Guts

Δύο είναι οι βασικές κριτικές που του έχουν ασκηθεί. Η μία κινείται στα όρια του ηλικιακού ρατσισμού: είναι γέρος, χάνει το βήμα του, ξεχνάει τι θέλει να πει. Οταν εκφώνησε το διάγγελμα προς το έθνος, παραμόνευαν να δουν πόσα λάθη θα κάνει: ενθουσιάστηκαν όταν στο πρώτο δίλεπτο αποκάλεσε τον Τζακ Σούμερ «επικεφαλής της μειοψηφίας», απογοητεύτηκαν όμως από το ότι ο υπόλοιπος λόγος του ήταν αψεγάδιαστος. Σε καμιά περίπτωση πάντως, συνέχισαν, δεν πρέπει να θέσει ξανά υποψηφιότητα: ας ανοίξει επιτέλους δρόμο στους νέους!

Η άλλη κριτική είναι πολιτική. Εκμεταλλεύεται, λένε, τον πόλεμο στην Ουκρανία για να διώξει τη Ρωσία από το παιχνίδι και να αποδυναμώσει την Ευρώπη. Κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι οι ευρωπαϊκές χώρες είναι οι πρώτες που θα επηρεαστούν από τη γενίκευση της σύρραξης, ενώ η δική του χώρα είναι μακριά και δεν θα πάθει τίποτα. Δεν πρέπει να τον ακολουθήσουμε λοιπόν στα ψυχροπολεμικά του κηρύγματα, το συμφέρον μας είναι να διεξαχθούν διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία ώστε να τελειώσει ο πόλεμος μια ώρα αρχύτερα.

Ο Τζο Μπάιντεν είχε ένα κακό ξεκίνημα. Η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν έγινε με χαοτικό τρόπο και ο πληθυσμός της πολύπαθης αυτής χώρας εγκαταλείφθηκε στους εξτρεμιστές. Στη συνέχεια όμως ο αμερικανός πρόεδρος έδειξε στόφα μεγάλου ηγέτη. Η ανταπόκρισή του στην πανδημία ήταν άμεση και αποφασιστική. Και η αντίδρασή του στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ήταν ουσιαστική και συγκινητική. Κατάλαβε πριν και καλύτερα από κάθε άλλον ηγέτη τους κινδύνους της απραξίας. Και προσέχοντας να μην εμπλέξει ευθέως τη χώρα του στον πόλεμο, έστελνε πάντα τα μηνύματα που έπρεπε, εκεί όπου έπρεπε, την ώρα που έπρεπε.

Οι περισσότεροι αναλυτές προέβλεπαν μέχρι την τελευταία στιγμή ότι δεν θα πήγαινε στο Κίεβο. Ηταν πολύπλοκο: δέκα ώρες ο πλανητάρχης στο τρένο; Ηταν επικίνδυνο: κι αν έπεφτε ένας πύραυλος την ώρα που βρισκόταν στο Κίεβο; «Το ρίσκο ασφαλείας και για τις δύο πλευρές ήταν πολύ μεγάλο για να αξίζει τον κόπο να ληφθεί», έγραφε χθες το πρωί το Politico. Αλλά ο Μπάιντεν έδειξε ότι έχει αρχές και θάρρος, αυτό που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν guts. Επιτέλους, πώς θα μπορούσε ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών να δεχθεί να καθορίσει τις κινήσεις του ένας πρώην KGBίτης;

Σε πρόσφατο άρθρο 3.140 λέξεων στη Süddeutsche Zeitung, ο Γιούργκεν Χάμπερμας σημειώνει μεταξύ άλλων ότι «οι πόλεμοι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν» καθώς είναι «εντελώς ασυμβίβαστοι με τους κανόνες της πολιτισμένης συνύπαρξης» και ασκεί κριτική στη Δύση επειδή, εξοπλίζοντας την Ουκρανία, γίνεται συνυπεύθυνη για τη συνέχιση του πολέμου. Ο γερμανός φιλόσοφος αποδεικνύει έτσι ότι, αντίθετα με τους πολιτικούς, οι διανοούμενοι θα έπρεπε ύστερα από μια ηλικία να ασχολούνται αποκλειστικά με την κηπουρική.