Ο Στάθης και ο Μάριος

Μάριος Μιχαήλ Τουρούτσικας – Στάθης Τσιτλακίδης. Οι πιλότοι του μαχητικού Phantom F-4 που συνετρίβη κατά τη διάρκεια άσκησης στην Ανδραβίδα. Ολοι, τους αποκαλούν με τα μικρά τους ονόματα. Οικειότητα που προκαλεί αυτό που νιώθεις δικό σου. Ο Μάριος και ο Στάθης. Οι δικοί μας ήρωες. Προσομοίωση μιας πολεμικής επιχείρησης, για να μην πολεμήσουμε στο μέλλον εμείς. Ασύλληπτη ένταση, πίεση για να επιτευχθεί απόδοση στο 100%. Μια άσκηση που πραγματοποιήθηκε, όχι για την αποτροπή ενός μακρινού σεναρίου, αλλά για την αποφυγή ενός υπαρκτού κινδύνου, εξαιτίας ενός επικίνδυνου γείτονα που απειλεί ότι θα έρθει νύχτα.

«Πετούσαν σε εξαιρετικά χαμηλό ύψος όπως συμβαίνει σε αυτές τις πτήσεις για να αποφεύγεις τα εχθρικά ραντάρ. Οι αεροπόροι εκπαιδεύονται σαν να είναι πόλεμος, ώστε αύριο το πρωί, εάν χρειαστεί, να χρησιμοποιήσουν τη βαριά τους εκπαίδευση για να πολεμήσουν».

Σενάρια για τα αίτια της πτώσης. Μηχανική βλάβη, ανθρώπινο λάθος, απώλεια συνείδησης, βέρτιγκο. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έβαλα τα κλάματα ενώ οδηγούσα και άκουσα κάποιον να μιλά. Οταν τελείωσε ο επικήδειος της μητέρας του Μάριου, όμως, οι παρουσιαστές της ραδιοφωνικής εκπομπής που άκουγα, έλεγαν κι εκείνοι με σπασμένη φωνή ότι τα πλάνα έδειξαν τους πάντες, ακόμα και τους πολιτικούς που παρευρέθησαν στην κηδεία να έχουν δακρύσει.

«Μάριε αγόρι μου γλυκό, αστέρι της ψυχής μου, πάντα χαμογελαστός, ποτέ δεν με είχες στεναχωρήσει, ήρεμος και υπονομετικός, δεν παραπονιόσουν ποτέ και για τίποτα. Ηρεμος, αξιοπρεπής, εργατικός, δοτικός. Ησουν ο γιος που θα ήθελε κάθε μάνα στην αγκαλιά της. Από μικρός ονειρευόσουν να γίνεις πιλότος, λάτρευες την ταχύτητα, τα αυτοκίνητα, τις μηχανές, τα αεροπλάνα. Εβαζες υψηλούς στόχους και τους κατάφερνες. Εγινες ο Ικαρος της καρδιάς μας, ο ήρωας που ποτέ δεν θα ξεχάσουμε. Ολη η Ελλάδα βλέπει το πρόσωπό σου και φωνάζει αθάνατος. Εσύ και ο Στάθης δεν θα ξεχαστείτε ποτέ. Και πόσο περήφανη με είχες κάνει και πόσο να ‘ξερες πόσο θα μου λείψεις».

Τα λόγια της μαμάς του Μάριου δημιουργούν εικόνες. Βλέπεις πίσω από τον «ήρωα της Πολεμικής Αεροπορίας», το 29χρονο αγόρι που έδωσε την ψυχή του για την πατρίδα που τόσο αγάπησε. Το είχε πει, άλλωστε, λίγο πριν ο μπαμπάς του. «Δεν συνέκρινε την Ελλάδα με καμία χώρα του κόσμου. Και όταν τον ρωτούσα για τον μισθό του, έλεγε, πατέρα, η Ελλάδα δεν μου χρωστάει, εγώ χρωστάω στην Ελλάδα. Το παρήγορο είναι ότι πέθανε όπως επιθυμούσε, νωρίς αλλά γεμάτος Ελλάδα».

Γυρνάω σπίτι, ανοίγω την τηλεόραση, τα social media, βλέπω καβγάδες, άθλιες αναρτήσεις γνωστών αγνώστων που νοηματοδοτεί την ύπαρξή τους μόνο το στρατόπεδο. Ο διχασμός. «Αναγκαία εργασία με υψηλό βαθμό κινδύνου είναι ντιλιβεράς, γιατί ειδικές τιμές στον πιλότο μαχητικού;».

Ολα πιόνια στο αέναο παιχνίδι του «εσείς κι εμείς», σε ένα μόνιμα εμφυλιοπολεμικό μοτίβο. Μια βουλευτής δείχνει φωτογραφία με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη συναυλία της Τσανακλίδου στο Παλλάς το βράδυ της πτώσης, ένας συνάδελφός της από το αντίπαλο κόμμα την πιάνει και τη σκίζει, αναλύσεις επί αναλύσεων για το ποιος είχε δίκιο, αντί να συζητήσουμε για το ποιος είχε το μεγαλύτερο άδικο. Ή μάλλον να μη συζητήσουμε καθόλου. Να ακούσουμε τον μπαμπά του Μάριου. Και να κάνουμε ησυχία. «Μακάρι να τον μνημονεύει η πατρίδα κάπου – κάπου. Ισως έτσι να αναπαύεται καλύτερα η ψυχή του». Και η δική μας.