Για κάποιους είναι θρησκεία

«Εχει έρθει η ώρα να ξεπεράσουμε αυτούς που δεν ξέρουν να χτίζουν γέφυρες αλλά μόνο να γκρεμίζουν, για να ανατείλει μια εποχή γόνιμου πολιτικού διαλόγου, που θα απαντά στα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον και όχι στις κάλπες, που θα υπηρετεί τη βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη, τη λογοδοσία, την ανεξαρτησία των θεσμών, την κοινωνική δικαιοσύνη και την εθνική αξιοπρέπεια». Εν ολίγοις, για να πω στα γρήγορα αυτό που προσπαθεί να εκφράσει στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του ο Νίκος ο Ανδρουλάκης, έχει έρθει η ώρα να γίνουμε… καλύτεροι άνθρωποι!

Η γλώσσα της πολιτικής στην Ελλάδα είναι η γλώσσα των ευχών και των υποσχέσεων· όμως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τερμάτισε το κοντέρ στη δήλωσή του. Η ευχή να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι θα μπορούσε να ήταν το θέμα στο κήρυγμα ενός ιερέα· από πολιτικό αρχηγό ακούγεται αστείο, σαν κραυγή βοήθειας (βοηθήστε με, δεν ξέρω τι να κάνω!) ή ομολογία απελπισίας. Αλλά και το ΠΑΣΟΚ, στον πυρήνα του τουλάχιστον, θρησκεία είναι, οπότε δεν πειράζει αν ο Ανδρουλάκης μιλάει σαν παπάς. Σε τελευταία ανάλυση, το μήνυμά του είναι σε πλήρη αρμονία με τη γενικότερη εκλογική στρατηγικήτου ΠΑΣΟΚ, τη στρατηγική των ευσεβών πόθων: να μη γίνει πρωθυπουργός ούτε ο Μητσοτάκης ούτε ο Τσίπρας, αλλά κάποιος άλλος, καλός, αγνός και αμόλυντος, που ενδεχομένως θα κατέβει από τον ουρανό…

ΑΣ ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙ
Στη χθεσινή συνέντευξή του στα «ΝΕΑ», ο Δημήτρης Κουτσούμπας ρωτήθηκε αν το ΚΚΕ θα συζητούσε συνεργασία με άλλα κόμματα της Αριστεράς και, όπως ήταν αναμενόμενο, απέρριψε την ιδέα με σφοδρότητα: «Δεν θα μας συγχωρούσε ποτέ η εργατική τάξη», ήταν η πρώτη φράση της απάντησής του. Αν μου επιτρέπεται να παρέμβω, θα του έλεγα να μην ανησυχεί, γιατί, ούτως ή άλλως, η εργατική τάξη, νοούμενη με την αυστηρή μαρξιστική έννοια του όρου, στις μέρες μας βρίσκεται στην Κίνα. Ούτε που θα το μάθουν, ούτε που τους απασχολεί αν υπάρχει κομμουνιστικό κόμμα στην Ελλάδα…

ΛΑΣΠΟΜΑΧΙΑ
Η Κατερίνα Λάσπα μπήκε δυναμικά στην πολιτική, με τη σημαία του παλιού ΠΑΣΟΚ, του ορθόδοξου και γνήσιου, που είναι συντηρητικό όσο και η λαϊκή Δεξιά. Αφορμή στάθηκε χριστουγεννιάτικη εκδήλωση, στην οποία διεμφυλικά άτομα διάβασαν παραμύθια σε παιδιά μέχρι δέκα ετών. Η κυρία Λάσπα, που προσφάτως διορίστηκε γραμματέας Εθελοντισμού στο ΠΑΣΟΚ, το κατήγγειλε στα social media ως «αθλιότητα», επειδή το αντελήφθη ως ύπουλη προσπάθεια επιβολής στα παιδάκια διεμφυλικών προτύπων.

Επί της ουσίας του θέματος, αν θυμάμαι καλά, στην εποχή μου τουλάχιστον, τα παραμύθια ήσαν γεμάτα από νεράιδες. Επομένως, τα παιδάκια δεν θα πάθουν τίποτε αν δουν μια νεράιδα να τους διαβάζει ένα παραμύθι, υπό τη μοναδική προϋπόθεση ότι το διαβάζει ωραία. Ο μόνος που κινδύνευσε από μια τέτοια εκδήλωση ήταν ο κοινωνικός αποκλεισμός εις βάρος των διεμφυλικών ατόμων. Οσο για τα ίδια τα παιδάκια, το χειρότερο που μπορεί να τους συνέβη είναι να βαρέθηκαν. Αλλά για τη γραμματέα Εθελοντισμού του ΠΑΣΟΚ ήταν μια ωραία αφορμή για να συστηθεί στο εκλογικό κοινό της Θεσσαλονίκης, που είναι μάλλον συντηρητικό και υπό την επιρροή της Εκκλησίας. Από τη Θεσσαλονίκη είναι η κυρία Λάσπα, ξέρει την πόλη της, ξέρει τον κόσμο της.

Είτε πρόκειται για κυνισμό είτε για αφέλεια, η στάση της κυρίας Λάσπα έναντι των διεμφυλικών δεν είναι κάτι παράξενο στην ελληνική κοινωνία, αλλά μάλλον ο κανόνας. Θέλω να πω ότι το περιμένεις, δεν σε ξαφνιάζει. Το πολύ δυσάρεστο είναι να διαπιστώνουμε ότι την κουταμάρα της μιας πλευράς στη συγκεκριμένη διαμάχη την ανταγωνίζεται η υπερβολή της άλλης. Διότι η ΜΚΟ «Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών» ζητεί με ανακοίνωσή της από την Πολιτεία «να τροποποιήσει άμεσα την αντιρατσιστική νομοθεσία, έτσι ώστε να μην ποινικοποιείται μόνο η δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους, αλλά γενικότερα κάθε ρητορικής μίσους»!

Για να καταλάβουμε την ανοησία της παραπάνω πρότασης, πρέπει να τη σκεφτούμε αντιστρόφως: πώς θα σας φαινόταν να ορίζει νόμος ότι οποιοσδήποτε δημόσιος λόγος για τα διεμφυλικά άτομα είναι επιτρεπτός μόνον εφόσον εκφράζει υποστήριξη, θαυμασμό και, γενικώς, θετικά αισθήματα και προθέσεις για τους διεμφυλικούς; Η παιδεία καλλιεργείται μακροπρόθεσμα, δεν επιβάλλεται διά νόμου και κάθε σχετική προσπάθεια καταλήγει πάντα στον περιορισμό της ελευθερίας του λόγου.