To καλάθι

Aυτό ναι, το λες «ορμπανοποίηση». Αντίθετα με την Ελλάδα, που όπως εξήγησε πειστικά τις προάλλες ο Νίκος Αλιβιζάτος στην πολυσυζητημένη εκδήλωση στο Γκαίτε δεν διατρέχει τέτοιο κίνδυνο, το Ισραήλ του Μπενιαμίν Νετανιάχου ακολουθεί με απόλυτη συναίσθηση αυτόν τον δρόμο. Μια σειρά από νομοσχέδια υπονομεύουν τη δυνατότητα του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας να ελέγχει το νομοθετικό έργο και ενισχύουν τη δυνατότητα της κυβέρνησης να επιλέγει δικαστές. Αυτός είναι ο λόγος που δεκάδες χιλιάδες Ισραηλινοί έχουν ξεχυθεί τις τελευταίες μέρες στους δρόμους: η ισχυρότερη (κατ’ άλλους η μόνη) δημοκρατία στη Μέση Ανατολή απειλείται όχι από τους Παλαιστίνιους, αλλά από τη σύμπραξη των αυταρχικών με τους ακροδεξιούς.

Με αυτή την έννοια, δεν είναι και για πανηγυρισμούς ότι ένας πολιτικός που έχει πολεμήσει την Ακροδεξιά, ο Νίκος Δένδιας, είναι ο πρώτος ευρωπαίος αξιωματούχος που επισκέπτεται το Ισραήλ επί νέας διακυβέρνησης Νετανιάχου. Ο τελευταίος, που δεν έχει ξεμπερδέψει με τη δικαιοσύνη, χρειάζεται όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διεθνή στήριξη για να αυξήσει το κύρος του. Γνωρίζει, όπως άλλωστε και ο Ερντογάν, ότι είναι απαραίτητος στη Δύση. Και για να βελτιώσει ακόμη περισσότερο τη θέση του, παίζει όπως πολύ καλά γνωρίζει το χαρτί της τρομοκρατίας. Διατάζοντας την περασμένη Πέμπτη την πολύνεκρη εισβολή στην Τζενίν, ήξερε ότι οι παλαιστίνιοι εξτρεμιστές θα αντιδράσουν με επιθέσεις εναντίον αθώων και θα του δώσουν την ευκαιρία να εντείνει ακόμη περισσότερο την καταστολή.

Οσο όμως κι αν ο ισραηλινός πρωθυπουργός έχει αναγκαστεί να στηριχθεί σε δύο ακροδεξιά κόμματα για να κυβερνήσει, δεν παύει να είναι εκλεγμένος. Kι αν δεκάδες χιλιάδες διαδηλώνουν εναντίον του, κάπου 1.115.000 τον ψήφισαν πριν από τρεις μόλις μήνες. Επιπλέον, ούτε οι μεν ούτε οι δε έχουν ενοχληθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια από τις παρανομίες των ισραηλινών δυνάμεων ασφαλείας εναντίον των Παλαιστινίων της Δυτικής Οχθης και της Γάζας ή από την ανοχή που δείχνουν απέναντι στη βία των εποίκων. Σχετικές καταγγελίες κάνουν με συγκινητική αφοσίωση οι ανθρωπιστικές οργανώσεις τόσο της μιας πλευράς (όπως η παλαιστινιακή Al-Haq) όσο και της άλλης (όπως η ισραηλινή B’Tselem).

Αλλά και το δικαστικό σύστημα του Ισραήλ δεν μπορεί να διαμαρτύρεται ότι οι ακροδεξιοί εμποδίζουν ξαφνικά την εύρυθμη λειτουργία του. Οπως έγραψε η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, από τις 263 υποθέσεις εθνικιστικής βίας εναντίον Παλαιστινίων την περίοδο 2018-2020 μόλις 10 (ποσοστό 3,8%) κατέληξαν σε απαγγελία κατηγοριών.

Το βασικό πρόβλημα εν τέλει δεν παύει να είναι η κατοχή, που είναι παράνομη και καταδικαστέα είτε η δύναμη κατοχής είναι η Τουρκία είτε η Ρωσία ή το Ισραήλ. Τα εθνικά συμφέροντα των τρίτων αποτελούν φυσικά έναν ισχυρό παράγοντα, που δυναμώνει ή θαμπώνει αντιστοίχως τους προβολείς. Αλλά κι εκείνα προϋποθέτουν για την εξυπηρέτησή τους ένα στοιχειώδες πλαίσιο αρχών και μια ελάχιστη σοβαρότητα συνομιλητών.

Με άλλα λόγια, ας κρατάμε μικρό καλάθι.