Πρωτοβουλία

Ενα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στη Θράκη παραιτήθηκε από το κόμμα του διευκρινίζοντας ότι παραμένει ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα.
Αυτά συμβαίνουν. Και στη ΝΔ. Και στο ΠΑΣΟΚ, όπου παραιτούνται κι από υποψήφιοι.
Στην περίπτωση της Ροδόπης όμως έχουμε ένα πρόσθετο στοιχείο.
Σε δήλωσή του ο παραιτηθείς καταγγέλλει (μεταξύ άλλων) ότι «ο πρώην αναπληρωτής συντονιστής Οζγκιούρ Φερχάτ (…) έχει παγιδεύσει ολόκληρο τον ΣΥΡΙΖΑ του νομού σε έναν πολιτικό κατήφορο που οδηγεί στο Τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής» (Θ. Καλογιαντσίδης, δήλωση στον τοπικό Τύπο, 29/1).
Αυτά δεν τα λένε κάποιοι ακροδεξιοί εθνικιστές. Τα λέει ο (τοπικός) ΣΥΡΙΖΑ για τον (τοπικό έστω) ΣΥΡΙΖΑ.
Δύο μέρες νωρίτερα ο Μηταράκης είχε καταγγείλει ότι πίσω από το στήσιμο με τη «μικρή Μαρία» κρύβονται (εκτός από όσους έχουμε ήδη φανταστεί…) δύο ΜΚΟ στις οποίες πρωταγωνιστούν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.
Απάντηση δεν δόθηκε. Ερευνά φυσικά η δικαιοσύνη – ελπίζω με κάποια ταχύτητα…
Διότι όλοι ξέρουμε πλέον πως η «μικρή Μαρία» που κατάπιαν αμάσητη τα κορόιδα, ο Εβρος, οι «επαναπροωθήσεις» δεν είναι παρά ιστορίες που έρχονται από την Ανατολή.
Τέσσερις μέρες νωρίτερα ήταν η σειρά του Τζανακόπουλου. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αποφάνθηκε δημοσίως ότι ο φράκτης στον Εβρο είναι αντίθετος με το διεθνές δίκαιο.
Είναι; Καμία σχέση.
Τα ίδια όμως λέει σχεδόν καθημερινά και ο Ερντογάν, σύμφωνα με τον οποίο οι Ελληνες «πνίγουν ανθρώπους» στο Αιγαίο.
Προσπερνώ τη δράση βουλευτών και ευρωβουλευτών της αντιπολίτευσης που αστόχαστα ή απλώς ασυνείδητα υιοθετούν σε κάθε ευκαιρία αιτιάσεις της «άλλης πλευράς».
Τουλάχιστον δεν έχουν προτείνει ακόμη να βραβευτεί ο Ερντογάν από το Ευρωκοινοβούλιο όπως είχαν προτείνει ο Παπαδημούλης κι ο Κούλογλου για τον απατεώνα «μάρτυρα δημοσίου συμφέροντος» της Novartis που δρούσε ως «ήρωας» με… εγκληματική οργάνωση].
Τα περιστατικά όμως είναι πολλά για να είναι άσχετα.
Μπορεί να φταίει η αντιπολιτευτική κουταμάρα ή ο πολιτικός παροξυσμός, μπορεί η ιδεοληψία ή η υστεροβουλία, μπορεί το κακό το ριζικό μας ή ο Θεός που μας μισεί, αλλά κάτι τρέχει.
Για να μην κατηγορηθούν λοιπόν άδικα άνθρωποι ή παρατάξεις, μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο αρχηγός του μπορούν καλόπιστα να πάρουν μια πρωτοβουλία αποσαφήνισης αλλά και αυτοπροστασίας.
Εστω να δουν τι τρέχει. Κι ας κόψουν λίγες εργατοώρες από την εξόρμηση «δημοκρατία ή εκτροπή».
Διότι κάποια στιγμή θα πρέπει η αντιπολίτευση να οριοθετήσει τον εαυτό της όχι μόνο απέναντι στην κυβέρνηση, όπως είναι η φυσιολογική λειτουργία μιας δημοκρατίας. Αλλά απέναντι και στη χώρα.
Οι κορόνες πατριωτισμού στη Βουλή δεν αρκούν.











