόλαση. Και για πολλούς η κόλαση αυτή δεν έχει τελειώσει ακόμα. Τα μπροστινά βαγόνια είχαν τυλιχτεί στις φλόγες. Είμαι 70 ετών. Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω αντικρίσει ξανά ένα τέτοιο θέαμα…».

Σαββίνα Χατζηφωτίου

(συγγενής αγνοούμενου επιβάτη)

«Πρώτη φορά βλέπω
το τρένο τόσο γεμάτο», ήταν τα τελευταία λόγια

Ο Ντένις είχε κατεβεί στην Αθήνα για το τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας, όπως και η πλειοψηφία των νεαρών επιβατών της βραδινής αμαξοστοιχίας 62. Επέστρεφε και αυτός στη Θεσσαλονίκη. Η μητέρα και η θεία του μίλησαν μαζί του για τελευταία φορά στις 11 το βράδυ. Είκοσι λεπτά πριν από τη μοιραία σύγκρουση. «Πρώτη φορά βλέπω το τρένο τόσο γεμάτο», ήταν τα τελευταία λόγια που είπε στη μητέρα του. Η γραμμή κόπηκε. Εκτοτε το τηλέφωνό του παραμένει απενεργοποιημένο.

«Ο Ντένις επέβαινε στο πέμπτο βαγόνι. Ωστόσο, δεν αποκλείεται να είχε μετακινηθεί προς το κυλικείο γιατί ήταν ακόμα νωρίς», λέει η θεία του Σαββίνα Χατζηφωτίου. Το όνομα του 23χρονου δεν υπάρχει σε καμία λίστα νοσοκομείου – «ούτε στη Λάρισα, ούτε στην Κατερίνη, ούτε στη Θεσσαλονίκη». Οι συγγενείς του έχουν ψάξει παντού, όμως καμία πληροφορία δεν υπάρχει για την τύχη του.