Ποιος κρύβει τους δράστες

Δεύτερη μέρα κοινοβουλευτικής συζήτησης, χθες, μετά την υποβολή πρότασης δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης από τον Αλέξη Τσίπρα, και επιτέλους κάποιος από την κυβέρνηση, ο υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης, πολύ καιρό μετά τα πρώτα δημοσιεύματα, απηύθυνε εύλογες ερωτήσεις στον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Παρατήρησε δηλαδή ότι ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε ότι παρακολουθούνταν από τις μυστικές υπηρεσίες έξι πολίτες με τα ονοματεπώνυμά τους. Και ρώτησε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ αν έχει άδεια ή εξουσιοδότηση από τους πολίτες που ανέφερε. Επιπρόσθετα, ρώτησε αν, στην επιστολή που έλαβε από την ΑΔΑΕ, υπάρχει αναφορά στα ονόματα αυτά. Επιπλέον, πρόσθεσε ότι από τις 8 Δεκεμβρίου υπάρχει αναφορά στα ονόματα υπουργού και αρχηγού και αναρωτήθηκε πώς τα γνώριζε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πριν λάβει την τυπική επιβεβαίωση από την ΑΔΑΕ.

Υπενθυμίζω ότι είναι οι ερωτήσεις που είχα διατυπώσει πολύ πιο νωρίς, στα «ΝΕΑ», στις 10/12/2022. Ηταν μια φάση όπου δημοσιεύονταν στην εφημερίδα «Documento» διάφορες πληροφορίες για παρακολουθήσεις πολιτικών προσώπων και όχι μόνο, χωρίς άλλα στοιχεία, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει σαφής εικόνα για το τι έχει συμβεί. Υποστήριξα τότε ότι «τουλάχιστον δύο πρόσωπα γνωρίζουν» ποιοι έκαναν τις παρακολουθήσεις και ποιος ή ποιοι διοχέτευε/αν τα υλικά που δημοσιεύονταν.

«Αν ό,τι δημοσιεύεται δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας», έγραφα, «ξέρουν ο Ντοκουμέντος και ο Τσίπρας. Ή ο Ντοκουμέντος έχει στα χέρια του παρανόμως κτηθέν υλικό ή ο Τσίπρας, ο οποίος το δίνει στον Ντοκουμέντο για να το δημοσιοποιήσει. Σε κάθε περίπτωση, ο ένας από τους δύο, ή και οι δύο γνωρίζουν τους δράστες της παράνομης υποκλοπής, τη μέθοδο με την οποία γινόταν και πιθανόν τους λόγους που την υπαγόρευαν. Απορώ λοιπόν, γιατί δεν ρωτάει ο Μητσοτάκης τους μόνους ανθρώπους που εμφανίζονται να γνωρίζουν τα μυστικά πίσω από μια παρανομία, ποιοι είναι αυτοί που έκαναν τις […] υποκλοπές και αν είναι οι ίδιοι με εκείνους που τους διοχέτευσαν το υλικό αυτής της παρανομίας. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να λεχθεί γύρω απ’ αυτή τη βρόμικη ιστορία».

Το μόνο λάθος σε εκείνη την εκτίμηση ήταν ότι πιθανολογούσα πως οι υποκλοπές μπορεί να ήταν παράνομες. Κατά τα φαινόμενα ήταν νόμιμες, τις έκαναν με βάση τους κανόνες υπάλληλοι της ΕΥΠ. Παράνομη ήταν η διανομή του υλικού των παρακολουθήσεων προς δημοσίευση, προφανώς μέσα από την ΕΥΠ. Γι’ αυτό ο συνήγορος του δημοσιογράφου που δημοσίευσε προϊόντα υποκλοπών ζητούσε να δοθεί καθεστώς προστατευόμενου μάρτυρα προφανώς σε όσους διοχέτευαν το υλικό – διότι διαφορετικά, αν ταυτοποιούνταν και δεν εξαιρούνταν από τις συνέπειες του νόμου, θα έπρεπε να διωχθούν.

Δεν ξέρω πώς θα χειριστούν οι δημοκρατικοί θεσμοί τις διάφορες εκκρεμότητες που προέκυψαν σε αυτή την υπόθεση – κάποιες έχουν ποινικό βάθος. Αυτό που ξέρω είναι ότι, εξαρχής, παίχτηκε ένα σοβαρό πολιτικό παιχνίδι. Η αξιωματική αντιπολίτευση επέλεξε να υπονομεύσει την κυβερνητική πλειοψηφία φέρνοντας στο προσκήνιο πτυχές της δραστηριότητας των μυστικών υπηρεσιών. Η κυβέρνηση ανέχθηκε άπραγη τη δημοσιοποίηση όπως αποδεικνύεται δεδομένων, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για να κλονιστεί η εμπιστοσύνη όχι μόνο όσων είδαν τα ονόματά τους στα μανταλάκια αλλά και των πολιτών στους θεσμούς της δημοκρατίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδίωκε την αποσταθεροποίηση και τη σχετικοποίηση των επιτευγμάτων της τελευταίας τετραετίας στη χώρα. Τους επόμενους μήνες θα μάθουμε αν τα επιτεύγματα αυτά είναι αρκετά για να ανάψει το φιτίλι μιας νέας περιόδου πολιτικής αστάθειας, που αν κυριαρχήσει θα είναι οδυνηρή για τη χώρα.