Τα παιδιά με τα πίξελ στο πρόσωπο

Ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας των παιδιών, αλλά δεν είναι ακόμη. Τουλάχιστον όχι, όσο τον πρώτο λόγο τον έχουν οι κάμερες, τα πρωτοσέλιδα, οι δικηγόροι και τα παιδιά με τα πίξελ στο πρόσωπο. Για να μη μας βλέπουν ή για να μην τα βλέπουμε εμείς; Πέντε ελληνίδες παιδοψυχοθεραπεύτριες με διαφορετικό επαγγελματικό προφίλ η καθεμία, αποφάσισαν να μιλήσουν κατευθείαν στους γονείς και να απαντήσουν στο αμείλικτο ερώτημα: «πώς να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από τη σεξουαλική κακοποίηση». Λίγο σπάνιο, αν θέλετε τη γνώμη μου, γιατί οι επιστήμονες έχουν το χούι να μιλάνε μόνον μεταξύ τους σε ένα ακατάληπτο για τον ενδιαφερόμενο ιδίωμα, και σπανίως βγάζουν το πόδι τους έξω από το θεραπευτικό πλαίσιο, εκεί που ηχεί το ποδοβολητό της κοινωνίας. Το ποιες είναι οι πέντε συγγραφείς καθώς και το βιογραφικό τους θα το μάθετε αν φτάσει στα χέρια σας το βιβλίο «Ολα όσα θα ήθελα να πω στο παιδί μου για το sex», που κυκλοφόρησε εντελώς πρόσφατα από τις εκδόσεις Αρμός και δεν έχει καμία σχέση με ό,τι εκλαϊκευτικό έχει δημοσιευτεί μέχρι σήμερα. Στις παραγράφους που έχω στη διάθεσή μου, δεν πρόκειται να σταχυολογήσω τίποτα από το βιβλίο γιατί ο γονέας δεν είναι μια ιδιότητα που μπορείς να την κορφολογήσεις αλλά μια περιπέτεια που κρατάει χρόνια και το αποτύπωμά της ανιχνεύεται και στις επόμενες γενιές.

Γονείς, μόνοι κατάμονοι με την αγωνία τους, δεν ξέρουν πώς να μιλήσουν στα παιδιά τους για τους κινδύνους της σεξουαλικής κακοποίησης, πώς να τα θωρακίσουν χωρίς να τα τρομοκρατήσουν, χωρίς να αναστείλουν τη σεξουαλική τους ωρίμανση και να διαταράξουν την εμπιστοσύνη τους στον κόσμο. Σας το λέω από τώρα. Τίποτα δεν είναι εύκολο και τίποτα δεν διατίθεται σε δισκία ή σε tips.  Οι πέντε ψυχοθεραπεύτριες, γνωστές στον επαγγελματικό τους κόσμο για την εμπειρία και τη δουλειά τους, απαντούν ad hoc σε βασικά και δύσκολα ερωτήματα που άλλα εκπορεύονται από γονείς κι άλλα από παιδιά, αλλά όλα μαζί μπορεί να φτιάξουν έναν κύκλο ασυνεννοησίας και αποκρύψεων αν τυχόν και δεν ειπωθούν με τον σωστό, μη τραυματικό τρόπο. Πώς μιλιέται το sex; Πώς διδάσκεται το ως εδώ και μη παρέκει; Πώς ενθαρρύνεται η ιδιωτικότητα; Πώς καταλαβαίνουμε ότι το παιδί μας έχει κακοποιηθεί; Από ποιες συναναστροφές να το προφυλάξουμε; Πού να απευθυνθούμε; Πώς μοιράζονται τα «μη» και τα «όχι»; Ποιες ζώνες αποτελούν το σωματικό άβατο, με ποιες λέξεις τις ονομάζεις και πώς τα δείχνεις όλα αυτά στα παιδιά χωρίς να γίνεις εσύ ο ίδιος αυτός που, στην αμηχανία του απάνω, θα τα παραβιάσει;

Είχα πει να μη σας τρομάξω αλλά μάλλον δεν γίνεται. Τα νήπια αντιλαμβάνονται στο φτερό τι συντρέχει στην κοινωνία, ακόμη και με κλειστή την τηλεόραση, ακόμη και κλεισμένα τα ίδια μέσα στη γυάλα της υποτιθέμενης ανωριμότητάς τους. Εχουν ήδη σεξουαλικότητα κι αν αυτό δεν (θέλουν να) το ξέρουν οι γονείς, το ξέρουν και το παραξέρουν οι επίδοξοι παραβιαστές τους. Αυτά και, από καρδιάς, καλή επιτυχία.