Η σημασία να είσαι ο Μάρλον Μπράντο

Υπήρξε μνημείο της υποκριτικής. Η μεγάλη φιγούρα που υποδύθηκε τον Στάνλεϊ Κοβάλσκι, τον Τέρι Μαλόι και τον Βίτο Κορλεόνε. Ηταν μια από τις περιπτώσεις ηθοποιών οι οποίοι δεν ξεχωρίζουν από τους χαρακτήρες των ρόλων που έχουν ερμηνεύσει, επιχειρώντας με φυσικότητα αυτή την ενσωμάτωση του ψυχολογικού ρεαλισμού. Ο λόγος για τον Μάρλον Μπράντο, τον οποίο αναφέρει ο γνώστης της ιστορίας του κινηματογράφου Ντέιβιντ Τόμσον στο υπό έκδοση βιβλίο του «Acting Naturally: The Magic in Great Performances» (εκδ. Alfred Α. Knopf) ως παράδειγμα υψηλής ηθοποιίας.

Για τον Τόμσον – συγγραφέα και του περίφημου του «Βιογραφικού Λεξικού του Κινηματογράφου» – ο Μπράντον είναι εκπεπτωκώς άγγελος. «Είχε ο ίδιος ξεγράψει τον εαυτό του πολύ καιρό πριν αποχωρήσει από αυτόν τον κόσμο, την 1η Ιουλίου 2004. Ο Μπράντο κορόιδευε την υποκριτική λέγοντας ότι σου έδινε την άδεια να ψεύδεσαι και ότι ήταν μια από τις απάτες των ανέντιμων διασημοτήτων. Αναφέρει επίσης ότι είχε αφήσει τον εαυτό του να πρηστεί και να γίνει μια παραφουσκωμένη στασιμότητα κοροϊδεύοντας την ανάμνηση που είχε ο κόσμος από αυτόν ότι υπήρξε όμορφος. Μέχρι και το “Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι”», γράφει ο Τόμσον, «είχε το πρόσωπο ενός έκπτωτου αγγέλου που φώναζε για περισσότερη εξερεύνηση ή εξομολόγηση».

Η στιγμή που συμβαίνει αυτή η αλλαγή, διαβάζουμε στο σχετικό κεφάλαιο του «Acting Naturally» που προδημοσιεύει το lithub.com, είναι η συμμετοχή του στην ταινία του Ηλία Καζάν «Το λιμάνι της αγωνίας» («On the Waterfront») το 1954.

Ο τίτλος υπόσχεται μια ανθρώπινη ιστορία που μελετά με σεβασμό την ανδρεία και τη δύναμη. Είναι η ιστορία ενός πρώην βραβευμένου πυγμάχου, του Τέρι Μαλόι, που έγινε λιμενεργάτης στο Νιου Τζέρσεϊ, όπου αγωνίζεται να ορθώσει το ανάστημά του απέναντι στα διεφθαρμένα αφεντικά του συνδικάτου τους, με το μέρος των οποίων τάσσεται και ο μεγαλύτερος αδελφός του. Ο Τέρι Μαλόι, παρών στον φόνο ενός λιμενεργάτη, αρχίζει να συνδέεται με την αδελφή του θύματος, βυθισμένη στο πένθος.

Οταν ξεκινά η ιστορία, ο Τέρι είναι ξεγραμμένος. Είναι κατά κάποιον τρόπο μεθύστακας, που ως κατάσταση αδυναμίας προσφέρει γόνιμο έδαφος για να χτίσει σε αυτό ένας μεγάλος ηθοποιός. Ο Τέρι είναι τόσο σακατεμένος που δυσκολεύεται να μετρήσει χαρτονομίσματα, αλλά ο Μπράντο το μετατρέπει αυτό σε πάθος. Και ενώ λόγω μακιγιάζ έχει αποκτήσει ουλές στο βλέφαρο και πρησμένα αφτιά, εξακολουθεί να μοιάζει με τον ωραίο τριαντάρη Μάρλον Μπράντο. Για τον ίδιο αυτό δεν ήταν προσόν. Ο σκηνοθέτης της ταινίας Ηλίας Καζάν σημείωσε κάποτε ότι μεγάλο μέρος της ενέργειας του Μπράντο ως ηθοποιού πηγάζει από την ντροπή. Η ταινία είναι μια σονάτα για έναν σπουδαίο ηθοποιό που παριστάνει τον χαζό. Ή όπως το θέτει ο Τέρι στον αδελφό του στην περίφημη σκηνή στο πίσω κάθισμα του ταξί: «Θα μπορούσα να έχω τα πάντα, να ήμουν κάποιος».