Εμπόριο{CR}

Το πρόβλημα δεν είναι αν τέσσερις ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (Παπαδημούλης, Κούλογλου, Γεωργούλης, Κουντουρά) και ένας του Βελόπουλου απείχαν σε ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για την παραπομπή του Πούτιν και του Λουκασένκο σε ειδικό διεθνές δικαστήριο.

Τόσο μυαλό έχουν, τόσο κουβαλούν. Τους έχουμε δει και αλλού.

Απλώς κάνω τον λογαριασμό. Συνολικά 472 ευρωβουλευτές όλων των χωρών και από όλες τις παρατάξεις ψήφισαν έστω συμβολικά εναντίον του Πούτιν.

Μόλις 33 απείχαν, μαζί οι πέντε λεβέντες μας. Βρέθηκαν και 19 μπαγλαμάδες που καταψήφισαν το ψήφισμα – μεταξύ τους, οι δυο ευρωβουλευτές του ΚΚΕ.

Συνεπώς ένας στους τρεις έλληνες ευρωβουλευτές τάχθηκε (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) με τον Πούτιν. Ούτε μέτοχοι στο κανάλι του Παππά να ήταν. Πού τους μαζέψαμε όλους αυτούς;

Παρεξήγηση πάντως δεν υπάρχει. Είτε οι δικοί μας δεν κατάλαβαν τι ψήφιζαν, είτε ψήφισαν αυτό που ήθελαν να καταλάβουν.

Διότι για να καταλαβαινόμαστε στη ζωή είναι σημαντικό και να καταλαβαίνεις και να σε καταλαβαίνουν.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν. Τώρα που ακόμη και οι Ελβετοί της «Neue Zurcher Zeitung» έβγαλαν στη σέντρα το «Spiegel» για τη μούφα με τη «μικρή Μαρία», τι έγιναν άραγε οι συνταγματολόγοι, οι ιχθυολόγοι κι οι γαστρεντερολόγοι που αγανακτούσαν στον Εβρο για τα ανθρώπινα δικαιώματα μιας μούφας;

Πού πήγαν οι ανθρωπιστές; Τι έγιναν οι αβανταδόροι κι οι δημοσιογράφοι; Δεν είχαν καταλάβει; Ή δεν τους είχαν καταλάβει;

Διότι τα πράγματα είναι απλά. Για να μιλάς τώρα πρέπει να έχεις μιλήσει και τότε.

Και για να σε ακούσουμε τώρα που σε νοιάζει ο Ράμμος, πρέπει να έχεις φωνάξει προηγουμένως πολύ για τον Παππά και τον Παπαγγελόπουλο ώστε να ακουστείς.

Ο Βενιζέλος ας πούμε από τότε φώναζε και από τότε στοχοποιήθηκε με τη σκευωρία της Novartis. Δικαιούται τώρα «για να ομιλεί» που έλεγε κι ο αείμνηστος Μένιος. Κανένα πρόβλημα.

Οι άλλοι όμως; Τι είχαν γίνει οι γλυκές φωνούλες τους στα δύσκολα; Τους απορροφούσε ο συνταγματικός διαλογισμός;

Διότι κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε.

Είτε αφορά τον Πούτιν, είτε τα ανθρώπινα δικαιώματα, είτε το Σύνταγμα, είτε τον Τύπο, είτε τη δημοκρατία και δεν ξέρω τι άλλο, το εμπόριο ευαισθησίας είναι ελεύθερο.

Απλώς η αξιοπιστία κανενός εμπόρου δεν είναι δεδομένη. Αποτελεί ζητούμενο. Το οποίο προκύπτει από το προηγούμενο.

Ή από το κίνητρο.

Κι επειδή βλέπω τον συμπαθή κύριο Ράμμο που ψάχνει επισταμένως να ενημερώσει κάποιον για διάφορα ενδιαφέροντα ζητήματα, διατίθεμαι προσωπικά να με ενημερώσει πλήρως και επί μακρόν.

Η ανακούφιση της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα.

Μα όλα εγώ επιτέλους;