Και το σπίτι και την ψήφο

Υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας; Υπάρχουν. Για την ακρίβεια, για τον «έλα με φόρα» πρόεδρο, «υπήρχαν». Προ τριών εβδομάδων. Μετά χάθηκαν. Δεν είμαι ενήμερος πού. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως ο «έλα με φόρα» πρόεδρος επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά (τι… έκπληξη!) ότι η Δικαιοσύνη αξίζει τον σεβασμό και τους επαίνους του, αρκεί να αποφασίζει σύμφωνα με τα όσα τον βολεύουν ή εξυπηρετούν το αφήγημά του, την «έπεσε» κανονικά στον Αρειο Πάγο, για τη γνωστή απόφαση με την οποία ουσιαστικά, τι γίνεται; Δίνεται το πράσινο φως να υλοποιηθεί ο νόμος με τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ επέτρεψε τον πλειστηριασμό της πρώτης κατοικίας των δανειοληπτών που αδυνατούν να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους.

Με μια δήλωση επιτομή τού πώς ένας πολιτικός κάνει το άσπρο μαύρο και τανάπαλιν, ο «έλα με φόρα» πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ καταλόγισε ευθύνες (για την απόφαση του Αρείου Πάγου – προσέξτε!!) στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, την οποία και κάλεσε να αναστείλει τους πλειστηριασμούς ως τις εκλογές. Παραβλέποντας και αποσιωπώντας ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο από τη στιγμή που μεσολάβησε η απόφαση του Αρείου Πάγου. Σιγά το θέμα θα πεις, και θα σε δικαιώσω, λατρεμένου μου, αναγνώστη.

Επιπλέον τι ζητάει; Να εκδοθεί Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (λες και βρισκόμαστε σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης, δηλαδή) ώστε να ακυρωθεί η απόφαση του Αρείου Πάγου. Το ότι έτσι θα πάει περίπατο η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, δεν του λέει το παραμικρό. Ο αρχηγός κάτι τέτοια τα μασάει, στον δρόμο για τη «δεύτερη φορά που θα είναι αλλιώς». Σημασία έχει να το διαβάσει ο άλλος, ο ταλαίπωρος που κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του, και να αναφωνήσει «μα ναι, αυτός είναι αρχηγός, μας σκέφτεται».

Εμ δεν σε σκέφτεται φουκαρά μου. Πρώτα ψήφισε τον νόμο που σου παίρνει το σπίτι και τώρα, επτά χρόνια μετά, επιχειρεί να σου πάρει και την ψήφο. Απλά είναι τα πράγματα…

Μηδένα προ… της απόφασης μακάριζε

«Υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας» μέρος δεύτερον. Αγόρευση της εισαγγελέως του Ειδικού Δικαστηρίου κυρίας Ολγας Σμυρλή στη δίκη του Νίκου Παππά και του Χρήστου Καλογρίτσα. Επιχειρηματολογεί η κυρία εισαγγελέας, και εισηγείται απαλλαγή του κατηγορουμένου. Βγαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ, τα μέσα που πρόσκεινται σε αυτόν, κι από κοντά τα στελέχη, και πανηγυρίζουν. Οτι αθωώθηκε ο Παππάς – το πρότεινε η εισαγγελέας.

Μα φυσικά, όσοι πέρασαν από το Ειδικό Δικαστήριο – και μεταξύ αυτών και ο υποφαινόμενος – δεν περίμεναν κάτι διαφορετικό από την περί ης ο λόγος, ανωτάτη δικαστική λειτουργό. Το διαφορετικό θα ήταν Η έκπληξη.

Να προτείνει ας πούμε, καταδίκη του Παππά για όσα έπραξε σχετικά με τον στημένο, όπως αποδείχθηκε από την ακροαματική διαδικασία, διαγωνισμό που έγινε αποκλειστικά για να αποκτήσει κανάλι δικό του ο ΣΥΡΙΖΑ. Οποιος λοιπόν κατέθεσε στο Ειδικό Δικαστήριο, και δέχθηκε τις ερωτήσεις της κυρίας εισαγγελέως, είχε ήδη διαμορφώσει εικόνα, του τι θα προτείνει.

Ομως δικαίωμά της ήταν, και στα καθήκοντά της, να κάνει πρόταση. Και έκανε τη συγκεκριμένη πρόταση. Πόθεν συνάγεται όμως ότι είναι αθώος ο Παππάς; Τον Παππά και τον κάθε Παππά τον αθωώνει ή τον καταδικάζει το Δικαστήριο. Οχι η αγόρευση μιας εισαγγελέως – και δη της συγκεκριμένης.

Ας περιμένουν (κι εμείς μαζί) να δούμε τι θα αποφασίσει το Δικαστήριο. Και μετά τα λέμε…

Ούτε τα προσχήματα;

Περί της κυρίας εισαγγελέως (η οποία είναι εισαγγελέας και στο άλλο Ειδικό Δικαστήριο, που δικάζει τον Παπαγγελόπουλο – εκεί να δεις γέλια) θα αναφέρω απλώς το εξής απολύτως ενδεικτικό της στάσης της απέναντι στην υπόθεση: μέχρι και τα επίμαχα SMS που αντάλλασσε ο Παππάς με τον Καλογρίτσα για να στηθεί το ΣΥΡΙΖΑ channel προσπάθησε να ακυρώσει. Ισχυρίστηκε ότι δεν είναι αποδεικτικά στοιχεία, παρά το γεγονός ότι το Δικαστήριο είχε αποφανθεί οριστικά περί της γνησιότητάς τους. Και μάλιστα είχε προηγηθεί και ολόκληρη συζήτηση, έπειτα από μια ένσταση των συνηγόρων του Παππά που προσκόμισαν χαρτί κάποιου πραγματογνώμονα, που ήταν για γέλια και για κλάματα. Λογικά λοιπόν η αναφορά της εισαγγελέως περί των SMS ότι δεν είναι έγκυρα και άρα δεν συνιστούν και αποδεικτικό στοιχείο, έκανε τη σοβαρή πρόεδρο του δικαστηρίου κυρία Κλάπα, να εκραγεί!

Ηταν, επιεικώς εξόφθαλμο…

Ούτε τα προσχήματα;

«Παπάντζες» δίχως φρένο

Η αλήθεια είναι ότι δεν του το είχα του Θανάση (Καρτερού), του παρά τω «έλα με φόρα» προέδρω, ότι θα γνώριζε τον Χίλωνα τον Λακεδαιμόνιο, ο οποίος συγκαταλέγεται μεταξύ των επτά σοφών της αρχαιότητος. Και πολύ περισσότερο ότι θα γνώριζε και μία από τις σχετικά άγνωστες ρήσεις του φιλοσόφου, το «Γλώσσης κρατάν, και μάλιστα εν συμποσίω». Με αιφνιδίασε, ομολογώ, αλλά ευχάριστα. Διότι διαβάζοντας χθες το άρθρο του, στην «Αυγή», υπ’ αυτόν τον τίτλο, αντιλήφθηκα και το πόσο πλέον σοβαρό είναι το πρόβλημα με τις «παπάντζες» (και τις πατάτες) τις οποίες εκστομίζουν διάφοροι στον ΣΥΡΙΖΑ στον δρόμο για τη «δεύτερη φορά». Ο Θανάσης, βέβαια δεν λέει ονόματα, είναι φανερό ότι θέλει να θίξει… υπολήψεις. Και είναι προφανές γιατί. Διότι αν την έπεφτε ας πούμε στο γνωστό τρίο των μεγάλων επιτυχιών Πολάκη, Σπίρτζη, Τζανακόπουλου, θα τον εγκαλούσαν γιατί δεν λέει τίποτε και για την εκπρόσωπο Πόπη, η οποία ήδη μας χάρισε μεγάλες στιγμές με το «έλα με φόρα» πρόεδρε.

Και ο Θανάσης, μπορεί να μη συγκρίνεται με τον… Χίλωνα τον Λακεδαιμόνιο, αλλά έχει τη σοφία να αποφεύγει τις κακοτοπιές, όπως να την «πέσει» σε μια κορυφαία, προσωπική, επιλογή του «έλα με φόρα» προέδρου…

Τι οδήγησε στο pasokification

Μια σπουδαία εκδήλωση πραγματοποιείται απόψε στο Public της Πλατείας Συντάγματος, εκδήλωση που λογικά θα σηματοδοτήσει έναν νέο κύκλο συζητήσεων για το τι πραγματικά (μας) συνέβη με τη θανατηφόρα σπείρα των Μνημονίων, που πληρώνει και θα εξακολουθήσει να πληρώνει για πολλά χρόνια ακόμη η χώρα.

Ενας εξαιρετικός δημοσιογράφος, που η τύχη το έφερε να συμπορευθούμε για περίπου τρεις δεκαετίες, παραδίδει στο ελληνικό κοινό – και κατά τη γνώμη μου και στον ιστορικό του μέλλοντος – ένα βιβλίο, το οποίο δεν θα ταράξει απλώς τα νερά, αλλά θα ανακαλέσει στη συλλογική μνήμη όσα ζήσαμε την περίοδο 2010-2012.

Πρόκειται για το βιβλίο «Η Πτώση – 2011: το έτος μηδέν της Κεντροαριστεράς», που συνέγραψε ο Παντελής Καψής, επί χρόνια στέλεχος του ΔΟΛ και διευθυντής των «ΝΕΩΝ», ο οποίος ανατέμνει με αντικειμενικότητα, και από την επιβαλλόμενη απόσταση από τους πρωταγωνιστές, μια εποχή, η οποία σημάδεψε την πορεία της χώρας, του ΠΑΣΟΚ και της Κεντροαριστεράς εν συνόλω, για πολλά χρόνια.

Χωρίς πάθος, ωραιοποιήσεις, και προσωπικού χαρακτήρα «συνεισφορές», ο Π. Καψής απελευθερωμένος από πολιτικές δεσμεύσεις σκύβει πάνω στα γεγονότα, εμβαθύνει, αναλύει, κριτικάρει και αποκαλύπτει το τι συνέβη και το άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ κατέστη παρίας της πολιτικής ζωής, και case study στην παγκόσμια πολιτική ιστορία ως pasokification.

Το βιβλίο, που έρχεται να προσθέσει ψηφίδες στο παζλ εκείνης της κρίσιμης από κάθε άποψη περιόδου για την οποία ακόμη δεν έχουμε πλήρη εικόνα, θα παρουσιάσουν η Α. Διαμαντοπούλου, ο Γ. Βούλγαρης, ο Στ. Θεοδωράκης και ο Αλ. Παπαχελάς.

Info: Public Cafe 8.30 μ.μ.