Το σύνδρομο του πολιτευτάκια

Οταν, πριν από μερικές ημέρες, έγραφα ότι οι 16 (συν – πλην κάποιοι) συνταγματολόγοι θέτουν την επιστήμη τους στην υπηρεσία ενός πολιτικού ακτιβισμού, μετατρεπόμενοι σε ομάδα πίεσης, εισέπραξα πολλές διαμαρτυρίες. Είναι υποχρέωσή τους, μου απάντησαν, να προτάσσουν την επιστημονική τους δεινότητα για να προασπίσουν τη δημοκρατία. Αλλά όντως κινδυνεύει η δημοκρατία; Ή απλώς, στο όνομα ενός πολιτικού πολέμου με αφορμή τις υποκλοπές και στην πραγματικότητα της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑ να υπερκαλύψει πάση θυσία τη δημοσκοπική διαφορά με τη ΝΔ που επίμονα εμφανίζεται ως πρώτο κόμμα, την έλλειψη αγανακτισμένων πολιτών καλύπτουν «αγανακτισμένες» προσωπικότητες της πολιτικής και της επιστήμης που βρέθηκαν εκτός των νυμφώνων της κρατικής εξουσίας και, επί τη ευκαιρία των εκλογών, διεκδικούν ρόλο;

Χθες το βράδυ, έλαβα μια πρόσκληση σε επικείμενη εκδήλωση με συνταγματολόγους. Συμμετέχουν ο Νίκος Αλιβιζάτος, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, η Ιφιγένεια Καμτσίδου και ο Ξενοφών Κοντιάδης. Συμμετέχουν ακόμα ως συντονιστής ο Ανδρέας Τάκης και ο Δημήτρης Χριστόπουλος, που θα προλογίσει. Η εκδήλωση έχει τίτλο «”Μένουμε Ευρώπη”; Υποκλοπές, δικαιώματα και κράτος δικαίου».

Το κόνσεπτ είναι ωραίο και προβοκατόρικο. Η εκδήλωση εμφανίζεται να έχει ευρύτητα, αφού στους διοργανωτές συμμετέχει ακόμα και η Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Παντείου. Οι καθηγητές που συμμετέχουν, ορισμένοι συνδράμουν απευθείας τον κομματικό μηχανισμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εμφανίζονται με την επιστημονική ιδιότητά τους ή/και ως εκπρόσωποι ενός σωματείου κοινωνικής δράσης. Η παρουσία του Νίκου Αλιβιζάτου και του Ευάγγελου Βενιζέλου δείχνει διευρυμένη απήχηση. Η χρήση του ταυτοτικού συνθήματος «Μένουμε Ευρώπη», που φέρνει στον νου τις έκτακτες συνθήκες του 2015, επιδιώκει να ανακαλέσει συνθήκες κινδύνου της δημοκρατίας και της χώρας.

Πρόκειται για κανονική προβοκάτσια. Το κίνημα «Μένουμε Ευρώπη» δεν ήταν κίνημα πολιτικών και συνταγματολόγων που κάνουν πολιτική. Ηταν κίνημα πολιτών που εκδηλώθηκε αυθορμήτως, από τα κάτω, μετά την άνοδο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην εξουσία και όσο η χώρα πορευόταν προς το καταστροφικό δημοψήφισμα του Αλέξη Τσίπρα, και είχε στόχο να κινητοποιήσει πολίτες και κόμματα προκειμένου να δράσουν απέναντι σε εξελίξεις που φάνταζαν αναπόφευκτες – κίνημα που συκοφαντήθηκε και υβρίστηκε, μαζί με όσους συμμετείχαν ενεργά. Μερικοί από όσους συμμετέχουν στην εκδήλωση που χρησιμοποιεί αυτό το σύνθημα βρίσκονταν τότε απέναντι στις διαδηλώσεις του πραγματικού «Μένουμε Ευρώπη» και ανέχθηκαν αντισυνταγματικές πρακτικές όπως το δημοψήφισμα, την προσπάθεια διαμόρφωσης τεχνητά ευνοϊκού ραδιοτηλεοπτικού τοπίου, τις μεθοδεύσεις της Νovartis. Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν γίνεται να τα ξεχνούν οι πολίτες και ελπίζω να τα θυμηθούν τουλάχιστον ο Νίκος Αλιβιζάτος και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που για κανέναν λόγο δεν μπορεί να είναι αμνήμονες – και δεν επιτρέπεται να βάζουν ερωτηματικά σε τελεσίδικες απαντήσεις.

Κατά τα άλλα, αναρωτιέστε ακόμα πώς άνθρωποι που στήριζαν ακρίτως τον Τσίπρα, τον Βαρουφάκη, τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τις μεθοδεύσεις Παππά και Παπαγγελόπουλου, απέκτησαν όψιμα αντανακλαστικά ευρωπαϊζόντων ευαίσθητων για το Σύνταγμα; Μήπως τους επηρέασε η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Πόπη Τσαπανίδου, που είχε δηλώσει στο ΒΗΜΑ ότι «χρειάζεται πολιτική αλλαγή γιατί η Ελλάδα έχει απομακρυνθεί από τον ευρωπαϊσμό της»;

Μπα! Ούτε η Τσαπανίδου ούτε τίποτα. Τους υποκινεί το σύνδρομο του πολιτευτάκια, όπως το περιγράφει ο Διονύσης Σαββόπουλος στον γνωστό στίχο του. Γιατί κάνουν πολιτική καλυμμένοι πίσω από τους ακαδημαϊκούς ρόλους τους και από ένα αδέσμευτο κίνημα που δεν το έλεγξε κανείς; Γιατί, όπως κάθε πονηρός πολιτευτής, κι αυτοί «παίρνουν την αλήθεια μας και μας την κάνουν λιώμα».

Ο Νότιος Τομέας

Οπως και αρκετά ακόμα πρόσωπα που είχε επιλέξει ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, μετά την εκλογή του, και η Αναστασία Σιμητροπούλου, έως χθες αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ, αδυνατούσε να αρθρώσει πολιτικό λόγο ελάχιστα πιο σύνθετο από τις κομματικές ανακοινώσεις. Μαθαίνω, όμως, ότι δεν ήταν αυτός ο λόγος της απομάκρυνσής της από τη θέση της – όποια εκδοχή κι αν ανεπισήμως κυκλοφορεί στο κόμμα για να την εξηγήσει.
Αυτό που χωρίς αμφιβολίες ισχύει είναι η δυσκολία του προέδρου να συγκροτήσει αξιόπιστο ψηφοδέλτιο στον Νότιο Τομέα της Β΄ Αθηνών, στον οποίο όπως μαθαίνω θα εκτεθεί και αυτός.
Είναι εύλογο όμως να αντιμετωπίζει κανείς δυσκολίες εξεύρεσης στελεχών όταν απομειώνει την πολιτική του κόμματός του σε μια στείρα αντιπολιτευτική ρητορική, χωρίς προτάσεις. Διότι η πολιτική δεν είναι απλή παράθεση αφορισμών και γκρίνιας. Το ΠΑΣΟΚ έπαιξε σημαντικό πολιτικό ρόλο σε δύσκολες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας μας, παίρνοντας δύσκολες αποφάσεις, με κόστος. Οταν όμως, στη σημερινή καμπή, όλα αυτά έχουν διαγραφεί χάριν ενός προσωπικού μελοδράματος δήθεν διωκόμενου και μιας εύκολης συνθηματολογίας χωρίς εμβάθυνση και χωρίς προτάσεις, είναι εύλογο όσοι έχουν πολιτική ιστορία και πολιτικό λόγο να αποφεύγουν να συνταχθούν κάτω από απλουστευτικά συνθήματα.