«Το ψέμα στα πόσα το καίει;»

Εμείς τα φέικ νιους δεν τα ξέραμε. Στην εποχή μου το ψεύτικο, το κίβδηλο, το κάλπικο, το λέγαμε για ανεξήγητους λόγους. Μούσι. Ετσι ακριβώς. Στο σχολείο θυμάμαι ούτε καν το λέγαμε, κάναμε απλώς μια ειδική χειρονομία. Βάζαμε το κέντρο της παλάμης στο πιγούνι κι απλώναμε τα τέσσερα δάχτυλα στο ένα μάγουλο, τον αντίχειρα στο άλλο και τραβώντας το χέρι προς τα κάτω σχηματίζαμε το υποτιθέμενο μούσι χαϊδεύοντάς το. Υπήρχε μάλιστα και μια εφημερίδα-φυλλάδα που πουλιότανε στην Ομόνοια ως επί το πλείστον που είχε για τίτλο «ΤΟ ΜΟΥΣΙ» και για σήμα ένα σκίτσο σε προφίλ αρχαίου μάλλον Ελληνα με ένα μούσι ίσαμε τρεις πήχες. Ποτέ δεν είδα κανέναν να την αγοράζει πάντως αυτή έβγαινε από μόνη της.

Σιγά σιγά αυτή η χειρονομία εξελίχθηκε σε κάτι πιο απλό. Με σφιχτά την παλάμη κάνοντας σαν ξυράφι, και αρχίζαμε απ’ τη φαβορίτα την κατεβάζαμε αργά προς τα κάτω ότι και καλά ξυρίζαμε το μούσι. Η λέξη δε που γεννήθηκε απ’ αυτήν την παντομίμα ήταν εντελώς απροσδόκητη. Ξουρείες. Οταν θέλαμε να πούμε ότι κάτι που ακούστηκε ήταν ψέμα, με μεγάλη άνεση και σίγουροι ότι συνεννοούμεθα, και συνεννοούμεθα, λέγαμε. Μπα, ξουρείες.

Οι μάγκες βέβαια στη λαχαναγορά για τον ίδιο λόγο είχαν ένα άλλο παράγωγο της λέξης «μούσι». Λέγανε «μην ακούτε ρε δεν τρέχει κάστανο αυτά όλα είναι μουσαντά». Μουσαντά ο πληθυντικός, ο ενικός «μουσαντό».

Στα καλιαρντά δε τη γλώσσα που είχε ο κλειστός τότε κόσμος των ομοφυλοφίλων η λέξη έπαθε μια συγκοπή και συγκοπτόμενη έκανε τουρνέ ως «Σαντά» τα ψέματα στον πληθυντικό, στον ενικό «Σαντό». Το ψέμα. Το αναφέρει ο Ηλίας Πετρόπουλος που έγραψε ένα απίστευτα ενημερωμένο λεξικό. «Τα καλιαρντά».

Το έχω το λεξικό αδύνατον να το βρω. Με τον καιρό στοιβάζονται τα βιβλία τόνα πάνω στ’ άλλο, μερικά αρχίσανε και περπατάνε βγήκαν μόνα τους στη βεράντα. Αφού πάω να βρω ένα που είμαι σίγουρος ότι το έχω δεν το βρίσκω και πάω και παίρνω άλλο. Αυτό το «Αποσπάσματα του ερωτικού λόγου» το έχω και σε πέντε αντίτυπα, μπορεί κι οκτώ.

Μεγάλο πρόβλημα με τα βιβλία, δυσεπίλυτο, όπως και με τη ζωή μου άλλωστε. Πρέπει να αρχίσω την τακτοποίηση δεν πάει άλλο, το αφήνω κι αυτό για το ’23, τι θα πρωτομαζέψω το έρημο το ’23 ένας Θεός ξέρει, τέλος πάντων μη σας ζαλίζω άλλο με τα δικά μου. Το σπίγκελ λοιπόν (να από κει τα θυμήθηκα όλα) ως γνωστόν δημοσίευσε αυτό το γνωστό άρθρο για τη μικρή Μαρία που τη δάγκωσε λέει ένας σκορπιός και πέθανε αβοήθητο το κοριτσάκι σε ελληνικό έδαφος και η αναλγησία της κυβέρνησης δεν έκανε τίποτα κι η μανούλα του το είχε συνέχεια νεκρό στο ποτάμι και άλλες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες ων ουκ έστιν αριθμός.

Το πήρε το άρθρο η αντιπολίτευση το έκανε παντιέρα. Τι εξηγήσεις ζητάγανε τι παραιτήσεις, υπουργών πρωθυπουργών μέχρι προέδρων. Το σπίγκελ όμως κάπως κατάλαβε ότι όλο αυτό ήτανε μούφα (να μια άλλη λέξη για το ψέμα το χοντρό το αλητοθρεμμένο), και άρχισε να τα μαζεύει, το απέσυρε το άρθρο άρον άρον λέγοντας ότι θα το επανεξετάσει το θέμα.

Και ποια ήταν η αντίδραση της αντιπολίτευσης; Πέρα βρέχει. Σαν να μην έγινε τίποτα. Ποιούσε την φοράδα στ’ αλώνι. Ούτε και αυτοί που στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στήνανε κρεμάλες. Μόνο η Ελενα Ακρίτα ζήτησε συγνώμη και μπράβο της. Από τον ΣΥΡΙΖΑ μια επίσημη ανακοίνωση, τίποτα. Βούβα. Απ’ τους πρωτοκλασάτους μόνο τον κύριο Σπίρτζη είδα σε μια εκπομπή να επιμένει, με ένα ύφος βέβαια σαν τη χελώνα μόλις μισοβγάλει το κεφάλι απ’ το καβούκι της, και να διατείνεται ότι: «Υπήρχε η μικρή Μαρία και η μητέρα της ζει στη Δράμα και άντε να τη βρείτε, και και και…». Σαντά.