Ο Μέσι είναι απλά ο κορυφαίος όλων

Καθώς το Μουντιάλ τελείωσε και μαζί του τελειώνει και η σεζόν όλο και πιο πολύ συζητιέται αν τελικά ο Λίο Μέσι είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών ή αν όλα όσα ακούστηκαν αποτελούν δημοσιογραφικές υπερβολές. Ας το δούμε το πράγμα ψύχραιμα τώρα που τα πανηγύρια για τον θρίαμβό του κόπασαν.

Πελέ
Η συζήτηση για το ποιος είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών είναι κομμάτι δύσκολο να γίνει σε μια αντικειμενική βάση. Οχι τόσο γιατί είναι δύσκολο να υπάρξουν κριτήρια αξιολόγησης (οι εποχές αλλάζουν και μαζί και το ποδόσφαιρο…) αλλά γιατί όταν οι ποδοσφαιρόφιλοι μιλάνε για κορυφαίος μιλάνε συχνά για την παιδική τους ηλικία και τα νιάτα τους – σε αυτά που όλα ήταν ωραία. Θυμάμαι πως στα μέσα της δεκαετίας του ’80 που ο Ντιέγκο Μαραντόνα σταδιοδρομούσε άκουγα πολλούς μεγαλύτερους να ισχυρίζονται πως ο Πελέ ήταν καλύτερος. Τον είχαν δει να κάνει καταπληκτικά πράγματα στο Μουντιάλ του Μεξικού το 1970. Είχε καταγραφεί στη μνήμη τους ως ταχύτατος, φινετσάτος και ικανότατος σκόρερ: ήταν δύσκολο για αυτούς να πιστέψουν ότι το είδωλό τους το έριξε από την κορυφή του κόσμου ένας αργεντινός κοντός, κομμάτι ασουλούπωτος, που προκαλούσε ντελίριο στους μικρότερους ακόμα κι όταν σκόραρε με το χέρι. Τότε το επιχείρημα των μαραντονολάγνων ήταν ότι ο Πελέ δεν είχε έρθει ποτέ στην Ευρώπη να αγωνιστεί σε πρωταθλήματα και διοργανώσεις δύσκολες. Ηταν ένα επιχείρημα αρκετά πειστικό. Που δεν κλονίστηκε ούτε κι όταν ο κάποτε Pipe d’Oro έμπλεξε με την κοκαΐνη κι αποχαιρέτησε το ποδόσφαιρο γρήγορα.

Κρόιφ
Αξίζει να σημειωθεί πως ο ίδιος ο Μαραντόνα είχε κι άλλους ανταγωνιστές – τουλάχιστον μέχρι να κερδίσει το Μουντιάλ του 1986. Δύο είχαν φανατικούς πιστούς που μάλιστα άργησαν πολύ για να αρχίσουν να αμφιβάλουν για την πίστη τους: ο ένας ήταν ο Γιόχαν Κρόιφ κι ο άλλος ο Μισέλ Πλατινί. Ο Κρόιφ ήταν πάντα στα μάτια των πιστών του ένα είδος ποδοσφαιριστή που προηγήθηκε της εποχής του. Ηταν αέρινος με την μπάλα στα πόδια, έπαιξε σε μεγάλες ομάδες, έφτασε με την Ολλανδία σε ένα τελικό του Μουντιάλ, ήταν προσωπικότητα από τις σπάνιες – και κέρδισε και με τον Αγιαξ Κύπελλα Πρωταθλητριών που ο Μαραντόνα δεν διεκδίκησε ποτέ του. Ο Πλατινί είχε επίσης το κοινό του – τουλάχιστον μέχρι ο Μαραντόνα να κάνει τα θαύματά του. Ηταν «δεκάρι» γεννημένο. Χτυπούσε καταπληκτικά φάουλ. Μπορούσε να κάνει κάτι υπέροχες μπαλιές πενήντα μέτρων και σκόραρε κιόλας. Επιπλέον είχε μετατρέψει σε one man show το Ευρωπαϊκό του 1984. Κι αγωνιζόταν και στη Γιουβέντους.

Ζιζού
Στη Γιουβέντους (κι αργότερα στη Ρεάλ Μαδρίτης) έγραψε ιστορία κι ένας άλλος που με τον τίτλο του καλύτερου όλων των εποχών φλέρταρε όσο λίγοι: αναφέρομαι στον Ζινεντίν Ζιντάν. Από το δικό του βιογραφικό δεν λείπει σχεδόν τίποτα. Με τη Γαλλία κέρδισε το Μουντιάλ του 1998 κι έφτασε μαζί της και σε έναν τελικό το 2006 – σε Παγκόσμια Κύπελλα δεν έχει κάτι λιγότερο από το Λίο Μέσι. Κέρδισε επίσης το Ευρωπαϊκό του 2000 κι έχει κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ με τη Ρεάλ Μαδρίτης και τη Γιουβέντους – πρόκειται για παράσημα καριέρας τεράστια. Τι παραπάνω έχει ο Μέσι; Νομίζω πως η απάντηση κρύβεται στις λεπτομέρειες. Οχι μόνο των θριάμβων του Μέσι, αλλά και των θριάμβων όλων των υπολοίπων. ‘Η των αποτυχιών – γιατί και τέτοιες έχουν όλοι.

Νέος
Αντίθετα από τον Πελέ ο Μέσι ήρθε στην Ευρώπη και μάλιστα πολύ νέος. Η ιστορία του ξεκινά όταν φτάνει στη Μαδρίτη σε ηλικία 14 χρόνων: είναι ένα μάλλον καχεκτικό αγόρι κι όχι ένας προικισμένος υπεραθλητής όπως ο Πελέ. Δεν μπορεί επίσης να γίνει σύγκριση με τους συμπαίκτες που είχε στην Εθνική του ο Πελέ σε σχέση με αυτούς που είχε ο Μέσι: στην περίπτωση του Βραζιλιάνου οι μοίρες συνωμότησαν για να έχει δίπλα του τους καλύτερους. Αυτό, η διαφορά των συμπαικτών δηλαδή, βοηθά τον Μέσι να ξεπεράσει και τον ανταγωνισμό με τον Ζιντάν: ίσως τον πιο δύσκολο στα μάτια μου. Ο Γάλλος είχε στην Εθνική συμπαίκτες καταπληκτικούς. Οταν η Γαλλία κέρδισε το Μουντιάλ του 1998 αυτός αποβλήθηκε στο τρίτο ματς (εναντίον της Δανίας στη φάση των ομίλων) για να εμφανιστεί στον τελικό και να κάνει τη διαφορά κόντρα στους Βραζιλιάνους. Αλλά η ομάδα του τότε ήταν τόσο δυνατή που είχε προχωρήσει χωρίς αυτόν – πράγμα δύσκολο να φανταστείς από την Αργεντινή χωρίς το Μέσι. Και υπάρχει και κάτι ακόμα. Οταν στο τελευταίο Μουντιάλ της καριέρας του ο Ζιζού έφτασε σε ένα τελικό με τη Γαλλία παίρνοντάς την αυτή τη φορά πραγματικά από το χέρι, όχι μόνο δεν τον κέρδισε αλλά δεν τον τελείωσε καν. Η τελευταία ανάμνηση που μας άφησε είναι μια κουτουλιά στον Μάρκο Ματεράτσι – όχι ό,τι καλύτερο.

Κανείς
Ο Μέσι δεν μπορεί να συγκριθεί με τους Πλατινί και Κρόιφ γιατί δεν κατέκτησαν το Παγκόσμιο Κύπελλο. Πλην του Μαραντόνα κανείς στην πορεία δεν κατέκτησε το Μουντιάλ με τρόπο που να σου επιτρέπει να πεις ότι η συμβολή του ήταν απόλυτα καθοριστική. Η τελευταία πρωταθλήτρια Βραζιλίας ήταν ένας γαλαξίας από αστέρια. Η Ιταλία, η Ισπανία και η Γερμανία, όπως και η Γαλλία, έγιναν πρωταθλήτριες χάρη στην ομαδικότητά τους – ο Εμπαπέ που το 2018 ξεχώρισε ήταν χάρη στο νεανικό της ηλικίας του κυρίως. Μέσι σε αυτές δεν υπήρξε.

Μόνιμη
Τι απομένει; Η μόνιμη αμφισβήτηση των μαραντονολάγνων. Ο Ντιέγκο τους είναι ασύλληπτος από τον Μέσι στην ιστορική κούρσα γιατί υπήρξε μεγαλύτερη προσωπικότητα, λένε. Ως απόδειξη προσωπικότητας χρησιμοποιούν τα πάντα: ακόμα και το γκολ με το χέρι ή την κοκαΐνη.

Η κριτική που έκαναν κάποτε οι μαραντονολάγνοι σε όσους πίστευαν ότι ο Πελέ ήταν καλύτερος δεν χρησιμοποιείται πια γιατί δεν βολεύει: τα Τσάμπιονς Λιγκ του Μέσι, που ο Μαραντόνα ποτέ δεν διεκδίκησε έστω, θεωρούνται ξαφνικά τίτλοι ασήμαντοι – μετράνε μόνο δυο πρωταθλήματα της Νάπολι. Το πράγμα έχει πλάκα, αλλά δείχνει απλά πόσο κάποιοι άνθρωποι αρνούνται να μεγαλώσουν. Οσο για το γεγονός ότι ο Μαραντόνα έκανε τους πλούσιους να κλαίνε, νομίζω την καλύτερη απάντηση την έδωσε ο προπονητής της Γαλλίας Ντιντιέ Ντεσάν. «Κλάψαμε» είπε μετά το τέλος του τελικού «αλλά για λίγο. Μετά καταλάβαμε ότι το να παίζεις σε ένα τέτοιο ματς είναι λόγος υπερηφάνειας». Ο Μέσι ίσως δεν κάνει τον κόσμο να κλαίει. Σε κάνει όμως περήφανο γιατί αγαπάς το ποδόσφαιρο. Από τα κλάματα το προτιμώ…