Αναμνήσεις

Η επίκληση του ονόματος του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ – μάταια ή όχι – δεν είναι ένα τσιπρικό εύρημα της εποχής. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, κάποτε κόπιαρε ακόμη και το ηχόχρωμα της ανδρεοπαπανδρεϊκής φωνής στο μπαλκόνι. Ο κεντροαριστερός πρόεδρος, όμως, έκρινε ότι πρέπει να απαντήσει τώρα στη συγκεκριμένη μέθοδο προσέλκυσης ψηφοφόρων του Κινήματος – παρότι αυτή έχει μπαναλοποιηθεί από την πολλή χρήση. Ετσι, με μια φωτογραφία που τραβήχτηκε πριν απ’ τις δεύτερες εκλογές του 2015, αποκάλεσε τον αντίπαλό του «αρχιτέκτονα της κυβερνητικής συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ – Ακροδεξιάς». Το ενσταντανέ της θερμής αγκαλιάς Τσίπρα – Καμμένου τότε πράγματι αποδεικνύει πόσο σφιχτός υπήρξε ο πολιτικός τους εναγκαλισμός – αν κι η σπουδή του δεύτερου να ανακοινώσει μόνος του τη μετεκλογική τους συμπόρευση στις 26 Ιανουαρίου της ίδιας χρονιάς ίσως ήταν μια κίνηση πιο ενδεικτική του δεσμού τους. Η αποτύπωση του συριζαϊκού χθες που τιτίβισε ο Ανδρουλάκης διαφέρει απ’ τον τρόπο που θέλουν να το θυμούνται οι αριστεροί. Γι’ αυτό η εκπρόσωπος Τύπου τους έσπευσε να εξηγήσει πώς νομίζουν εκείνοι ότι ήταν. Ή πώς προσποιούνται ότι ήταν.