«Φτάσαμε την πιο δύσκολη στιγμή»

Ο Μεσούτ κρατά το χέρι της νεκρής κόρης του, Ερμάκ, ενώ το άψυχο σώμα της βρίσκεται ακόμα στο καταπλακωμένο από τα ερείπια του σπιτιού τους κρεβατάκι της. Ενας ανώνυμος διασώστης δίνει νερό από το καπάκι ενός πλαστικού μπουκαλιού σε ένα αγοράκι που βρίσκεται για ώρες εγκλωβισμένο. Ενα κορίτσι προστατεύει με το χέρι του το κεφαλάκι της μικρής αδερφής του για να μην τραυματιστεί όσο και οι δύο περιμένουν στα συντρίμμια βοήθεια από τον «έξω κόσμο».

Οι παραπάνω εικόνες κάνουν τον γύρο του κόσμου και έχουν γίνει σύμβολα της πρωτοφανούς τραγωδίας που χτύπησε το πρωί της Δευτέρας 6 Φεβρουαρίου τη Νότια Τουρκία και τη Βόρεια Συρία. Ακόμα και αυτοί που έχουν εκπαιδευτεί να διασώζουν κόσμο από τα χαλάσματα, ακόμα και αυτοί που έχουν πάρει μέρος σε δεκάδες διασώσεις και έχουν βρεθεί στην πρώτη γραμμή κάθε λογής καταστροφής λυγίζουν. Είναι πάντα σαν να είναι η πρώτη φορά, λένε όταν αντικρίζουν τον πόνο ενός πατέρα που έχει χάσει τα παιδιά του, ενός παιδιού που από τη μια στιγμή στην άλλη έμεινε ορφανό.

Τριάντα πέντε μέλη της εθελοντικής Επίλεκτης Ομάδας Ειδικών Αποστολών Ελλάδας (ΕΠΟΜΕΑ) αναχώρησαν την Παρασκευή για τις σεισμόπληκτες περιοχές της Τουρκίας. Από το λιμάνι του Πειραιά με το πλοίο της γραμμής έφτασαν στη Μυτιλήνη και από εκεί με το ημερόπλοιο στο Αϊβαλί. Στη συνέχεια, διέσχισαν οδικώς τη μισή Τουρκία για να φτάσουν τελικά στο Καχραμάνμαρας, 24 ώρες μετά.

Φτάνοντας εκεί, τα μέλη της ΕΠΟΜΕΑ έστησαν γρήγορα ένα υπαίθριο «κέντρο επιχειρήσεων» σε αντίσκηνα και ρίχτηκαν στη μάχη της διάσωσης εγκλωβισμένων υπό τις οδηγίες έμπειρων αποστολών τρίτων χωρών. Μεταξύ άλλων, στις σεισμόπληκτες περιοχές μετέφεραν τρία πλήρως εξοπλισμένα οχήματα, ένα ασθενοφόρο και ανθρωπιστική βοήθεια, ενώ στο σημείο που επιχειρούν εγκατέστησαν ιατρείο και κουζίνα. Επικεφαλής της 27μελούς αποστολής είναι ο Γιώργος Ρουμελιώτης, ενώ ξεχωριστό και αναπόσπαστο μέλος της ομάδας είναι η Sugar, ένα ειδικά εκπαιδευμένο θηλυκό λαμπραντόρ.

Απεγκλωβισμοί

Ηδη από τις πρώτες ώρες της παρουσίας της ΕΠΟΜΕΑ στο Καχραμάνμαρας, η Sugar κατάφερε να εντοπίσει έναν άντρα κάτω από τα ερείπια πολυκατοικίας, τον οποίον στη συνέχεια απεγκλώβισαν – με τη συνδρομή των ελλήνων εθελοντών – γερμανοί διασώστες. Η πρώτη ημέρα στο πεδίο ολοκληρώθηκε στις 3.30 τα ξημερώματα της Δευτέρας. Με την ανατολή του ηλίου οι επιχειρήσεις επανεκκίνησαν, περιγράφει στα «ΝΕΑ» ο Βασίλης Δρακονταειδής, σημειώνοντας ωστόσο πως «τη χαρά της πρώτης διάσωσης διαδέχθηκε η θλίψη, καθώς από τα συντρίμμια ανασύρθηκε νεκρός ένας 19χρονος».

Οπως λέει ο ίδιος, η ομάδα έφτασε στις σεισμόπληκτες περιοχές την πιο δύσκολη στιγμή, «τη στιγμή που οι πιθανότητες να βρεθεί ζωή κάτω από τα χαλάσματα είναι ελάχιστες». «Η ελπίδα, βέβαια, σβήνει τελευταία» συμπληρώνει. Η πρώτη εικόνα που αντίκρισαν τα μέλη της ΕΠΟΜΕΑ ήταν αποκαρδιωτική, παραδέχεται: «Ισοπεδωμένες πόλεις. Εικόνες πολύ πιο σκληρές από αυτές που βλέπουμε στα τηλεοπτικά πλάνα. Είναι χειρότερα από βομβαρδισμένο τοπίο».

«Ακούει κανείς τη φωνή μας;». Αυτή η ερώτηση επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά από τούρκους και ξένους διασώστες που αναζητούν επιζώντες, ακόμα και τώρα, μία εβδομάδα μετά τον διπλό Αρμαγεδδώνα. Κατόπιν επικρατεί απόλυτη σιγή. Ανθρωποι και μηχανήματα σωπαίνουν, με την ελπίδα να ακουστεί κάποια φωνή μέσα από τα συντρίμμια. Με ένα γεώφωνο και ακουστικά προσπαθούν να ανιχνεύσουν και το πιο ισχνό κάλεσμα. Με ένα περιστροφικό τρυπάνι ανοίγουν μικρές οπές, από τις οποίες περνούν μια κάμερα. Ανασηκώνουν τσιμεντόπλακες, σκάβουν και υποστυλώνουν, προκειμένου να φτιάξουν ένα λαγούμι και να τρυπώσουν στο απόλυτο σκοτάδι με χειρουργική ακρίβεια. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Δυστυχώς, όμως, όσο απομακρυνόμαστε από την 6η Φεβρουαρίου οι φωνές από τα συντρίμμια όλο και λιγοστεύουν…