«Καήκαμε σαν ποντίκια διότι {CR}δεν ήρθαν να μας σώσουν»

Το δικό τους «κατηγορώ» απέναντι στην επίθεση που δέχθηκαν οι κάτοικοι στο Μάτι, οι οποίοι σαν να μην έφτανε το κακό που τους βρήκε, μετρώντας 104 νεκρούς, βρέθηκαν και στο επίκεντρο ενός πολιτικού αφηγήματος που τους εμφάνιζε ως καταπατητές δασικής έκτασης, διατύπωσαν χθες από την πλευρά τους οι μάρτυρες στη δίκη για την εθνική τραγωδία, τον Ιούλιο το 2018, που συνεχίζεται με καθηλωτικές καταθέσεις για όσα σημάδεψαν ανεξίτηλα τις ζωές τους.

Η ιδιοκτήτρια του οικοπέδου μέσα στο οποίο βρέθηκαν νεκροί 26 άνθρωποι, που τους πρόλαβε το θερμικό κύμα και δεν κατάφεραν να φτάσουν στη θάλασσα, από την κρημνώδη δίοδο, την οποία ακολούθησαν και κατάφεραν να σωθούν 40 άνθρωποι, Αναστασία-Χριστιάννα Φράγκου, στο τελευταίο κεφάλαιο της κατάθεσής της θέλησε να απαντήσει σε όσα ακούστηκαν από την πλευρά των πολιτικών για τους κατοίκους στο Μάτι, χαρακτηρίζοντας την επίθεση αυτή που δέχθηκαν «άθλια και χυδαία».

Αθλιο και χυδαίο

«Αυτό το αφήγημα ότι δήθεν οι κάτοικοι φταίνε δεν αληθεύει, δεν φταίνε τα σπίτια, υπήρχαν δίοδοι. Δεν υπήρχε ειδοποίηση από κανέναν, καήκαμε σαν τα ποντίκια. Είναι άθλιο και χυδαίο να έχουμε επίθεση από το κράτος σε ανθρώπους που έχασαν δικούς τους και όλη την περιουσία τους» κατέθεσε χαρακτηριστικά η Αναστασία Φράγκου εμφανώς φορτισμένη στην εφιαλτική ανάμνηση όσων συνέβησαν.

«Κατηγορηθήκαμε πανελληνίως σε σύσκεψη υπουργών την επομένη της φωτιάς για την απώλεια 26 ατόμων που βρέθηκαν απανθρακωμένοι στην έκτασή μας. Μας κατηγόρησαν ως καταπατητές. Το σπίτι μου δεν αυθαίρετο και δεν υπήρξα ούτε εγώ καταπατήτρια ούτε η οικογένειά μου. Το οικόπεδό μας δεν έχει σκαλοπάτια προς τη θάλασσα με την κλασική έννοια, είναι σμιλεμένα σκαλοπάτια από τον παππού μου στους βράχους. Δεν είναι βατά, είναι γκρεμός. Από εκεί σώθηκαν όσοι σώθηκαν. Δυστυχώς δεν πρόλαβαν και 26, διότι τους πρόλαβε θερμικό κύμα» πρόσθεσε η μάρτυρας μιλώντας για το χρέος της οικογένειάς της να ανοίξει την πόρτα του οικοπέδου σώζοντας τόσους ανθρώπους.

«Με έσωσαν οι ψαράδες»

Νωρίτερα και η συνταξιούχος καθηγήτρια χημικός Σουμέλα Χατζηλαζαρίδου, η οποία περιέγραψε μέσα σε λυγμούς την αγωνιώδη προσπάθειά της να σωθεί κολυμπώντας επί ώρες στη θάλασσα και «συναντώντας» και ένα πτώμα, που στην αρχή πέρασε για ξύλο, μέχρι που την περισυνέλεξαν αιγύπτιοι ψαράδες και όχι το Λιμενικό, το οποίο μάταια περίμεναν να φανεί όσοι πάλευαν με τα κύματα, είχε με ξεκάθαρο τρόπο καταθέσει πως «για ό,τι έγινε δεν φταίνε ούτε τα σπίτια στην περιοχή, ούτε οι δίοδοι, αλλά ότι δεν ήρθε κανείς να μας σώσει».

«Τα σπίτια του Ματιού δεν είναι παραπήγματα. Ολα είναι τακτοποιημένα και αξιοπρεπείς νοικοκυρεμένες κατοικίες. Οι δρόμοι είναι μεγάλοι. Οι έξοδοι προς τη θάλασσα είναι πάνω από είκοσι. Δεν ήταν τα σπίτια και οι δίοδοι που προκάλεσαν αυτό, αλλά ότι δεν ήρθε κανείς να μας σώσει. Σε αυτή την τραγωδία κανείς δεν ειδοποίησε κανέναν. Μια ντουντούκα και ένα τρίκυκλο να περνούσε, κάποιος να μας ειδοποιήσει…» είπε και πρόσθεσε πως εκείνη ήταν τόσα χρόνια καθηγήτρια σε σχολείο έχοντας τη φροντίδα των μαθητών της και αν συνέβαινε κάτι αμέσως κινούνταν πειθαρχικές και ποινικές διαδικασίες, αν ο μη γένοιτο συνέβαινε κάτι σε κάποιο παιδί. «Εδώ έχουμε εκατόν τέσσερις νεκρούς και έχοντες θέση ευθύνης αμείφθηκαν πλουσιοπάροχα…» πρόσθεσε η κυρία Χατζηλαζαρίδου περιμένοντας και εκείνη, όπως όλοι οι κάτοικοι της περιοχής, την απονομή δικαιοσύνης όταν φτάσει η ώρα με βάση τα στοιχεία της δικογραφίας.

Ελλειψη της Πολιτείας

Νωρίτερα, το δικό τους δριμύ κατηγορώ διατύπωσαν οι επιζήσαντες της φονικής πυρκαγιάς για την παντελή έλλειψη της Πολιτείας εκείνη την ημέρα. Ο Αντώνιος Γιαννακοδήμος είπε στην κατάθεσή του πως εάν δεν είχαν δει τον καπνό εκείνος και η οικογένειά του θα είχαν καεί όλοι. Η οικογένειά του μετρά μία απώλεια, καθώς λόγω της πυρκαγιάς έχασε τον πατέρα του. «Ζήσαμε τον απόλυτο φόβο, την εξαθλίωση, την ταπείνωση, εγκαταλελειμμένοι από τους πάντες» τόνισε ο μάρτυρας, προσθέτοντας: «Σε γνωστό σταθμό έλεγαν στις 12 ότι μάλλον έχουμε νεκρό. Μάλλον. Αυτό με έχει σημαδέψει».