Μία… πρωτότυπη πρωτοβουλία

Μία… πρωτότυπη πρωτοβουλία

Υποθέτω ότι ουδείς εκ της κυβερνήσεως έμεινε αδιάφορος με την απόφαση της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου να συγκαλέσει την προσεχή Δευτέρα σύσκεψη στο Προεδρικό Μέγαρο με αντικείμενο τη Δικαιοσύνη. Ανωτάτη δικαστικός η ίδια κατά το παρελθόν, και έχοντας βιώσει επί του πεδίου τι σημαίνουν οι καθυστερήσεις στην απονομή της Δικαιοσύνης για τους πολίτες, είναι λογικό να έχει ένα αυξημένο ενδιαφέρον για το πώς θα καταπολεμηθεί το φαινόμενο.

Το… άλογο (έως και παράλογο μη σου πω) όμως είναι να συγκαλεί σύσκεψη στην οποία να καλεί να μετάσχουν οι πρόεδροι των ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας, ήτοι η κυρία Μαρία Γεωργίου από τον Αρειο Πάγο, η κυρία Ευαγγελία Νίκα από το ΣτΕ, ο κ. Ιωάννης Σαρμάς από το Ελεγκτικό Συνέδριο, καθώς και ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Ισίδωρος Ντογιάκος. Επίσης έχουν κληθεί να συμμετάσχουν στην τουλάχιστον… πρωτότυπη αυτή πρωτοβουλία της κυρίας Προέδρου ο πρόεδρος της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας και πρόεδρος του ΔΣΑ Δημήτρης Βερβεσός και ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Δικαστικών Υπαλλήλων Γ. Διαμαντής.

Φυσικά όχι ο νυν υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Τσιάρας, ο οποίος έχω την αίσθηση ότι θα αισθάνεται περίπου αιφνιδιασμένος από την πρωτοβουλία της Προέδρου της Δημοκρατίας. Αν μη τι άλλο, τον υποκαθιστά σε ένα αντικείμενο το οποίο του ανήκει αποκλειστικά – αν υπάρχουν καθυστερήσεις στο έργο της Δικαιοσύνης, που υπάρχουν, εκείνος είναι ο πρώτος και ο μόνος αρμόδιος να το επισημάνει στους επικεφαλής των ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας. Και να ζητήσει εκ παραλλήλου να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα.

Επίσης, μετά από αυτό, τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε; Μια σύσκεψη ας πούμε με τον Αδωνι, τον Παπαθανάση και τους υπόλοιπους αρμόδιους υφυπουργούς για θέματα πληθωρισμού και ακρίβειας της αγοράς; ΄Η με το αντίστοιχο κυβερνητικό τιμ όσον αναφορά την ενεργειακή κρίση, όπου και εκεί υπάρχουν προβλήματα, ειδικά με τους λογαριασμούς στο ηλεκτρικό ρεύμα;

Εχω την αίσθηση ότι κάποιος οφείλει να την ενημερώσει ότι η Προέδρος της Δημοκρατίας μπορεί να ενημερώνεται από αρμοδίους και εκπροσώπους φορέων. Δεν νοείται όμως εκ του Συντάγματος να υποκαθιστά μέρος των κυβερνητικών λειτουργιών. Εγκαίρως μόνο να το κάνει, διότι σε διαφορετική περίπτωση θα είναι αργά και θα έχουμε μπλέξει ήδη.

Μπραζίλια όπως Σύνταγμα

Λογικό είναι να αγανακτεί η καρδιά του κάθε αγνού δημοκράτη αντιφασίστα ανά τον κόσμο για την απόπειρα των φασιστοειδών της Βραζιλίας να ανατρέψουν τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα.

Αίσχος δε και ντροπή τους, των οπαδών του απερχόμενου προέδρου Μπολσονάρου, που δεν αναγνωρίζουν το αποτέλεσμα των εκλογών και εισέβαλαν στα κρατικά κτίρια και τη Βουλή της χώρας καταστρέφοντας τα πάντα. Φτου!

Αλλά επειδή ακούω εδώ κι εκεί διάφορους δικούς μας, αγανακτισμένους με όσα συμβαίνουν στην Μπραζίλια, την πρωτεύουσα της Βραζιλίας, και ειδικότερα ότι όλοι αυτοί είναι μιμητές των οπαδών του Τραμπ, που αντιστοίχως προσπάθησαν το 2021 να καταλάβουν το Καπιτώλιο, θα παρακαλέσω να επιστρέψουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι εκεί στο όχι και τόσο μακρινό 2011.

Μάιος ήταν, η χώρα κινδύνευε κάθε στιγμή να βυθιστεί στο χάος εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, οι «αγανακτισμένοι» είχαν παραλύσει κάθε δραστηριότητα, με τις καθημερινές συγκεντρώσεις τους στις κεντρικές πλατείες των πόλεων, και τα συνδικάτα να κηρύσσουν τη μία απεργία πάνω στην άλλη, και το βασικό αίτημα όλων ήταν να φύγει η προδοτική κυβέρνηση Παπανδρέου! Πυρήνας των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων ήταν η πλατεία Συντάγματος της Αθήνας. Η χωρισμένη στα δύο πλατεία Συντάγματος. Στην «πάνω» και την «κάτω».

«Αγανακτισμένοι» στη Βουλή

Η πρώτη μεγάλη συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαΐου. Μετά από 6 ημέρες συνεχών, καθημερινών, διαδηλώσεων στις 31 Μαΐου χιλιάδες πολιτών που βρίσκονταν στην πλατεία (αρκετοί είχαν κατασκηνώσει κιόλας) ενώθηκαν με τους διαδηλωτές που είχαν μετάσχει σε άλλη εκδήλωση διαμαρτυρίας στα Προπύλαια μετά από κάλεσμα του Μίκη Θεοδωράκη και ορισμένων πανεπιστημιακών. Μετά την ομιλία του Μίκη και με παρότρυνση μερικών από τους μετέχοντες κινήθηκαν μαζικά προς την πλατεία Συντάγματος και από εκεί όλοι μαζί επιχείρησαν να εισβάλουν στη Βουλή. Απέτυχαν αρχικά και κατόπιν αρκετοί εξ αυτών απέκλεισαν τις εισόδους του Κοινοβουλίου, εμποδίζοντας την είσοδο και την έξοδο βουλευτών και εργαζομένων, η οποία κατέστη εφικτή τελικά μόνο από μια μικρή πόρτα του Εθνικού Κήπου, συνοδεία ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων και πυροσβεστών και κάτω από τις ισχυρές αποδοκιμασίες του πλήθους. Οι τραμπουκισμοί και οι βιαιοπραγίες έλαβαν γρηγορά χαρακτήρα αμφισβήτησης του ισχύοντος δημοκρατικού πολιτεύματος και από κάποια στιγμή και πέρα εξελίχθηκαν σε βίαια επεισόδια σε ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας. Επί ώρες διαδηλωτές συγκρούονταν με την αστυνομία πέριξ της Βουλής, πολιορκώντας το κτίριο και επιχειρώντας μαζικά να εισέλθουν στο εσωτερικό της, αλλά η εισβολή τελικά απετράπη.

Μία περίεργη συμμαχία

Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 15 Ιουνίου 2011, αρκετές χιλιάδες διαδηλωτές από την «κάτω» και την «πάνω» πλατεία Συντάγματος επεδίωξαν πιο οργανωμένα και με μεγαλύτερη ένταση να εισβάλουν στη Βουλή. Μερικές εκατοντάδες εξ αυτών έφτασαν ως τον περίβολο και αποκρούστηκαν από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Ο ψευδεπίγραφος στόχος τους ήταν να ματαιώσουν την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος ανασυγκρότησης, που ψήφιζε η κυβέρνηση Παπανδρέου, στο πλαίσιο της προσπάθειας διάσωσης της χώρας. Στην πραγματικότητα ήθελαν να διαλύσουν τη Βουλή.

Το Κοινοβούλιο πολιορκήθηκε επί ώρες και διαδηλωτές υπό το σύνθημα «να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή» άναψαν φωτιές απειλώντας να το κάψουν μαζί με τους βουλευτές και τους εργαζομένους που ήταν στο εσωτερικό της.

Η καταστροφή αποφεύχθηκε τελικά, αλλά κανείς δεν πρέπει να παραβλέπει τι θα γινόταν αν οι «αγανακτισμένοι» κατάφερναν να εισέλθουν στη Βουλή, την ώρα που ψηφίζονταν τα μέτρα του μεσοπρόθεσμου προγράμματος. Οι σκηνές που είδαμε από την Μπραζίλια θα ήταν απλώς μια περιπέτεια «κινουμένων σχεδίων» για παιδιά.

Info για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να θυμούνται οι νεότεροι: στην «κάτω» πλατεία Συντάγματος συγκεντρώνονταν διάφοροι… προοδευτικοί που επεδίωκαν να ανατραπεί η νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση Παπανδρέου. Εκεί είναι που διακρίθηκαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (Τσακαλώτος, Βαρουφάκης, Κατρούγκαλος, Πολλάκης) – και εν πολλοίς μαζικοποιήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε έναν χρόνο αργότερα να χτυπήσει την πόρτα της εξουσίας.

Στην «πάνω» πλατεία συγκεντρώνονταν δεξιοί, ακροδεξιοί, χρυσαυγίτες, μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων και διάφορα άλλα «λουλούδια» της ίδιας συνομοταξίας – κατά πολλούς εκεί «γεννήθηκαν» και οι καμένοι ΑΝΕΛ.

Στα «ντου» κατά της Βουλής, «να καεί να καεί κ.λπ.» συμμετείχαν όμως αποδεδειγμένα και τα δύο μέρη της πλατείας. Και η «πάνω» και η «κάτω». Οπως και στις άλλες δύο ανάλογες «επιχειρήσεις» που έγιναν στις 28 και στις 29 Ιουνίου.

Χεράκι-χεράκι…

Κατά τα λοιπά, καθάρματα ο Μπολσονάρου και ο Τραμπ…

Το παράδειγμα του 2000

Στην ίδια κατηγορία, επίσης, (του να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι) ούτε και η μη αναγνώριση του εκλογικού αποτελέσματος από τους Τραμπ και Μπολσονάρου είναι ξένο φαινόμενο για μας. Αντιθέτως. Το 2000, στις εκλογές της 9ης Απριλίου, το ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Κ. Σημίτη κέρδισε στο νήμα τη ΝουΔου που είχε αρχηγό τον Κώστα Καραμανλή. Η εκλογή κρίθηκε ακριβώς για 72.373 ψήφους!

Η ΝουΔο δεν αναγνώρισε το εκλογικό αποτέλεσμα, αντιθέτως με τη βοήθεια διαφόρων παραδημοσιογραφικών κύκλων, άφησε να αναπτυχθούν διάφορες θεωρίες συνωμοσίας, ότι τάχα μου το εκλογικό αποτέλεσμα – και η νίκη του ΠΑΣΟΚ – ήταν προϊόν νοθείας που είχαν οργανώσει παρακρατικοί μηχανισμοί της κυβέρνησης. Οπως για παράδειγμα ότι είχαν ψηφίσει μαζικά ΠΑΣΟΚ… Ρωσοπόντιοι, Αρμένιοι, αλλοδαπές εκδιδόμενες γυναίκες κ.ά., οι οποίοι είχαν «ελληνοποιηθεί» από την τότε κυβέρνηση προκειμένου να πάρουν μέρος στις εκλογές. Οι άθλιες θεωρίες εγκαταλείφθηκαν αρκετές εβδομάδες αργότερα από τις εκλογές μπροστά στην κατακραυγή του κόσμου και μετά από αντιδράσεις και στο εσωτερικό της ΝουΔου.

Εχουν ξαναγίνει και στα μέρη μας αυτά λοιπόν…