Ακτιβισμοί

Οι ακτιβισμοί ασκούν μια ακαταμάχητη γοητεία στα στελέχη όλων των βαθμίδων του ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι, η επιστροφή του κόμματος στη μανιέρα που χαρακτήρισε την ένδοξη στ’ αριστερά μάτια αντιπολιτευτική του περίοδο, εκείνη πριν από τη νίκη του 2015, δεν σκανδάλισε στ’ αλήθεια το πολιτικό σύστημα. Εντάξει, κατάφερε να αιφνιδιάσει, μια και της τσιπρικής ανακοίνωσης δεν είχε προηγηθεί η παραμικρή υπόνοια για αποχή από τις κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες. Ωστόσο, η νέα – και ταυτόχρονα αρκετά παλιά – τακτική του ΣΥΡΙΖΑ γρήγορα ζυγίστηκε από τις υπόλοιπες κομματικές έδρες σαν μια που μόνο κέρδη κρύβει για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Αυτό τουλάχιστον υποδηλώνουν οι τοποθετήσεις του γραμματέα της πρώτης και του εκπροσώπου Τύπου του δεύτερου. Οι γαλάζιοι έχουν υπολογίσει πως τους δίνει τη δυνατότητα να κατηγορούν τους συριζαίους ότι διατηρούν τα βουλευτικά προνόμια, από τους αστυνομικούς και τους μετακλητούς μέχρι τα αυτοκίνητα, χωρίς να εκτελούν στο ακέραιο τα καθήκοντα των εκπροσώπων του έθνους, αφού δεν ψηφίζουν – να τους μέμφονται, δηλαδή, πως «το παίζουν Ρομπέν των Δασών», «με τα λεφτά των ελλήνων πολιτών».

Συμβολισμοί
Οι κεντροαριστεροί, πάλι, εκτιμούν ότι τους αφήνουν ελεύθερο χώρο στο κοινοβουλευτικό σανίδι. Τους προσφέρουν την ευκαιρία να ξανασυστηθούν στους ψηφοφόρους – των οποίων τη στήριξη διεκδικούν αμφότερα τα κόμματα – ως η δύναμη η οποία εξασφαλίζει ότι «ο διάλογος και η ψήφος των βουλευτών θα συμβαίνουν και θα ασκούνται ελεύθερα», ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση κάνει «μια ανέξοδη επαναστατική γυμναστική». Κι αυτά δεν είναι τα μοναδικά οφέλη που θεωρούν ότι αποκομίζουν οι πολιτικοί αντίπαλοι των αριστερών. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ νομιμοποιούνται να επικαλούνται τον μπαμπούλα του 2012 – 2014, εφόσον ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να διαγράφει τα χρόνια της πολιτικής του ωρίμασης – τα χρόνια της κυβερνητικής του θητείας –, αναδεικνύοντας εκείνα των αυταπατών. Οι υποθέσεις εργασίας νεοδημοκρατών και πράσινων ακούγονται εύλογες. Κινήσεις σαν την αποχώρηση από κάθε ψηφοφορία στο βουλευτήριο, άλλωστε, μοιάζουν σχεδιασμένες να διευκολύνουν την προσέγγιση του εκλογικού κοινού που κινείται στο αριστερό άκρο της Κουμουνδούρου. Ο,τι αγγίζει τη βάση του βαρουφακικού κόμματος, όμως, δύσκολα πείθει όποιους δεν ανήκουν εκεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ, άρα, πάλι παράγει περισσότερους ριζοσπαστικούς συμβολισμούς απ’ όσους μπορεί να καταναλώσει η πλειονότητα των ψηφοφόρων.