Ο άνθρωπος {LF}του Νταβός πρέπει {LF}να πληρώσει

Η ετήσια συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας ήταν πάντα κάτι παραπάνω από λίγο προβληματική. Ομως τα τελευταία χρόνια η ετήσια συγκέντρωση πλουσίων και ισχυρών έχει γίνει μια όλο και πιο σπάταλη άσκηση ματαιοδοξίας. Ποιο είναι το νόημα όλων αυτών των ιδιωτικών τζετ, των πολυτελών ξενοδοχείων και του τσουγκρίσματος των ποτηριών σαμπάνιας, εάν δεν οδηγούν σε τίποτα περισσότερο από το να γράφει κανείς την κατάσταση του κόσμου και τις αόριστες υποσχέσεις για την αντιμετώπιση πολλαπλών παγκόσμιων προκλήσεων;

Πριν από τη φετινή συγκέντρωση αυτόν τον μήνα, το WEF παρουσίασε για άλλη μια φορά μια φιλόδοξη ατζέντα. Αναγνωρίζοντας ότι «ο κόσμος σήμερα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σημείο καμπής» και ότι «ο τεράστιος αριθμός των συνεχιζόμενων κρίσεων απαιτούσε τολμηρή συλλογική δράση», με το θέμα φέτος να είναι «η συνεργασία σε έναν κατακερματισμένο κόσμο».

Οι πολλοί πολιτικοί και επιχειρηματικοί ηγέτες που συμμετέχουν σε αυτές τις συγκεντρώσεις είναι πράγματι σε θέση να κάνουν συγκεκριμένα βήματα προς τη συνεργασία και την αλλαγή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο υπέγραψα ανοιχτή επιστολή καλώντας τους παρευρισκομένους στο Νταβός να ενωθούν μαζί μας ζητώντας υψηλότερους φόρους για τους υπερπλούσιους. Αν θέλουμε να επιτύχουμε θεμελιώδεις μετασχηματισμούς, οι οποίοι απαιτούν μαζικές αυξήσεις στις δημόσιες δαπάνες, πρέπει να αυξήσουμε τους φόρους στις εταιρείες και στους υπερπλούσιους. Ενώ οι κεντρικές τράπεζες και οι αναπτυξιακές τράπεζες μπορούν να συμβάλουν σημαντικά σε αυτή την προσπάθεια, δεν αρκεί. Απαιτούνται αυξημένες δημόσιες δαπάνες, που χρηματοδοτούνται από αυξημένα φορολογικά έσοδα για τη στήριξη της πράσινης μετάβασης, τη διασφάλιση κοινωνικής προστασίας και ευημερίας για όλους και την ανάληψη επενδύσεων από τον ιδιωτικό τομέα.

Με την ανάπτυξη και την κοινή χρήση εθνικών μητρώων περιουσιακών στοιχείων, οι κυβερνήσεις θα μπορούσαν να φορολογούν πιο εύκολα τα εξαιρετικά πλούσια άτομα, ακόμη κι αν κρύβουν τον πλούτο τους σε φορολογικούς παραδείσους. Δεύτερον, η φορολόγηση των εισοδημάτων κεφαλαίου θα έκανε τα φορολογικά συστήματα πιο προοδευτικά. Τρίτον, για να αποδυναμωθούν τα κίνητρα των εταιρειών να μεταφέρουν τα κέρδη σε χώρες με χαμηλή φορολογία, προτείνουμε έναν παγκόσμιο ελάχιστο συντελεστή εταιρικού φόρου 25% και ενιαία φορολογία με βάση τις πωλήσεις, την απασχόληση και τα περιουσιακά στοιχεία των πολυεθνικών σε κάθε χώρα. Τέταρτον, η φορολόγηση των κερδών σε όλους τους τομείς, ειδικά των κερδών που πραγματοποιούνται σε περιόδους κερδοσκοπίας, θα είχε θετικά αποτελέσματα διανομής. Τέλος, ζητούμε φόρους για τις εκπομπές άνθρακα πολυτελείας και την κατανάλωση βιόσφαιρας και τη σταδιακή κατάργηση όλων των φορολογικών κινήτρων που σχετίζονται με τα ορυκτά καύσιμα.

Η Τζαϊάτι Γκος είναι καθηγήτρια Οικονομικών στο University of Massachusetts Amherst και μέλος του High-Level Advisory Board on Effective Multilateralism του ΟΗΕ.