Η άνοδος και η πτώση του «Ηρακλή» των αιθέρων

Τα πρώτα 10 C-130H εντάχθηκαν στην Πολεμική Αεροπορία την περίοδο 1975 – 1977, ενώ το 1992 οι ΗΠΑ παραχώρησαν 5 ακόμα παλαιότερου τύπου (C-130B) από τα πλεονάζοντα αποθέματά τους. Οι τραγωδίες της συντριβής δύο C-130, στο όρος Οθρυς το 1991 και στα Δερβενοχώρια το 1996, είχαν ήδη θορυβήσει τους επιτελείς της Πολεμικής Αεροπορίας, κυρίως λόγω των απαρχαιωμένων ηλεκτρονικών.

Τα C-130 της Πολεμικής Αεροπορίας πρωταγωνιστούσαν στην κατάσβεση των πυρκαγιών, στην αεροδιακομιδή ασθενών από νησιά, σε αποστολές έρευνας και διάσωσης, στην αποστολή βοήθειας (σεισμοί στην Αρμενία), στη ρίψη αλεξιπτωτιστών, στη μεταφορά αναγκών πρώτης ανάγκης σε περιοχές με πλημμύρες, σεισμούς καταποντισμούς. Τώρα που έμειναν μόνο δύο (στην πραγματικότητα ένα) ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος έδωσε εντολή να ψάξουν σε όλες τις δυτικές πολεμικές αεροπορίες ώστε να βρουν μεταχειρισμένα. Δεν τον νοιάζει, όπως λέει, να είναι ολοκαίνουργια, θέλει απλώς να πετούν (κι ας είναι C-130 Β, ή H ή J). Χρειάζεται η Πολεμική Αεροπορία επειγόντως έξι και τα χρειάζεται αμέσως.

Αυτή τη στιγμή πετούν υπό προϋποθέσεις μόλις δύο C-130. Το υπουργείο Εθνικής Αμυνας έχει ήδη συμφωνήσει στην αποστολή ενός ακόμα στην Πορτογαλία, το οποίο θα συντηρηθεί μέσω του προγράμματος του ΝΑΤΟ (Nato Support and Procurement Agency). Το επιτελείο του υπουργού Εθνικής Αμυνας Νίκου Παναγιωτόπουλου επεξεργάζεται και την αποστολή τριών ακόμα C-130 στο Ισραήλ, με κόστος περίπου 60 εκατ. ευρώ. Τα αεροσκάφη θα πρέπει να αποσυναρμολογηθούν, με σκοπό να μεταφερθούν με πλοίο στο Ισραήλ και εκεί να συντηρηθούν, να αλλάξουν έλικες και παρελκόμενα. Το ερώτημα είναι αν όταν αποσυναρμολογηθούν απαιτηθεί και αλλαγή wing box. Κάτι για το οποίο ούτε η Λόκχιντ Μάρτιν μπορεί να εγγυηθεί, καθώς πλέον δεν έχει γραμμή παραγωγής για τα ελληνικά C-130Β και C-130H, καθώς έχει περάσει εδώ και χρόνια στην εποχή του νέου C-130J. Τρία ακόμα C-130 βρίσκονται στις εγκαταστάσεις της ΕΑΒ, ένα στο κρατικό εργοστάσιο αεροσκαφών και τρία στην Τανάγρα.