«Ή θα πήγαινα μαζί του ή θα άφηνα τον Βίκτωρα να σώσω τη Βάσια»

Με κομμένη την ανάσα το ακροατήριο στη δίκη για τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι άκουσε χθες την Αθηνά Μουτάφη να περιγράφει πώς εκείνη τη μοιραία νύχτα που βρέθηκε στη θάλασσα με τα παιδιά της στην αγωνιώδη προσπάθειά τους να σωθούν από την πύρινη λαίλαπα έζησε στην πραγματικότητα τον εφιάλτη για κάθε γονιό: Είδε μπροστά στα μάτια της να πνίγεται ο 23χρονος γιος της Βίκτωρας Μίχας. Και εκείνη μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα έπρεπε να μαζέψει την ψυχή, το μυαλό και τις δυνάμεις της – πώς άραγε; – για να συνεχίσει τον αγώνα της μέσα στη θάλασσα με την ελπίδα να μη χάσει και την κόρη της Βάσια, που την έδεσε με το εσώρουχό της για να μη χαθούν στα κύματα. Κάθε εικόνα, κάθε στιγμή που ανέσυρε από τη μνήμη της έφερναν δάκρυα στα μάτια της και η περιγραφή είχε μόνο θρήνο, πόνο, αλλά και εκατοντάδες αναπάντητα «γιατί».

Το μητρικό ένστικτο
«…Είδα τον Βίκτωρα μπρούμυτα να επιπλέει. Τον γύρισα ανάσκελα και του μιλούσα και δεν απαντούσε. Ηταν μαύρος παντού. Ο χειρότερος εφιάλτης που φαντάζεστε εσείς οι γονείς, εγώ τον έβλεπα μπροστά μου… Ή θα πήγαινα μαζί του ή θα άφηνα τον Βίκτωρα να σώσω τη Βάσια» είπε καταρρακωμένη η μάρτυρας. «Δεν ξέρω πώς το έκανα, μη με ρωτάτε. Λειτούργησε το μητρικό ένστικτο. Αποφάσισα να πάρω τη Βάσια και να φύγουμε. Δεν έχω λόγια να σας περιγράψω εκείνες τις στιγμές. Δεν υπάρχουν λέξεις στο ελληνικό λεξικό. Τον άφησα και έφυγα. Ηθελα να ουρλιάξω… Ηθελα να βουτήξω στη θάλασσα να πάω να τον φέρω πίσω… Στις τρεις ώρες μέσα στη θάλασσα έφυγε το παιδί μου…» πρόσθεσε, έχοντας μιλήσει και για τη φίλη τους που επίσης δεν τα κατάφερε και πνίγηκε.

Και στο τέλος της κατάθεσής της, απευθυνόμενη προς τους δικαστές, ζήτησε να μη φανούν και αυτοί κατώτεροι των περιστάσεων, όπως φάνηκαν τόσοι και τόσοι εκείνη την κρίσιμη μέρα.

Πού ήταν οι αρμόδιοι;
Λίγα λεπτά νωρίτερα στην ίδια θέση είχε βρεθεί η αγαπημένη της κόρη, η οποία με λυγμούς περιέγραψε τις εφιαλτικές ώρες που έζησαν με τη μητέρα της βιώνοντας τον χαμό του αδελφού της και της φίλης τους. «Είμαστε μισή ώρα μακριά από τη Βουλή. Που είναι το κράτος; Ντροπή μας αυτά που γίνονται. Κάθε καλοκαίρι εγώ φοβάμαι πλέον για τη ζωή μου. Φοβάμαι να ζήσω τη ζωή μου σε αυτή τη χώρα γιατί ξέρω ότι δεν θα υπάρξει κανείς να με προστατεύει… Πού ήταν οι αρμόδιοι; Πού βρίσκονταν; Αν συνέβαινε ένας πόλεμος, σε όλους εσάς μιλάω, τι θα γινόταν… Το κράτος μας έχει πέσει σαν τραπουλόχαρτο ένα προς ένα. Αυτά που συνέβησαν είναι εγκληματικά. Εχετε ακούσει όλες τις μαρτυρίες των ανθρώπων που πνίγηκαν, κάηκαν ζωντανοί ουρλιάζοντας και όλα αυτά γιατί κανείς δεν έκανε τη δουλειά του. Ενας να είχε κάνει τη δουλειά του, θα είχαν σωθεί οι περισσότεροι» είπε η Βάσια Μίχα λίγο πριν κατέβει από το βήμα του μάρτυρα όπου την περίμενε μια μεγάλη αγκαλιά από κατοίκους της περιοχής.