Ασκήσεις ισορροπίας

Από κάθε οπτική, το τριήμερο στη Βουλή για την πρόταση δυσπιστίας αποτελεί ένα κομβικό σημείο για τα πολιτικά πράγματα. Στάθηκε αφορμή για έναν απολογισμό μιας κυβερνητικής θητείας, μέτρησε τις αντοχές και τη δυναμική του αντιπολιτευτικού πλάνου, αλλά ταυτόχρονα σηματοδότησε και το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης μέχρι τις κάλπες και μετά από αυτές. Εγινε σε όλους σαφές, από όποια θέση κι αν κινηθούν στο μετεκλογικό τοπίο, ότι η υπόθεση των υποκλοπών δεν κλείνει την ημέρα των εκλογών. Οχι μόνον επειδή η δικαστική διερεύνηση ακολουθεί άλλα χρονοδιαγράμματα, αλλά κι επειδή οι σχέσεις έχουν δηλητηριασθεί σε τέτοιο βαθμό που θα αφήσουν βαθύ αποτύπωμα και στον νέο πολιτικό κύκλο. Θα βρίσκονται μπροστά σε συγκλίσεις και αποκλίσεις του μέλλοντός μας και θα αφήσουν το στίγμα τους και στην ιστορική καταγραφή της περιόδου που λίαν συντόμως ολοκληρώνεται.

Είναι εξίσου σαφές ότι καθ΄ οδόν προς τις εκλογές, το μείζον είναι οι εκλογές. Για την κυβέρνηση το ζητούμενο είναι μια δικαίωση, μέσω της λαϊκής ετυμηγορίας, των πεπραγμένων της. Μαζί, βέβαια, με την εδραίωση στην εξουσία. Για την αντιπολίτευση ο στόχος είναι θεωρητικώς η ανατροπή σκηνικού, αλλά υπάρχουν και μια σειρά από στόχους που πρέπει να υπηρετηθούν. Πρωτίστως, να παραμείνει ζωντανή η προοπτική επιστροφής στους κυβερνητικούς θώκους. Εκατέρωθεν, αρκετοί κινούνται ήδη με τη λογική ότι ο νικητής θα κερδίζει όλα – συνεπώς και οι υποκλοπές επίσης θα κριθούν στην κάλπη.

Στη βάση αυτή, άπαντες προετοιμάζονται για τις εκλογές, όποιο ζήτημα κι αν παραμένει σε εκκρεμότητα. Αλλωστε, κατά τη ρήση του Φρανσουά Μιτεράν, ανάμεσα σε προεκλογικό και μετεκλογικό σκηνικό μεσολαβεί ένα πολύ σημαντικό γεγονός: οι εκλογές. Είναι ένας οδηγός και για τα κόμματα και για τους υποψηφίους. Υπό αυτή την έννοια, είναι η εικόνα που βλέπει αυτή την ώρα και στον δικό του ορίζοντα και ο Κωστής Χατζηδάκης. Οντως, δεν είναι μια εύκολη στιγμή για τον υπουργό Εργασίας, ο οποίος από τη μία αποτελεί αποδεδειγμένο στόχο των παρακολουθήσεων και, μάλιστα, μέσω επισύνδεσης της ΕΥΠ με εισαγγελική υπογραφή, και από την άλλη βάλλεται από την αξιωματική αντιπολίτευση επειδή δεν αποφασίζει να πυροβολήσει την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό. Μέσα σε μια πιεστική κατάσταση, ο Χατζηδάκης γνωρίζει καλά ότι οι κάλπες και μια εσωκομματική αναμέτρηση στα απρόβλεπτα βόρεια προάστια της Αθήνας με τις μεγάλες δεξαμενές ψηφοφόρων που κινούνται στον χώρο του πολιτικού Κέντρου, είναι και ο δικός του μεγάλος στόχος. Η δική του παρακολούθηση και η δική του αντίδραση μπορεί να κριθεί στο τέλος της ημέρας και από τους ψηφοφόρους του.

Πρόκειται, επί της ουσίας, για μια άσκηση ισορροπίας. Που από τη μία προασπίζεται την προσωπική του ακεραιότητα απέναντι στις όποιες υπόνοιες μπορεί να αφήσουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι για την παρακολούθησή του την περίοδο που βρισκόταν στο υπουργείο Ενέργειας. Και από την άλλη, αποκρούει τις όποιες βολές για προσωπική εμπλοκή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τη γραμμή άμυνας του Χατζηδάκη ανέμεναν πολλοί στη ΝΔ και ως οδηγό. Από το βήμα της Βουλής ο υπουργός Εργασίας εξ αρχής έβαλε το δικό του πλαίσιο: «Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι ο Πρωθυπουργός δεν έχει προσωπικά καμία σχέση με αυτή την υπόθεση». Αλλά χρειαζόταν και μια εξήγηση για τα στοιχεία που διαμορφώνουν μια πραγματικότητα: «Ο Πρωθυπουργός αντέδρασε αμέσως και είχαμε αμέσως απομακρύνσεις… Ορισμένοι πράκτορες 000 ή κάποιοι Κλουζώ, αποφάσισαν να επιδείξουν το αστυνομικό τους δαιμόνιο και να εξαντλήσουν τη φαντασία τους σε βάρος μου». Είναι μια εξήγηση που αρκετοί εκτίμησαν ότι αφήνει ανοικτά ζητήματα και δημιουργεί νέες εκκρεμότητες – και για τη μετεκλογική περίοδο. Κυρίως επειδή ο Κωστής Χατζηδάκης γνωρίζει εξίσου καλά ότι ο Μιτεράν, στον οποίο έχει και ο ίδιος εντρυφήσει και επικαλείται, έχει επίσης αποφανθεί ότι «τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα».