Εκβιάζεται ο Ανδρουλάκης;

Οταν κάποιος ισχυρίζεται – χωρίς αποδείξεις, μόνο με υποθέσεις – ότι ο Νίκος ο Ανδρουλάκης εκβιάζεται, τότε γιατί ένας τρίτος να μη σκεφτεί ότι αυτός που διατυπώνει τον ισχυρισμό είναι στην πραγματικότητα εκείνος που εκβιάζει τον Ανδρουλάκη; Ο εκβιασμός, ξέρετε, δεν γίνεται μόνο βάσει στοιχείων, που υποτίθεται ότι προέκυψαν από την παρακολούθηση του τηλεφώνου του. Μπορεί μια χαρά να γίνει και με την απειλή της διαβολής. Μάλιστα, μεταξύ των δύο τύπων εκβιασμού, πιθανότερος είναι ο δεύτερος. Ο λόγος είναι ότι τα στοιχεία που δήθεν καθιστούν τον Ανδρουλάκη εκβιάσιμο είναι κάτι υποθετικό, δεν τα έχουμε δει και κανείς δεν μπορεί να τα ξέρει – εκτός αν έχει πληροφορίες την ΕΥΠ. Αντιθέτως, η διαβολή μέσω της φημολογίας είναι κάτι απολύτως πραγματικό και το βλέπουμε να συμβαίνει, όταν η κ. Τσαπανίδου υποστηρίζει ότι τυχόν μετεκλογική συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με το πρώτο κόμμα (δηλαδή, τη ΝΔ) «δεν θα ξέρουμε ότι ήταν προϊόν εκβιασμού ή αν ήταν πραγματική σύγκλιση».

Επιπλέον, ο ισχυρισμός της εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ είναι προσβλητικός για τον Ανδρουλάκη, διότι υπονοεί ότι ο βίος του δεν είναι ανεπίληπτος. Ως γνωστόν, οι λεγόμενες νόμιμες επισυνδέσεις είναι εκατοντάδες και δεν προκύπτουν στοιχεία επιλήψιμα από όλες τις παρακολουθήσεις. Επομένως, γιατί να σπεύσουμε να πιστέψουμε ότι βρέθηκαν στην περίπτωσή του, όπως υπονοεί η κ. Τσαπανίδου; Ολοι θυμόμαστε, νομίζω, πόσο είχε θιγεί ο Ανδρουλάκης από την παρακολούθηση του κινητού του. Φαντάζομαι ότι άλλο τόσο πρέπει να θίγεται και τώρα από τον ισχυρισμό της κ. Τσαπανίδου. Θα νιώθει ότι η προσβολή της ΝΔ εις βάρος του επαναλαμβάνεται από την εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ. Αν αυτός ήταν ο σκοπός, τότε πολύ ωραία τα κατάφερε η κ. Τσαπανίδου! Εύγε!

Βέβαια, η ίδια αρνείται ότι πιστεύει τον ισχυρισμό της – απλώς, τον υπονοεί. Εκείνη αυτό που κάνει, όπως εξήγησε με τον απαράμιλλο τρόπο της, θέτει «ερωτήματα τα οποία είναι αναπάντητα και δεν τα απάντησε κανένας». Σύμφωνοι, αν όμως δεν αντιλαμβάνεται πώς λειτουργούν τα ερωτήματά της μέσα στα συμφραζόμενα του πολιτικού διαλόγου, τότε το πρόβλημα είναι δικό της. Προφανώς διαθέτει την «ενσυναίσθηση», που όπως έχει πει σε προηγούμενη συνέντευξή της, διαθέτουν οι αριστεροί γενικώς (καθότι πάει πακέτο με την ηθική ανωτερότητα…) Συναίσθηση των λεγομένων της, όμως, δεν έχει. Από την άλλη πλευρά, να αναγνωρίσουμε ότι έκανε τη δουλειά της. Κάποιος έπρεπε να βγάλει τη βρώμα για τον Ανδρουλάκη, ώστε να κυκλοφορήσει στην αγορά. Οποιος και αν το έλεγε από τα προβεβλημένα στελέχη θα έτρωγε φατούρο. Κορόιδα δεν είναι, το έχουν αποδείξει. Οπότε, προσφέρθηκε η εκπρόσωπος – είναι η δουλειά της, στο κάτω κάτω.

Κληθείς να σχολιάσει τις δηλώσεις της εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, ο Στέλιος Πέτσας εξέφρασε μεταξύ άλλων τη λύπη του, επειδή όπως είπε ήλπιζε ότι «η κ. Τσαπανίδου μπορούσε να ανεβάσει το επίπεδο». Ηταν ο μόνος που το ήλπιζε. Δεν το λέω ως μομφή, εκτιμώ την αθωότητα από την οποία μπορεί να προέρχεται αυτή η ελπίδα. Επίσης, μπορεί να το είπε ο άνθρωπος ως χιούμορ κι εγώ να μην κατάλαβα.

Τι σημαίνουν για τον ΣΥΡΙΖΑ οι υπόνοιες της εκπροσώπου; Στοιχειώδες, αγαπητέ Γουότσον! Οτι, κατά το λεγόμενο, τους πήγε νερό, μόλις άκουσαν προχθές τον Ανδρουλάκη να μιλά για ενδεχόμενη συνεργασία με το πρώτο κόμμα, δηλαδή με τη ΝΔ. Με τη σειρά του, αυτό σημαίνει ότι, παρά την προεκλογική ρητορική τους, δεν περιμένουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πρώτο κόμμα. Οχι ότι δεν το φανταζόμασταν αυτό, αλλά καλό είναι να το βλέπεις να εκδηλώνεται κιόλας στην πράξη…

ΜΕΡΑΚΛΗΣ

Στην πολιτική, υπάρχουν οι δωρητές σώματος, δηλαδή εκείνοι που προσφέρονται για δύσκολες αποστολές, από τις οποίες μπορεί να μην επιβιώσουν πολιτικά, υπάρχουν όμως και οι δωρητές ονόματος. Τέτοια είναι η περίπτωση του προέδρου του ΣΕΗ, Σπύρου Μπιμπίλα, που ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφιος με την «Πλεύση Ελευθερίας» της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Ηταν φανερό ότι ο πρόεδρος του ΣΕΗ είχε μια ευαισθησία για την Αριστερά, αλλά δεν τον περίμενα ποτέ τόσο μερακλή! Είθε η σοφή επιλογή του κ. Μπιμπίλα να φωτίσει τον δρόμο του Βασιλείου Κωστέτσου, ο οποίος και αυτός ενδιαφέρεται να πολιτευτεί στον αντισυστημικό χώρο…