Πώς μια διοργάνωση καταστρέφεται

Χθες, σήμερα κι αύριο έχει ματς Κυπέλλου. Η καταστροφή του όποιου ενδιαφέροντος για το Κύπελλο Ελλάδος θα έπρεπε να διδάσκεται στα πανεπιστήμια (όχι μόνο στα ελληνικά…): είναι η απόδειξη πως κάθε διοργάνωση μπορεί να καταστραφεί όταν ο μόνος λόγος της ύπαρξής της είναι τα χρήματα που εισπράττει η διοργανώτρια αρχή – εν προκειμένω η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Πρόκειται για μια διοργάνωση που ξεκινά καλοκαιριάτικα, παίρνουν μέρος σε αυτήν του κόσμου οι ομάδες και δεν έχει σχεδόν κανένα ενδιαφέρον πριν να φτάσουν τα προημιτελικά της. Αρκεί να δει κανείς το πρόγραμμα αυτής της εβδομάδας: όλες οι ομάδες έχουν σκοπό να χρησιμοποιήσουν αναπληρωματικούς γιατί δεν υπάρχει σχεδόν κανένα ενδιαφέρον για τα παιχνίδια. Οι προκρίσεις, σε όλα τα ζευγάρια, έχουν κριθεί στα πρώτα ματς.

Φόρμουλα

Είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί μια διοργανωτική φόρμουλα που να δίνει στο συγκεκριμένο θεσμό κάποιο ενδιαφέρον; Οχι φυσικά. Θα μπορούσαν π.χ. τα παιχνίδια να είναι μονά. Συνέβαινε παλιότερα όταν όντως η διοργάνωση είχε ενδιαφέρον και είχαμε συχνά πυκνά μεγάλες εκπλήξεις. Η ΑΕΚ είχε κάποτε αποκλειστεί από το Χαϊδάρι, ο Ολυμπιακός από τον Πανσερραϊκό, ο Αρης από τα Τρίκαλα (τον καιρό μάλιστα που προπονητής του ήταν ο Εκτορ Ραούλ Κούπερ), ο Παναθηναϊκός από τον Εργοτέλη κ.λπ. Δεν συνέβαιναν όλα αυτά κάθε χρόνο υπήρχε, όμως, η πιθανότητα να συμβούν κι αυτή η πιθανότητα συντηρούσε το ενδιαφέρον. Τι συνέβη στη συνέχεια; Κάτι απλό. Για να πληρώνουν τα συνδρομητικά κανάλια χρήματα για να μεταδίδουν τα ματς Κυπέλλου ζήτησαν να υπάρξει μια φόρμουλα με βάση την οποία οι μεγάλες ομάδες να μην αποκλείονται – τουλάχιστον μέχρι να βρεθούν αντιμέτωπες. Πλέον οι πιο πολλές στους πρώτους γύρους δεν παίρνουν καν μέρος: πρόκειται για ελληνική ευρεσιτεχνία. Ομολογώ πως καταλαβαίνω την ανάγκη των συνδρομητικών καναλιών για μεγάλα ματς: οι μετρήσεις τηλεθέασης δείχνουν πως μόνο αυτά ενδιαφέρουν. Αλλά δεν γίνεται η τηλεθέαση να καθορίζει μια διοργάνωση. Κύπελλο με πιλοταρισμένες κληρώσεις όπου μέχρι τα προημιτελικά οι μεγάλοι δεν παίζουν ούτε καν μεταξύ τους ώστε να είναι βέβαιο πως θα προχωρήσουν δεν υπάρχει πουθενά. Η δε σοβαρότητα του θεσμού καταλήγει στα τάρταρα διότι δεν υπάρχουν και οκτώ μεγάλες ομάδες ώστε να προκύψουν τέσσερα δυνατά ζευγάρια σε προημιτελικούς. Ετσι κάποιων το πρόγραμμα σκληραίνει και κάποιοι χρησιμοποιούν το Κύπελλο για αγώνες προπόνησης: φέτος π.χ., πλην θεαματικού απροόπτου στον επόμενο γύρο θα παίξουν ο Παναθηναϊκός με τον ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός με τον Αρη, ενώ η ΑΕΚ αφού αποκλείσει το ευρωπαϊκό μεγαθήριο που λέγεται Κηφισιά θα βρει τον Πανσερραϊκό για να κάνει ξεμούδιασμα. Δεν φταίει φυσικά για αυτό η ΑΕΚ. Αλλες χρονιές ήταν αυτή άτυχη και είχαν άλλοι ευκολότερο δρόμο. Πέρυσι π.χ. αυτή αγωνίστηκε με τον ΠΑΟΚ νωρίς κι ο Παναθηναϊκός στον ίδιο γύρο έπαιζε με τη Λαμία. Αλλά μια «διοργάνωση – ρουλέτα» δεν έχει νόημα ύπαρξης.

Νοκάουτ

Θα ήταν τόσο δύσκολο να βρεθεί μια διοργανωτική φόρμουλα που και στον θεσμό να δώσει ενδιαφέρον και τα κανάλια να είναι ευχαριστημένα γιατί θα έχουν στο πρόγραμμα κάποια μεγάλα ματς; Οχι φυσικά. Θα μπορούσαν να υπάρχουν νοκάουτ ματς μέχρι τη φάση των προημιτελικών π.χ., οπότε αν μη τι άλλο να είναι υποχρεωμένες και οι πιο δυνατές ομάδες να χρησιμοποιήσουν τις βασικές ενδεκάδες τους. Αλλά τέτοιοι προβληματισμοί δεν υπάρχουν. Και πώς να υπάρξουν; Εδώ έχουμε μια ομοσπονδία που δεν μπορεί να διοργανώσει τον τελικό της διοργάνωσης. Ποιος θα σκεφτεί την ίδια τη διοργάνωση;

Ζιντάν

Η διοίκηση μιας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας δεν είναι απλή υπόθεση. Δείτε τι γίνεται αυτές τις μέρες στη Γαλλία. Για τον πρόεδρο της γαλλικής ομοσπονδίας Νοέλ Λε Γκρε το 2023 δεν ξεκίνησε καθόλου καλά. Ο Γκρε, ανακοινώνοντας την ανανέωση του συμβολαίου του ομοσπονδιακού τεχνικού Ντιντιέ Ντεσάν, είχε την ατυχή έμπνευση να κάνει μια δήλωση σε βάρος του Ζινεντίν Ζιντάν – είπε μια κουταμάρα του τύπου «και να με έπαιρνε τηλέφωνο, δεν θα το σήκωνα» για να δείξει πως ποτέ ο Ζιζού δεν ήταν κοντά στο να αναλάβει την Εθνική Γαλλίας παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα. Επειδή στη Γαλλία απαιτούν από τους παράγοντες που διοικούν το ποδόσφαιρο να το αντιμετωπίζουν με σεβασμό (ο Ζιντάν είναι το γαλλικό ποδόσφαιρο…), ξεσηκώθηκαν εναντίον του οι πάντες με πρώτο τον Κιλιάν Εμπαπέ που δημοσίως παρακάλεσε τον Γκρε να προσέχει τι λέει. Ο θόρυβος δημιούργησε μια συζήτηση για τη σοβαρότητα του προέδρου. Κι άρχισε να βρέχει καταγγελίες! Πρώτα μια μάνατζερ ποδοσφαιριστών και στη συνέχεια μια πρώην υπάλληλος της ομοσπονδίας τον κατηγόρησαν για σεξουαλικές παρενοχλήσεις – για την ακρίβεια για ανήθικες προτάσεις. Να δούμε πώς και αν θα περάσει τη θύελλα αλώβητος.

Τελικός

Ο Νοέλ Λε Γκρε είναι πρόεδρος μιας ομοσπονδίας της οποίας η εθνική ομάδα αγωνίστηκε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου πριν από ένα μήνα. Αν ήταν πρόεδρος της ΕΠΟ και είχε συμβεί κάτι τέτοιο θα ζητούσε να του κάναμε τεμενάδες ακόμα και στο καφέ που συχνάζει: στην ομοσπονδία το λιγότερο θα απαιτούσε να του χτυπάνε προσοχές. Στη Γαλλία, που είναι μια σοβαρή χώρα, η όποια επιτυχία έχει μόνο μια συνέπεια: ο κόσμος απαιτεί από όποιον είχε σε αυτή συμμετοχή να είναι στη συνέχεια ακόμα πιο σοβαρός.

Κωμικοί

Τα θυμήθηκα όλα αυτά γιατί έφτασε στα αφτιά μου ότι σε πρόσφατο αγώνα της Σούπερλιγκ2, πρώην πρόεδρος ομοσπονδίας παρεκτράπηκε στην εξέδρα των επισήμων (μολονότι μιλάμε για το πρωτάθλημα της Σούπερλιγκ2 υπήρχε στο γήπεδο και τέτοια) και όταν αστυνομικοί τον παρακάλεσαν να καθίσει ήσυχα επικαλέστηκε το κάποτε αξίωμά του απαιτώντας να τον αφήσουν ήσυχο. Πέρα από την ιλαρότητα του όλου περιστατικού, καταλαβαίνει κανείς πού οδηγεί τους έλληνες παράγοντες το λιβάνισμα και η απόλυτη απουσία κριτικής – πρώτα από όλα από όσους θα έπρεπε να έχουν ψηλά το σπορ, το οποίο δεν είναι δυνατόν να διακωμωδείται με τέτοιο τρόπο. Μαθαίνω ότι το συγκεκριμένο περιστατικό ολοκληρώθηκε με σύλληψη – ελπίζω στη συνέχεια ο πρώην πρόεδρος και τα όργανα της τάξης να τα βρήκαν. Δεν γράφω ονόματα διότι σέβομαι τον θεσμό. Και γιατί καταλαβαίνω πως το περίφημο «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» είναι μια μεγάλη αλήθεια από τα χρόνια του Σοφοκλή που το έγραψε. (Σε δεύτερη σκέψη το μυαλό μου πάει απλά στον Νοέλ Λε Γκρε, που στη Γαλλία δεν έχει τη δυνατότητα ούτε καν να φωνάξει «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», τονίζοντας το «εγώ» με μια έμφυτη θεατρικότητα που κουβαλούσαν κωμικοί όπως ο Νίκος Σταυρίδης, ο Μίμης Φωτόπουλος, ο Βασίλης Αυλωνίτης κ.λπ.).