Ξαρχάκος ή Σαββόπουλος;

Το περασμένο Σάββατο, ο Σταύρος Ξαρχάκος, από τους παλαίμαχους του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού της τελευταίας εποχής, κλήθηκε από το ΚΚΕ και έδωσε μια μοναδική συναυλία στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, σε ένα κατάμεστο και ενθουσιώδες όπως μαθαίνω ακροατήριο. Υπήρχε πολιτικός υπολογισμός στην πρόσκλησή του; Προφανώς, εκλογές έρχονται και κάθε κόμμα ψάχνει κοινό, ιδίως εκτός του χώρου των φανατικών οπαδών, στον ευρύτερο χώρο των ρευστών ταυτοτήτων. Το ΚΚΕ πρόλαβε, ας ήταν έξυπνα και τα άλλα κόμματα να τον φωνάξουν – ιδίως η ΝΔ, της οποίας ο συνθέτης έχει διατελέσει ευρωβουλευτής και η οποία, ως φαίνεται, έχει εκχωρήσει λόγω αδράνειας και αδυναμίας όλο τον χώρο των τεχνών στην αντιπολίτευση. Εν πάση περιπτώσει, το ΚΚΕ απέδειξε ότι γνωρίζει πώς μεταφράζεται ένα τμήμα της λαϊκότητας στο όνομα της οποίας πολιτεύεται. Ο Ξαρχάκος, άλλωστε, ιδίως τα μακρινά χρόνια της δεκαετίας του 1960, πρόλαβε να γράψει τραγούδια συντονισμένα με την αποθέωση της «φτωχολογιάς», των νέων που έσπευδαν στην πόλη από την αγροτική Ελλάδα και ριζοσπαστικοποιούνταν ως συνειδητοί προλετάριοι μέσω του λαϊκού τραγουδιού, σε μια σχολή που την είχε ιδρύσει ο Μίκης Θεοδωράκης ακολουθούμενος κατά πόδας από νεότερους ομοτέχνους του. Τα σουξέ του Ξαρχάκου εκείνου του τύπου («Απονη ζωή», «Φτωχολογιά», «Παράπονο», «Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι») εμπεριείχαν το αίτημα ενός μουσικού μοντερνισμού συνδεδεμένου με το όραμα της χειραφέτησης. Και της εξόδου απ’ τη φτώχεια.

Με εκείνον τον Ξαρχάκο ξανασυναντήθηκε το ΚΚΕ, σε εκείνον επιδαψίλευσε τιμές. Εχουν βεβαίως αλλάξει πολλά – και όχι μόνο η χρήση του μπουζουκιού στα όποια λαϊκά ακούσματα. Μεταξύ άλλων, το όνειρο της χειραφέτησης δεν μπορεί να το επικαλεστεί το ΚΚΕ εκτός του στενού ακροατηρίου του, επειδή εύλογα θα ερωτηθεί για την αποτυχία του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη και τα ανελεύθερα, εγκληματικά και απάνθρωπα χαρακτηριστικά των καθεστώτων του. Επίσης ούτε τη λαϊκότητα των προλεταρίων μπορεί να επικαλεστεί αφού, από τη Μεταπολίτευση και μετά, εργάστηκε για την αποβιομηχάνιση – αποπρολεταριοποιώντας το εργατικό κίνημα. Πάγωσε η τσιμινιέρα (κι ας μην είναι του Ξαρχάκου).

Σάββατο και Κυριακή, στο Μέγαρο της Μουσικής, έδωσε δύο μοναδικές συναυλίες και ο Διονύσης Σαββόπουλος, συγκινώντας το κοινό του. Δεν βγήκε από τη μήτρα της ίδιας λαϊκότητας ο Σαββόπουλος, αλλά έτσι κι αλλιώς είναι ένας καλλιτέχνης που δεν έμεινε στο Νέο Κύμα, προχώρησε, επανεπινοώντας με κάθε νέα δισκογραφική εμφάνιση τον εαυτό του – επειδή σε κάθε νέα δισκογραφική εμφάνισή του είχε αλλάξει γύρω ο κόσμος κι αυτός έπρεπε να συμπεριλάβει τις αλλαγές στις μουσικές του.

Ο Σαββόπουλος, σήμερα, δεν χωράει σε καμία κομματική δέλτο, επειδή η συγκίνησή του δεν παράγεται αποκλειστικά από τη νοσταλγία (αχ, τι χάσαμεεεεεε!), επειδή ακόμα κι όταν πηγαίνει στο παρελθόν προσπαθεί να το αμπαλάρει σε μια συσκευασία που να ξαφνιάζει. Οχι για να δείξει ότι ακούει το πνεύμα της εποχής. Ο μεγαλύτερος αντικομφορμιστής της ελληνικής τέχνης δεν έχει ανάγκη ταμπέλας και προσήμου. Η τέχνη του κι οι πράξεις του τον κάνουν να ξεχωρίζει, σαν μάγος της φυλής.

Μιας φυλής πολλών και ρευστών ταυτοτήτων, που δεν είναι πασόκες, δεν είναι ΚΚΕ, είναι ό,τι είναι. Διότι όλοι χωράνε σε μια δημοκρατική χώρα που κοιτάζει μπροστά, μαζί, όντα μικρά, χρωματιστά. Ο ένας πλάι στον άλλο, όλοι ξεχωριστοί.

Σέβομαι τον Ξαρχάκο. Αλλά ακολουθώ μαγεμένος τον Σαββόπουλο – τον θαυμάζω και τον αγαπώ.

Θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ

Στο ρεπορτάζ του Αρη Ραβανού για μια πιθανή επόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που δημοσιεύτηκε χθες στο «ΒΗΜΑ», ο Αλέξης Τσίπρας υπόσχεται «δίκαιο και αποτελεσματικό κράτος που αρχίζει από το Μέγαρο Μαξίμου» που «δεν θα είναι χώρος συνάντησης της οικονομικής ελίτ με την πολιτική εξουσία, αλλά χώρος όπου θα έχει λόγο η κοινωνία». Με την πείρα διακυβέρνησης μάλιστα που έχουν αποκτήσει, θα κληθούν στο Μαξίμου «να προσφέρουν τη γνώση και την εμπειρία τους και πολλά νέα πρόσωπα με κοινωνική γείωση, εκπρόσωποι της ακαδημαϊκής κοινότητας, και βέβαια μεγάλη ομάδα νέων και γυναικών. Τα πρόσωπα αυτά κρατιούνται κρυφά ως επτασφράγιστο μυστικό από τον 7ο όροφο της Κουμουνδούρου».

Με ποια κριτήρια θα μπουν στην κυβέρνηση αυτά τα πρόσωπα; Οχι λόγω της κομματικής ή κοινοβουλευτικής ιδιότητάς τους. Θα μετρούν «οι γνώσεις, η ικανότητα, η διάθεση προσφοράς και οι δεσμοί τους με την κοινωνία».

Τι μας λέει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ; Δηλαδή θα φτιάξει κυβέρνηση με υπουργούς αρίστους. Ηρθε μάλιστα η ώρα να μπουν στο επιτελείο του και μάνατζερ, άριστοι δηλαδή που ξέρουν μάνατζμεντ!

Πάει και τελείωσε, θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ.