Το πρόβλημα είναι ο Τσίπρας

Ολα άρχισαν από την απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου να καταδικάσει, τελεσίδικα και ομοφώνως, με 13 ψήφους, και παρά την αθωωτική πρόταση της εισαγγελέως, τον πρώην υπουργό Επικρατείας στις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ Νίκο Παππά, για παράβαση καθήκοντος, λόγω των μεθοδεύσεών του το 2016, στον διαγωνισμό για τη χορήγηση αδειών σε ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς πανελλαδικής εμβέλειας. Η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην καταδίκη ήταν η προσπάθεια ηρωοποίησης του Παππά, λες και ήταν ο Μπελογιάννης. Ως Μπελογιάννης γιαλαντζί, ο Παππάς είπε ότι η δίκη έγινε για «να μην ξαναπληρώσουν οι πλούσιοι». Αλλά γι’ αυτό, πρόσθεσε, «δεν θα αποφασίσουν κάποιοι δικαστές. Θα αποφασίσει ο ελληνικός λαός. Ο οποίος με την εντολή του θα φέρει δικαιοσύνη παντού».

Η ανακοίνωση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κινήθηκε στο κλίμα αυτό, μιλούσε για πολιτική δίκη. Η εκπρόσωπος του κόμματος Πόπη Τσαπανίδου ανακοίνωσε ότι ο καταδικασθείς θα είναι στα ψηφοδέλτια προκειμένου να «κριθεί από τον λαό». Κι ο πρόεδρος του κόμματος, Αλέξης Τσίπρας, με μήνυμά του στα κοινωνικά δίκτυα σημείωσε: «Οι πολιτικοί για τις αποφάσεις τους κρίνονται πρωτίστως από τον λαό».

Τι είπε ο καταδικασθείς, το κόμμα και ο πρόεδρος, με τα δικά του λόγια αλλά και με τα λόγια της εκπροσώπου του; Οτι οι θεσμοί και οι διαδικασίες δεν έχουν καμία σημασία, ότι σημασία έχει τι θα πει ο λαός. Δεν υπάρχουν θεσμοί, μόνο ο λαός, που είχε πει κι ο Ανδρέας Παπανδρέου (ο Τσίπρας δεν τον επικαλείται απλώς, μιμείται τη φωνή του). Δεν υπάρχουν θεσμοί, μόνο ο λαός που επανέλαβαν ο Ντόναλντ Τραμπ ή ο Μπολσονάρου. Ο Τσίπρας, που ποδοπάτησε την επιθυμία του λαού του στο δημοψήφισμα του 2015, όταν ήλθε αντιμέτωπος με τη φρικτή πραγματικότητα, επιδιώκει να παρακάμψει την ατιμωτική καταδίκη του συνεργάτη του παραπέμποντας στις εκλογές.

Για να περάσει όμως, έστω στα μέλη και στους ψηφοφόρους αυτή η γραμμή, χρειαζόταν να κινητοποιηθούν τα στελέχη. Οπερ και εγένετο. Με αποτέλεσμα η γραμμή της πολιτικής δίωξης να μεταφερθεί σε δηλώσεις και αναρτήσεις με διάφορους τρόπους. Σε κάποιες περιπτώσεις, στην περίπτωση π.χ. του Ευκλείδη Τσακαλώτου, χλιαρά. Σε άλλες, με φανατισμό και οργή.

Ενα από τα μονίμως οργισμένα στελέχη είναι και ο βουλευτής Χανίων και πρώην υπουργός Παύλος Πολάκης. Ο οποίος δανείστηκε μια λίστα προγραφών δημοσιογράφων από το «Μακελειό» καθώς και τη λίστα των δικαστών που καταδίκασαν τον Παππά από ανάρτηση μιας συντρόφισσας και αποφάσισε ότι «για να είναι αλλιώς» πρέπει να «καθαρίσουμε από αυτούς».

Ηταν προφανές ότι μια τέτοια δήλωση θα προκαλούσε την αντίδραση και της δικαιοσύνης και των ανθρώπων του Τύπου (μέχρι και η ΕΣΗΕΑ καταδίκασε ρητώς) και του δημοκρατικού λαού. Ο Τσίπρας το κατάλαβε και αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να χαλάσει η στενή σχέση με τον «αψύ Σφακιανό». Ο οποίος εκνευρίστηκε ακόμα περισσότερο.

Το πρόβλημα δηλαδή δεν είναι ο Πολάκης. Είναι ο Τσίπρας. Καμία λαϊκή απόφαση δεν μπορεί να διαγράψει την απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου. Μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα θα μπορούσε να διαγραφεί μια ομόφωνη καταδίκη από την ανεξάρτητη δικαιοσύνη ενός πολιτικού στελέχους για παράβαση καθήκοντος. Μπορεί ο αρχηγός του κόμματος που έχει κεντρικό σύνθημα της καμπάνιας του «Δικαιοσύνη παντού» να πολιτεύεται με βλέψεις ενός αυταρχικού τυράννου; Τον καταλαβαίνω απολύτως. Διότι τι συνέβη στην πραγματικότητα; Αυτό είναι το πλαίσιο που έθεσε ο Τσίπρας. Ο Πολάκης, όπως πάντα, το υλοποίησε.