Υπερεκτίμησε τις δυνατότητές του

Η διάγνωση είναι ότι ο Πολάκης είχε ό,τι και ο Δαρείος, σύμφωνα με τον καβαφικό ποιητή Φερνάζη. Υπεροψία και μέθη – η τελευταία, βεβαίως, νοουμένη μεταφορικώς. Επειδή στα ονόματα που ανακοινώθηκαν των υποψηφίων με τον ΣΥΡΙΖΑ στα Χανιά δεν περιλαμβανόταν και εκείνο του Μιχάλη Χαιρετάκη, φίλου και συντρόφου του, ο Πολάκης αντέδρασε με μια ανακοίνωση, η οποία εξέπληξε με την αλαζονεία του ύφους της ακόμη και τους επαγγελματίες μελετητές του συγκεκριμένου είδους.

Με την έπαρση που έχει αποκτήσει, καθώς του κάνουν πάντα όλα τα χατίρια, απευθύνθηκε στα μέλη της επιτροπής που εγκρίνουν τη σύνθεση των ψηφοδελτίων, για να τους πει ότι ήταν έτοιμος να θεωρήσει ως λάθος την παράλειψη του ονόματος του Χαιρετάκη. Αν όμως το λάθος δεν διορθωνόταν, ο ίδιος θα απέσυρε τη δική του υποψηφιότητα. Υπαινισσόταν μάλιστα ότι η παράλειψη του Χαιρετάκη οφειλόταν στην ανασφάλεια «κάποιων». Αρκεί να ρίξει ο καθένας μια ματιά στη σύνθεση του ψηφοδελτίου των Χανίων και αντιλαμβάνεται ότι ο Πολάκης εννοεί τον Γιώργο Σταθάκη. Πράγματι, το ψηφοδέλτιο του νομού είναι τεχνηέντως αποδυναμωμένο με γυναικείες υποψηφιότητες, ώστε να διευκολύνεται η εκλογή του Γ. Σταθάκη, ο οποίος το 2019 απέτυχε να εκλεγεί. Και δεδομένου ότι ο πρώην υπουργός είναι 69 ετών, δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει ακόμη μία τετραετία.

Ενας επιπλέον λόγος, για τον οποίο η Κουμουνδούρου μπορεί να πριμοδοτεί την εκλογή του Γ. Σταθάκη είναι επειδή, όπως ακούμε τον Αλέξη Τσίπρα να λέει στις προεκλογικές ομιλίες του, περιμένει ότι θα σχηματίσει κυβέρνηση μετά την εκλογική νίκη του. Επομένως, θα χρειάζεται ανθρώπους ακριβώς όπως ο Γιώργος Σταθάκης για να τη στελεχώσουν: άφθαρτο, ακατάβλητα ενεργητικό, δραστήριο, αποφασιστικό και εργατικό…

Φαίνεται, όμως, ότι αυτή τη φορά ο Πολάκης υπερεκτίμησε τις δυνατότητές του. Διότι ο εκβιασμός του απευθύνθηκε στον Μιχάλη Καλογήρου, τη Ράνια Σβίγγου, τον Γιώργο Βασιλειάδη, τον Νίκο Φίλη, τον Πάνο Ρήγα και τον Χρήστο «μίλα μου άγρια» Σπίρτζη. Πρόκειται, δηλαδή, για κάτι σοβαρότερο από μια σύγκρουση προσωπικοτήτων, όπως συνήθως ήταν τα θέματα που προκαλούσε ο Πολάκης. Είχαμε ένα bras de fer ανάμεσα στον βάναυσο ναρκισσισμό του Πολάκη (που έχει πια τελείως αποχαλινωθεί) και στο συλλογικό όργανο, που υποτίθεται ότι εγγυάται το κύρος των ψηφοδελτίων του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα ήταν τόσο απλό, αν η επιτροπή υποχωρούσε υπό τον εκφοβισμό του Πολάκη.

Αυτό φανερώθηκε από την απάντηση της Κουμουνδούρου στον Πολάκη, στην οποία του ανταπέδιδε την απειλή με μία μεγαλύτερη: «Η συμμετοχή στα ψηφοδέλτια είναι εθελοντική για όλα τα στελέχη, βουλευτές και υποψηφίους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Οποιος διαφωνεί με τις συλλογικές αποφάσεις για τη σύνθεση των ψηφοδελτίων έχει κάθε δικαίωμα να μη συμμετάσχει σε αυτά». Κοινώς: αν δεν σου αρέσει, πήγαινε σπίτι σου.

Εξαιτίας ενός Χαιρετάκη ο Πολάκης θα χαιρετούσε τον πλάτανο της πολιτικής; Θα πήγαινε στο σπίτι του, χωρίς κοινοβουλευτική ασυλία, μετά από τόσα μέτωπα που άνοιξε και τόσους εχθρούς που απέκτησε; Προσωπικώς, δυσκολεύομαι να φανταστώ τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς Πολάκη. Είναι σαν να ξαναγυρίζεις σε ταινία τον «Εξορκιστή», χωρίς εκείνο το αξιαγάπητο κοριτσάκι. Παρ’ όλ’ αυτά, για τα πάντα υπάρχει ένα τέλος σε αυτή τη ζωή. Στο κάτω κάτω, είναι πια πολύ κουραστικός και η συντήρησή του είναι υψηλού κόστους: χρειάζεται συνεχώς baby-sitting και μάλιστα από θηριοδαμαστές. Ενδέχεται, λοιπόν, αυτό να ήταν το τέλος του Πολάκη, εφόσον ο ίδιος δεν υποχωρούσε. Η ανακοίνωση του κόμματος, όμως, δεν του άφηνε περιθώριο για οτιδήποτε άλλο.

Ο Πολάκης εγκλωβίστηκε μόνος του σε μια θέση από την οποία μόνο με την ταπείνωση μπορούσε να ξεφύγει.