Καλώς τον Ροντινέι…

Με τρόπο ψυχοβγαλτικό το χθεσινό τρίποντο του Ολυμπιακού κόντρα στον ΟΦΗ. Η δουλειά έγινε όμως και οι Ερυθρόλευκοι πλέον έχουν στα χέρια τους κάτι που φάνταζε με αληθινό προνόμιο στα τέλη του πρώτου γύρου της Super League και με θέα στην τελική ευθεία της φετινής μάχης. Αφενός να είναι στο «κόλπο» για την κατάκτηση του τίτλου κρατώντας την τύχη τους στα χέρια τους. Αφετέρου να έχουν πλέον μια ομάδα που να μπορεί να δημιουργεί και… κατηφόρες σαν τη χθεσινή του δευτέρου ημιχρόνου.

Ηταν ο Ολυμπιακός από τα μισά του δρόμου και πέρα να τον πιεις στο ποτήρι δημιουργικά. Με καλό Χάμες, καλό Χουάνγκ αλλά επιτέλους και με έναν μπακ ανάλογο του επιπέδου του. Τον ασταμάτητο Ροντινέι που έμοιαζε με μπάντα που παίζει τα πάντα. Ζήτησε και πήρε μπάλες. Εδωσε πλάτος στην επίθεση.  Δημιούργησε. Πάτησε περιοχή και εκτέλεσε. Πήγε στο «ένας με έναν». Τσακώθηκε με αντιπάλους. Ζήτησε τρεις-τέσσερις φορές τη «φωνή» του κόσμου. Μπακ-παράγοντας του παιχνιδιού που σε ένα μεσημέρι δημιούργησε πραγματικά μεγάλες προσδοκίες… Στο ίδιο που έκλεισε τα 31 του χρόνια (29/1/1992). Κανονικό δώρο γενεθλίων. Οχι για τον ίδιο. Για τον Ολυμπιακό που έχει ταλαιπωρηθεί αφάνταστα ψάχνοντας τα συγκεκριμένα «χαρακτηριστικά» για το δεξί άκρο της άμυνάς του.

Είχε αρκετούς χθες η ομάδα του Μίτσελ που έκαναν βήμα εμπρός. Συνήθεις ύποπτους όπως ο Χάμες, ο Χουάνγκ και ο Πασχαλάκης, είχε και Ελ Αραμπί να φέρνει δεύτερο γκολ σε τέσσερα 24ωρα από τον πάγκο. Κυρίως όμως είχε έπειτα από καιρό «μπακ κάνω τη διαφορά». Και αυτό είναι ένα όπλο που αν όντως συνεχίσει να… πυροβολεί αλλάζει την ικανότητά του στη δημιουργία…