Τα συντρίμμια είναι πολλά, ο κόσμος πολύς και ο χρόνος λιγοστεύει, τελειώνει

Στο Ισκεντερούν από όπου περάσαμε ακολουθώντας την ελληνική αποστολή στον τομέα Ε, μεταξύ Χατάι και Αντιόχειας είναι όλα διαλυμένα. Παντού γύρω ομάδες προσπαθούν να βρουν ζωή κάτω από τα συντρίμμια, αν και μετά τις πρώτες 72 ώρες ο ανθρώπινος οργανισμός είναι δύσκολο να επιβιώσει σε τέτοιες συνθήκες, χωρίς τροφή, χωρίς νερό. Η κίνηση στους δρόμους είναι απίστευτη. Τα ασθενοφόρα, τα χωματουργικά φορτηγά, όλα τα οχήματα έκτακτης ανάγκης μένουν κολλημένα μαζί με τα ΙΧ για ώρες, χωρίς κανείς να ρυθμίζει την κυκλοφορία. Γενικά, η κατάσταση μοιάζει, από άποψη οργάνωσης και συντονισμού, χειρότερη από χθες.

Είναι εκατομμύρια οι άστεγοι, ο πληθυσμός έχει ξεμείνει από βενζίνη. Οι έλληνες διασώστες μπαίνουν στα σπίτια και ψάχνουν για ζωντανούς. Μια τέτοια διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή. Πρόκειται για μια πυκνοκατοικημένη περιοχή, με πολύ ψηλά κτίρια. Τα συντρίμμια είναι πολλά, ο κόσμος πολύς και ο χρόνος λιγοστεύει, τελειώνει, δυστυχώς. Και κάτω από τα χαλάσματα οι άνθρωποι είναι χιλιάδες, κάποιοι ακόμα ζωντανοί, κάποιοι έτοιμοι να αφήσουν την τελευταία τους πνοή. Κι οι κάτοικοι είναι κουρασμένοι. Εχω δει αρκετούς να μπαίνουν στα κατεδαφισμένα σπίτια τους για να πάρουν πράγματα που ύστερα τα πετούν προς τα έξω από ψηλά: σεντόνια, βαλίτσες, μαξιλάρια, μπουφάν, παπούτσια, ένας πέταξε ολόκληρο στρώμα. Κι ένας Τούρκος, με πλησίασε και μου είπε: «Είναι εδώ Ελληνες, είναι Ούγγροι αλλά η δική μας κυβέρνηση λείπει. Είμαι με τα παιδιά μου στον δρόμο, δεν ξέρω πού να πάω».