Ο Τζέρεμι κάνει αποδιοπομπαίο τράγο τους αρρώστους

Ο υπουργός Οικονομικών, Τζέρεμι Χαντ, έχει επισημάνει τους «οικονομικά ανενεργούς» ως βασικό ζήτημα που αντιμετωπίζει το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο αριθμός των ατόμων σε ηλικία εργασίας που είτε είναι ανίκανοι είτε απρόθυμοι να εργαστούν έχει αυξηθεί κατά περίπου 630.000 από το 2019, σύμφωνα με εκτιμήσεις της κυβέρνησης, με αποτέλεσμα να λείπουν 9 εκατομμύρια άνθρωποι από την αγορά εργασίας.

Σε γενικές γραμμές, ο Χαντ ανησυχεί για δύο στρατόπεδα: τα άτομα άνω των 50 ετών που συνταξιοδοτήθηκαν πρόωρα κατά τη διάρκεια της πανδημίας και τον αυξανόμενο αριθμό ατόμων που δεν μπορούν να εργαστούν λόγω μακροχρόνιων συνθηκών υγείας και αναπηριών – μια κατάσταση που εξαρτάται από παράγοντες που κυμαίνονται από τις αυξανόμενες λίστες αναμονής του NHS έως τον Covid.

Εάν λείπετε από τη δουλειά επειδή ξοδεύετε περισσότερο χρόνο στο γήπεδο του γκολφ, θα μπορούσατε να λάβετε φορολογικές ελαφρύνσεις. Εάν φύγατε από τη δουλειά σας επειδή διαγνωστήκατε με Πάρκινσον, μπορεί να λάβετε κλήση από την ομάδα ερευνών για απάτες.

Σε μια εποχή που πολλοί εργαζόμενοι δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να ανάψουν τη θέρμανση, είναι πρόσφορο έδαφος για να πειστούν οι ψηφοφόροι ότι οι άρρωστοι εξαπατούν το σύστημα. Μια κυβέρνηση που ήταν ειλικρινής για το κλείσιμο του εργασιακού χάσματος θα αντιμετώπιζε τους πραγματικούς λόγους για αυτό. Αυτό σημαίνει παροχή επενδύσεων στο εθνικό σύστημα υγείας NHS και στην κοινωνική φροντίδα, οικονομικά προσιτή παιδική φροντίδα, αντιμετώπιση της προκατάληψης για την αναπηρία από τους εργοδότες και αναγνώριση ότι το Brexit μας έκλεψε τα ταλέντα των μεταναστών.

Ερευνα του Ινστιτούτου Δημοσιονομικών Μελετών που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα έδειξε ότι διαδοχικά κύματα αλλαγών στην πρόνοια έχουν παγιδεύσει τους ανθρώπους σε αδιέξοδη χαμηλή αμειβόμενη εργασία, με πολλούς να εξακολουθούν να χρειάζονται συμπληρωματικά επιδόματα για να επιβιώσουν. Αυτό απλώς δείχνει πόσο αυτοκαταστροφική μπορεί να είναι η προσπάθεια να επαναφέρουν τέτοια άτομα στη δουλειά με οποιοδήποτε κόστος.

Αντί να φοβάται υπερβολικές απαιτήσεις για επιδόματα αναπηρίας, η κυβέρνηση θα μπορούσε να ξεκινήσει αναγνωρίζοντας ότι μια δεκαετία αυστηρότερης επιλεξιμότητας για επιδόματα ασθενείας εκτός εργασίας, πέρα από τις περικοπές στα ποσοστά, σημαίνει ότι τα άτομα με αναπηρία είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο πιθανό να βρεθούν εσφαλμένα ως ικανά για εργασία.

Η τραγωδία είναι ότι αυτό θα συνεπαγόταν σκέψη και ηθική που οι σημερινοί υπουργοί στερούνται σοβαρά. Το να σκοτώνεις τον άρρωστο είναι πιο εύκολο.

Η Φράνσις Ράιαν είναι αρθρογράφος της «Guardian»