Η αιώνια παιδικότητα του Νίκου Φίλη

Χθες το πρωί, πότε χάζευα το χιόνι και πότε τα δημοσιεύματα διαφόρων αριστεριστών της μέσης εκπαίδευσης που καλούσαν τους συναδέλφους τους να αρνηθούν να κάνουν τηλεκπαίδευση από το σπίτι. Με εκπλήσσει το ότι συνεχίζουν να υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι κάνουν αντίσταση στο σύστημα (από το οποίο ζουν) υπονομεύοντας την εκπαιδευτική διαδικασία, σε κάθε εκδοχή της. Μεγαλύτερη έκπληξη μου έκανε το διάβημα ενός άλλου εκπαιδευτικού, συνδικαλιστή, που αρνούνταν την τηλεργασία επειδή κάποιοι καθηγητές δεν έχουν στο σπίτι κομπιούτερ. Εκπαιδευτικός χωρίς υπολογιστή σήμερα ισοδυναμεί με τρωγλοδύτη – το υπουργείο Παιδείας αυτούς τους εκπαιδευτικούς θα έπρεπε να τους βαλσαμώνει και να τους επιδεικνύει ως παραδείγματα προς αποφυγήν.

Μέσα σε αυτόν τον τραγέλαφο, όπου εκπαιδευτικοί εκπρόσωποι της λεγόμενης πληθυντικής Αριστεράς έκαναν κηρύγματα κατά της εκπαίδευσης, ξεχωριστή θέση λαμβάνει επαξίως ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Φίλης, πρώην υπουργός Παιδείας. Ο οποίος, θεωρώντας ότι η τηλεκπαίδευση γίνεται «για λόγους εντυπώσεων», παρότρυνε εκπαιδευτικούς και γονείς να κλείσουν την οθόνη και να χαρούν το χιόνι προσθέτοντας ότι όταν χιονίζει είναι ευκαιρία για παιχνίδι και χαρά που για τον πρώην υπουργό είναι πολύτιμη εμπειρία και γνώση. Τέλος, με την αιώνια παιδικότητά του, στιγμάτισε όσους είναι με την τηλεκπαίδευση ως «γέρους».

Ωρες ώρες, ειλικρινά, βγαίνω απ’ τα ρούχα μου. Ο Φίλης, για πολλά χρόνια, είχα (είχαμε, η γενιά μου) την αίσθηση ότι, εκτός από υπερασπιστής της δημοκρατικής Αριστεράς, υπερασπιζόταν και τα αυτονόητα των κοινωνιών μας. Αδυνατώ να πιστέψω ότι είναι ο ίδιος άνθρωπος, αυτός ο οποίος ιδίως τη δεκαετία του 1990 άκουγε τον Αγγελο Ελεφάντη (τον εκδότη του περιοδικού «Πολίτης», που εκτός πολλών άλλων έπαιξε ρόλο στη διαμόρφωση πολλών σημερινών αριστερών, και όχι μόνο), προσφιλές θέμα του οποίου ήταν η μέση εκπαίδευση ως αυτόνομη εκπαιδευτική βαθμίδα. Εχω μάλιστα την εντύπωση ότι ήταν διευθυντής της «Αυγής» όταν ο Ελεφάντης δημοσίευσε στην κομματική εφημερίδα το κείμενό του με ακριβώς αυτό το θέμα, το λύκειο ως αυτόνομη εκπαιδευτική βαθμίδα.

Πού κολλάει η άρνηση της τηλεκπαίδευσης με τον χαρακτήρα του λυκείου; Στο ότι οι αρνητές της τηλεκπαίδευσης είναι αυτοί τους οποίους κάθε τόσο κυνηγάει η Κεραμέως να κάνουν μάθημα, επειδή κηρύσσουν απεργίες αρνούμενοι τα πάντα – και κυρίως την αξιολόγηση. Ο συνδικαλισμός των εκπαιδευτικών είναι απολογητής της καθήλωσης του σχολείου, της κατάργησης του ρόλου του. Ποιος είναι αυτός ο ρόλος; Ας ακούσουμε τον Ελεφάντη:

«Σκοπός της Μέσης Εκπαίδευσης δεν είναι να διαμορφώσει φυσικούς, βιολόγους, μαθηματικούς, γλωσσολόγους, ιστορικούς, μουσικούς, λογοτέχνες κ.λπ. Σκοπός της είναι οι απόφοιτοι του λυκείου να εγκολπωθούν στοιχεία της αποθησαυρισμένης γνώσης και ευαισθησίας ώστε οι μαθητές να κατανοούν το σώμα τους, να επικοινωνούν με τις τέχνες, να γνωρίζουν την ιστορία της χώρας τους και του κόσμου, να εγκολπωθούν βασικές έννοιες μαθηματικών, φυσικής, χημείας, να τους ανοίγεται με δυο λόγια ο κόσμος της κοινωνικής, της φυσικής και της καλλιτεχνικής πραγματικότητας» («Η Αυγή», 13/10/2006).

Τι ζητούσε ο Ελεφάντης από το σχολείο; Παιχνίδι και χαρά; Αρνηση της τηλεκπαίδευσης; Δασκάλους που αρνούνται να προσαρμοστούν στις ανάγκες; Αρνητές του ελέγχου για το εκπαιδευτικό έργο που παρέχουν;

Ζητούσε γενική παιδεία, «το κοινό ταμείο του πολιτισμού μας από το οποίο ο οιοσδήποτε πρέπει να έχει τη δυνατότητα να εκταμιεύει τα αγαθά της αποθησαυρισμένης ευαισθησίας και της συσσωρευμένης γνώσης» («Η Αυγή», ό.π.). Πολύ γέρος θα ήταν αυτός ο Ελεφάντης, ας πάμε για χιονοπόλεμο.